Μόνο κατά διαστήματα έχει ενθουσιάσει η τωρινή έκδοση της Ισπανίας. Το ενδιαφέρον με την περίπτωση της Φούρια Ρόχα είναι πως προτού αρχίσει το Μουντιάλ, οι πάντες την είχαν ως πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου.
Δεν έχει διαψεύσει τις προσδοκίες, δίχως αυτό να σημαίνει πως πείθει σε κάθε της παρουσία στα γήπεδα πέρα από τον Ατλαντικό.
Η Ισπανία, όμως, έχει «αυτό το κάτι» που σε αιχμαλωτίζει, τις συνεχείς πάσες που ενίοτε… κοιμίζουν τον αντίπαλο και πρέπει κάποιος να προσπαθήσει πολύ για να πάρει την μπάλα στην κατοχή του.
Και ως γνωστόν, όσο περισσότερο έχεις την μπάλα δική σου, τόσο λιγότερες φάσεις δέχεσαι. Ιδού το τόσο απλοϊκό μυστικό της εθνικής ομάδας του Ντε λα Φουέντε. Ενός προπονητή όχι από το λεγόμενο «πάνω ράφι», αλλά με σαφείς ικανότητες στη διαχείριση της ομάδας, άρα και την εξέλιξή της.
Το συγκεκριμένο στυλ και η επιλογή δεν μοιάζουν παράταιρα για την Ισπανία, καθόσον συχνά πυκνά πόνταρε σε κόουτς μη προβεβλημένους, αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο.
Ποιος μπορεί να λησμονήσει τον Βιθέντε ντελ Μπόσκε; Το πλάνα σχετίζονται με το σύνολο και πώς αυτό να έχει τρόπο λειτουργίας που να… φωνάζει ότι έχουμε να κάνουμε με το ισπανικό ποδόσφαιρο και βέβαια παίκτες με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Η Ισπανία, λοιπόν, μετά την ισοπαλία με το Πράσινο Ακρωτήρι στην πρεμιέρα, σε ματς που πάντως έφτιαξε ευκαιρίες άσχετα αν δεν βρήκε δίχτυα, απέκτησε βηματισμό και προχώρησε στο γκρουπ και βέβαια στην επόμενη φάση.
Νοκάουτ κατά σειρά η Αυστρία, η Πορτογαλία και το Βέλγιο, με γκολ προς το τέλος της αναμέτρησης εκεί που όλα έδειχναν πως τελειώνουν – η υπογραφή όμως μπήκε από τους Ισπανούς.
Τι θέλει, τώρα, ο Ντε λα Φουέντε; Προσέξτε κάποιες από τις τελευταίες του δηλώσεις που αφορούσαν στον Γιαμάλ: «Είμαι πεπεισμένος πως η καλύτερη εμφάνισή του σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν έχει έρθει ακόμα.
Εxει απίστευτο κίνητρο, είναι πολύ πρόθυμος, απλώς πρέπει να περιορίσουμε λίγο το άγχος του. Περνάει μια φυσική διαδικασία ανάπτυξης και ωρίμανσης».
Eίναι αυταπόδεικτο πως ο μεγάλος αστέρας της Ισπανίας δεν έχει αποδώσει όσο καλά θα ήθελε ο προπονητής του. Ο Γιαμάλ, καλύτερος νέος παίκτης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του ’24, ίσως «κάτι έχει να πει» απόψε.
Το ίδιο και ο Ρόδρι, κορυφαίος σε εκείνο το τουρνουά. ‘Η και ο Νίκο Γουίλιαμς. Και μάλλον ο Ντε λα Φουέντε να αναζητεί στο μυαλό του αλλά και στο γρασίδι, εκείνη την ιστορία του ’24 που τόσο άρεσε η Εθνική Ισπανίας στον δρόμο για την ευρωπαϊκή κορυφή.
Αν δε έχουμε επανάληψη στο 100%, γιατί να μη βρεθεί στον τελικό (αν περάσει απόψε το εμπόδιο της μεγάλης Γαλλίας) απέναντι στην Αγγλία;
