Ακούγοντας συνεντεύξεις του Γιώργου Γεραπετρίτη γίνεται κατανοητό καμιά φορά ότι μιλάει από μια πολιτικά δύσκολη θέση. Από τη μία, οφείλει να υπερασπιστεί τη στρατηγική του και, από την άλλη, να αποκρούσει από τα δεξιά την κριτική που του κάνει ο Αντώνης Σαμαράς. Λογικό. Το πρόβλημα ξεκινά εκεί που ένας θεσμικός παράγοντας, προκειμένου να αντεπιτεθεί πολιτικά, καταλήγει να αδειάζει τη χώρα, προκειμένου να πληγούν εσωκομματικοί αντίπαλοι και προκάτοχοι.
Οταν, για παράδειγμα, ακούμε για τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό ότι είναι μια «πρωτοβουλία που δεν έγινε στα 52 χρόνια της Μεταπολίτευσης», ε, με το παρντόν, ούτε τη συνέχεια της εθνικής πολιτικής τιμά, ούτε την αλήθεια λέει. Δεν ήταν μια μεγάλη πατριωτική επινόηση του Μητσοτάκη ο ΘΧΣ, ευρωπαϊκή οδηγία είναι, για την οποία η Ελλάδα απειλήθηκε από την Κομισιόν με προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, επειδή η κυβέρνηση καθυστέρησε την υλοποίησή της.
Οταν, για παράδειγμα, ακούμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο «πρώτος που έθεσε το casus belli στην Αγκυρα», μαζί με την πραγματικότητα διαγράφεται και η εθνική πολιτική δεκαετιών. Προφανώς ήταν μια επικοινωνιακά καλή στιγμή του Μητσοτάκη να βάλει το θέμα στον Ερντογάν μπροστά σε κάμερες· αλλά, το να παρουσιάζεται ως «προσωπικό ρίσκο» ή «αποκλειστικότητά» του, υποβαθμίζει τη διαχρονική προσπάθεια της ελληνικής διπλωματίας εδώ και τρεις δεκαετίες. Προκειμένου να ειπωθεί τι; Οτι ο Μητσοτάκης είναι πιο παλικάρι από τον Σημίτη, τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά; Για να μην πάμε πριν από το 1995.
Ακούσαμε, επίσης, ότι «η Ελλάδα σήμερα έχει νομικά επιχειρήματα που δεν είχε ποτέ». Στην απόπειρα του υπουργού Εξωτερικών να υπερεκτιμήσει τις (χρήσιμες) συμφωνίες με την Ιταλία και την Αίγυπτο, μας είπε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η ελληνική διπλωματία δεν είχε τόσο ισχυρά νομικά επιχειρήματα πριν από τον ίδιο – αν και γνωρίζει πολύ καλά ότι το εθνικό επιχείρημα είναι παγίως το διεθνές δίκαιο. Αυτό που αλλάζει είναι η συγκυρία.
Ομολογουμένως, το ελληνικό κράτος δεν διακρίνεται από τη συνέχειά του. Εξάλλου, οι κυβερνήσεις πέφτουν κι οι υπουργοί ξεχνιούνται. Η διπλωματία, όμως, λειτουργεί πάντα, σε βάθος δεκαετιών, είναι μηχανή μακράς κι αργής καύσης. Ισως να μην είναι καλή ιδέα να την υποτιμά κανείς (πόσω μάλλον ο πολιτικός προϊστάμενός της), για να κερδίσει πόντο στο τρέχον πολιτικό ντιμπέιτ. Ισως.
