Ποτέ στην πολιτική δεν μπορείς να υπολογίσεις πώς ακριβώς θες να σου έλθουν τα πράγματα. Η σημερινή κυβέρνηση ήδη το έχει πικρά διδαχθεί. Πίσω από την προσπάθειά της να ταξινομεί κάθε φορά τις διαθέσεις των εκλογικών ακροατηρίων, ως πελατειακά κοινά με ξεχωριστές στοχεύσεις προϊόντος, να ενοποιεί τους αντιπάλους ως «κοινό κακό», να υποβαθμίζει θεσμικά θέματα Δημοκρατίας, επιχειρεί και να παρουσιάσει μια μαγική για τη χώρα εικόνα που λίγο εφάπτεται με όσα εξελίσσονται γύρω μας.
Η στρατηγική αυτή δεν έχει πάει και τόσο καλά. Κατ’ αρχάς, μια κυβέρνηση η οποία υποτίθεται πως ξυπνάει και κοιμάται στο όνομα μιας Ευρώπης κι ενός κεκτημένου θα πρέπει να ήταν πολύ πιο προσεκτική σε λεπτά ζητήματα, όπως είναι το μείζον σκάνδαλο των υποκλοπών για το οποίο είναι υπόλογη και ελέγχεται. Με δική της επιλογή, λοιπόν, δυναμιτίζει την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας στη Βουλή, όπως είδαμε χθες, και με συσίφειο τρόπο προσπαθεί κάθε φορά να βάλει κάτω από το χαλάκι το ζήτημα των παρακολουθήσεων. Κάτι τέτοιο θα ήταν από μόνο του απαγορευτικό για μια κυβέρνηση ευρωπαϊκής χώρας.
Από την άλλη και παράλληλα μπορεί για το μεγάλο κοινό όλα αυτά τα θέματα να είναι ολίγον τι ειδικά, ή με ένα είδος προπαγάνδας να επιχειρούνται να κανονικοποιηθούν, αλλά κι εκείνα που αφορούν πιο άμεσα, επίσης δεν φαίνεται να λύνονται. Μιλάμε για την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, τα ζητήματα κοινωνικής κινητικότητας και αγοραστικής δύναμης που επί κυβερνητικών ημερών δεν έχουν πάει και πρίμα.
Ως τώρα το Μέγαρο Μαξίμου έπαιζε μια κασέτα όπου οι εκλογείς στον δρόμο για την εθνική κάλπη θα επιλέξουν μεταξύ σταθερότητας της σημερινής κυβέρνησης και του χάους των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων. Προφανώς, στο πρώτο βοηθός είναι και ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης ή ακόμα κι η αδυναμία ενός πλήρους ανταγωνιστικού πλαισίου έναντι της σημερινής κυβέρνησης. Φαίνεται, όμως, πως το επιχείρημα αυτό, ή το δίλημμα αν θέλετε καλύτερα, δεν μπαίνει τώρα τουλάχιστον κεντρικά. Στις φιλελεύθερες έστω δυτικές δημοκρατίες οι πολίτες επιλέγουν με όρους λύσεων και απαντήσεων στα προβλήματα. Τα θεσμικά δε θέματα, παρότι προσπαθεί η κυβέρνηση να τα εικονογραφήσει, ως πεδία χαμηλής έντασης, αν ενοποιηθούν με αυτά της καθημερινότητας, της μεσαίας διαφθοράς, των ανισοτήτων, διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό μείγμα κι εκεί ο πολίτης δεν τα ξεχωρίζει.
Μπορεί να μην το καταλαβαίνουν όλοι, αλλά η κυβέρνηση έχει εισέλθει στον πιο ακανθώδη διάδρομο για την ίδια. Πιθανώς ακόμα και μεγάλες εξαγγελίες στην επικείμενη ΔΕΘ δεν θα είναι επαρκείς, ώστε να αναστρέψουν ένα συνολικό αρνητικό κλίμα. Τελευταίος σύμμαχος του Μεγάρου Μαξίμου θα ήταν μια μονομερής αντιπολίτευση ή κόμματα που δεν πατούν στην πραγματικότητα και στις πραγματικές διαθέσεις της κοινωνίας.
