Μέσα σε μια συνέντευξη 212 λεπτών(!) ο Γρηγόρης Δημητριάδης προέβη, επί της ουσίας, σε μία σειρά από έμμεσες πλην σαφείς παραδοχές που αναδεικνύουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως τον τελικό υπεύθυνο για τη διαχείριση της εξουσίας στο επιτελικό Μαξίμου και, ειδικότερα, το σκάνδαλο των υποκλοπών. Περιγράφοντας τον ρόλο του ως «chief of staff» (οι αναφορές στο αμερικανικό πρότυπο διατρέχουν τη συνέντευξη), ο Δημητριάδης κατέστησε σαφές ότι η θέση αυτή απαιτεί απόλυτη προσήλωση, πως «αυτός που μιλάει είναι ο Πρωθυπουργός» και ότι ως συνεργάτης δεν δικαιούτο να αυτονομείται. Στέλνει σαφές μήνυμα για τις υποκλοπές, τονίζοντας ότι «έπρεπε να φάω τη σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό». Οτι επωμίστηκε το πολιτικό κόστος για μια υπόθεση που το Μαξίμου χαρακτηρίζει «υπόθεση ιδιωτών», επειδή «κάποιος έπρεπε να το κάνει». Ξεκαθαρίζοντας, δηλαδή, ότι λειτουργούσε ως εκτελεστικό όργανο του «αφεντικού», του Μητσοτάκη, ο οποίος είχε πάντοτε τον τελικό λόγο.
«Η παράταξη και η πατρίδα»
Οπως δήλωσε κατηγορηματικά, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να επεκταθεί στο συγκεκριμένο ζήτημα στο μέλλον, καθώς οφείλει να προστατεύει τους θεσμούς, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξη και την κυβέρνησή του από οποιαδήποτε ζημιά. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, άλλωστε, δήλωσε ευθαρσώς ότι τα συμφέροντα της παράταξής του ταυτίζονται με τα συμφέροντα της πατρίδας: «Η παράταξη είναι και η πατρίδα. Συνήθως, σε ένα δικομματικό σύστημα, είναι δύο κόμματα. Αρα, το καλό της παράταξης, είναι το καλό της πατρίδας».
Ο «κώδικας τιμής» επιβάλλει σιωπή
Πολλές εξηγήσεις για τη διαχείριση της υπόθεσης των υποκλοπών, ενδέχεται να κρύβονται στην αποστροφή Δημητριάδη που ταυτίζει το καλό της ΝΔ με το καλό της πατρίδας, αλλά και την επιμονή με την οποία δήλωσε ότι δεν προδίδει ποτέ τους φίλους του. Πιθανόν να εξηγεί και την άρνησή του να απαντήσει σε ερωτήσεις για τη γνωριμία του με πρωτοδίκως καταδικασμένους για το Predator όπως ο κουμπάρος του, Γιάννης Λαβράνος ή να σχολιάσει τα λεγόμενα του Ταλ Ντίλιαν που συνέδεσαν άμεσα το Μαξίμου με λογισμικό. Ολη η ρητορική του είναι, βεβαίως, βαθύτατα αποκαλυπτική. Εκανε λόγο για έναν «κώδικα τιμής» που επιβάλλει τη σιωπή (περιττό να θυμίσω ποια νοτιοϊταλική λέξη το περιγράφει αυτό). Πρωταρχικό του καθήκον, όπως υποστήριξε, παραμένει η περιφρούρηση της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού, της ΕΥΠ και της ΝΔ. Αυτό, βεβαίως, δεν θα τον εμπόδιζε να μιλήσει αν η υπόθεση αφορούσε αποκλειστικά «ιδιώτες», όπως διατείνεται το επίσημο κυβερνητικό αφήγημα. Αν δεν έχουν καμία σχέση το Μαξίμου, η ΕΥΠ και η παράταξη με το Predator, τότε γιατί και, κυρίως, απέναντι σε ποιον ακριβώς δεσμεύεται από «κώδικα τιμής»; Πώς είναι δυνατόν το δεξί χέρι του Πρωθυπουργού, που ορκίζεται να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους, να επικαλείται όρκο σιωπής για μια ποινική υπόθεση «ιδιωτών» που συνιστά και ζήτημα εθνικής ασφάλειας; Και γιατί λέει ότι η υπόθεση «κρίθηκε στις εκλογές του 2023»; Κρίνεται στις κάλπες μια ποινική υπόθεση «ιδιωτών» που δεν είχε σχέση με την κυβέρνηση; Περίεργα πράγματα…
Το… μανιάτικο του Ντίλιαν
Ακουσα, πάντως, τον Δημητριάδη να διατυπώνει την άποψη ότι τα λογισμικά παρακολούθησης τύπου Predator και Pegasus χρησιμοποιούνται από Αρχές ασφαλείας και άρα πρέπει να νομιμοποιηθούν. Σωστά. Θυμήθηκα, λοιπόν, ότι υπάρχει αυτή η σοβαρή εκκρεμότητα την οποία παρακολουθεί η στήλη εδώ και κάτι χρόνια. Η εφαρμογή του νόμου που αναγκάστηκαν να ψηφίσουν μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου – και ο Ταλ Ντίλιαν τους κρατά μανιάτικο ότι δεν το έκαναν νωρίτερα για να νομιμοποιηθεί το Predator. Υπάρχει, λοιπόν, έτοιμο ένα προσχέδιο του σχετικού Προεδρικού Διατάγματος που διακινήθηκε στις συναρμόδιες υπηρεσίες, με θέμα τον καθορισμό των προϋποθέσεων για την προμήθεια λογισμικών ή συσκευών παρακολούθησης από την ΕΥΠ και την Αντιτρομοκρατική. Το Προεδρικό Διάταγμα αυτό, αν και έτοιμο, παραμένει έως σήμερα τυπικά άφαντο. Η νομοθεσία του 2022 όριζε ότι έπρεπε να έχει εκδοθεί το αργότερο έως το 2023, όμως η υπογραφή του δεν έχει προχωρήσει, με κυβερνητικές πηγές να επικαλούνται κατά καιρούς διαφορετικούς λόγους για την εξαφάνισή του. Παράλληλα, βέβαια, εδώ και δύο χρόνια εκκρεμεί από την Επιτροπή Συντονισμού για θέματα Κυβερνοασφάλειας η κατάρτιση του καταλόγου διαθέσιμων spyware που όφειλε να παραδώσει στην Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών. Και κάπου εδώ – επιχειρώντας να ερμηνεύσουμε και τα μηνύματα του Δημητριάδη – δύο ενδεχόμενα υπάρχουν: Είτε η κυβέρνηση άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να «παγώσει» την αγορά νέου λογισμικού για την ΕΥΠ και την ΕΛ.ΑΣ. Είτε αποφεύγει τις διαδικασίες που η ίδια νομοθέτησε, για λόγους που δεν θα ήθελα να φανταστώ.
