Το Μέγαρο Μαξίμου εργαλειοποίησε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να αποτρέψει την παρουσία των Ταλ Ντίλιαν και Γρηγόρη Δημητριάδη στην Επιτροπή Θεσμών, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι πρόκειται για «ιδιώτες». Ο Ντίλιαν είχε κληθεί και το 2022, βέβαια, χωρίς το ίδιο πρόβλημα. Προφανώς τότε δεν τον λογάριαζαν για ιδιώτη. Ο έτερος «ιδιώτης» Δημητριάδης δηλώνει ως σήμερα ότι έχει αναλάβει πολιτική ευθύνη, ιδιωτικά (;) μιλώντας.
Μόνο ένα πράγμα έχει αλλάξει από το 2022. Οτι ο Ντίλιαν ήθελε να πάει στη Βουλή κι πως η κυβέρνηση τρέμει τα στοιχεία που διαθέτει για τους χειριστές του Predator. Η χθεσινή μεθόδευση ήταν νομικά κωμική, ουσιαστικά εξωφρενική αλλά κι εξόχως αποκαλυπτική για τη θέση στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση εξαιτίας των δικών της ενεργειών κι όσων γεμίζουν μια «μαύρη βίβλο» της συσκότισης: αποκλεισμός μαρτύρων, εργαλειοποίηση του «εθνικού απορρήτου», στοχοποίηση θυμάτων και ανεξάρτητων Αρχών, παράξενα βολικές εισαγγελικές διατάξεις, ανεφάρμοστες δικαστικές αποφάσεις.
Συνεπώς, ο κάθε πολίτης καλείται να αντιπαραθέτει με τη λογική του. Ποιος έχει συμφέρον να αποτρέπει την έρευνα; Ποιος δεν θέλει να περάσει από ακρόαση τον «ιδιώτη» που φέρεται να παρακολουθούσε υπουργούς, δικαστές κι αξιωματικούς, εκτός από τον (πραγματικό) εντολοδόχο του;