Αυτός, αυτή, αυτό
Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν – Zαριές
Θα ήταν αστείο κάποιος να επιμείνει σε μια γραμμή πως η Τουρκία είναι απομονωμένη διεθνώς. Το σόου στην Αγκυρα, η μεταβολή της αμερικάνικης στρατηγικής και η όλη στάση φίλων κι εχθρών δείχνουν πως η ενίσχυση της γείτονος, ως περιφερειακής δύναμης, είναι γεγονός και δεν απαντιέται με μια κλασική συμβατική διπλωματική συμπεριφορά του παβλοφικού ελληνικού επιχειρήματος «είμαστε, ως χώρα, πυλώνας σταθερότητας και ασφάλειας». Ο Ερντογάν έχει αξιοποιήσει το μομέντουμ της τραμπικής διακυβέρνησης, αλλά και έχει ελιχθεί όλο το προηγούμενο διάστημα με μια αμφισημία εντός κι εκτός Δύσης που δείχνει να του βγαίνει μερικώς.
#HASHTAG
Μάχη
Το Σάββατο θα είναι η μητέρα των μαχών στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Οι «της αυτονομίας» του κόμματος θα αναμετρηθούν με τους «της συμπαράταξης»· όσοι από τους τελευταίους τέλος πάντων θα έχουν απομείνει μετά το μπαράζ αποχωρήσεων και παραιτήσεων (Νοτοπούλου). Να πούμε πάντως πως ανεξάρτητα των αποφάσεων του κόμματος που πια καταγράφεται ελαχίστως δημοσκοπικά, ο Νίκος Παππάς ορθώς ζήτησε να πουν ποια είναι η σημερινή σύνθεση της ΚΕ (θα ανακοινωθεί τελικά αύριο). Εχουμε χάσει τον λογαριασμό, αλλά και καταστατικά είναι αυτονόητο αυτό που ο πρώην υπουργός αιτήθηκε. Τώρα, όσον αφορά την πυξίδα του ΣΥΡΙΖΑ, να επαναλάβουμε πως γνώμονα πάντα πρέπει να έχουν τους καλούς λογαριασμούς με τους εκλογείς.
ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΡΡΙΜΜΕΝΑ
- Να επαινέσουμε τον Τάσο Χατζηβασιλείου που υπενθύμισε στον Νταβούτογλου, εμπνευστή του «στρατηγικού βάθους», πως στην Κύπρο έχει γίνει κατοχή και εισβολή. Μια ερώτηση μόνον: Αν ο Νταβούτογλου λέει χαμένη ευκαιρία το Σχέδιο Ανάν, μήπως είχαν δίκιο όσοι το αμφισβητούσαν;
- Νίκησε το Βέλγιο τις ΗΠΑ και όλοι σκεφτήκαμε πως κινδυνεύει με βομβαρδισμό.
- Θα κακομάθουν οι ποδοσφαιριστές με το διάλειμμα νερού και θα θέλουν και τάιμ άουτ.
- Πάντως, την Τουρκία απομονωμένη δεν τη λες.
- ΕΟΚ και ΝΑΤΟ του Ερντι συνδικάτο.
- Θα πουλήσει F-35 η Αμερική στην Τουρκία ή θα σκοντάψει στο Κογκρέσο; Μια Ντίνα Τάιτους μας σώζει.
- Ο Ομηρος, ως ο κορυφαίος ποιητής όλων των εποχών, συλλογικός κι αιώνιος υπήρξε πριν τον καπιταλισμό και θα υπάρχει και έπειτα από αυτόν. Η όποια κουβέντα τον οριοθετεί στη λεγόμενη woke ατζέντα ή επιχειρεί να τον ταξινομήσει με μια ακαδημαϊκή μοντέρνα γλώσσα, όχι απλώς τον αδικεί, αλλά και καταδεικνύει πως όποιος το πράττει, μάλλον δεν έχει καταλάβει τα έπη και τα βάθη τους.
- Αραιώνουν τα δρομολόγια των μέσων μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα λόγω θέρους. Τότε, δηλαδή, που θα έπρεπε να πυκνώνουν. Λαμπρά!
- Τον κομμουνιστικό κίνδυνο επικαλείται ο πρόεδρος Τραμπ για τη χώρα του. Θα βρει πολλούς συμμάχους στην Ελλάδα.
- Μια σκέψη της στήλης, πριν αποχαιρετίσει για μια μικρή θερινή παύση: Ζούμε ένα από τα τελευταία καλοκαίρια, όπως τα ξέραμε εργασιακά. «Η τεχνητή νοημοσύνη είναι η πρώτη τεχνολογία που υποκαθιστά ταυτόχρονα νοητική και φυσική εργασία», λέει στο έξοχο για το θέμα βιβλίο του ο Θόδωρος Σκυλακάκης. Εδώ δεν θα λέμε σε λίγο «εμείς και η ΑΙ». Θα λέμε «εμείς με το ΑΙ». Δεν μιλάμε σαν παλιοί λουδίτες· ούτε θα σπάσουμε τις μηχανές. Ολα, όμως, σε λίγο θα είναι αλλιώς.
