Η Αριστερά έχει στόχο: σε μερικές ημέρες η τρομοκρατική ενέργεια της Θεσσαλονίκης, που κόστισε τη ζωή της Βάγιας Νέστορα, πρέπει να έχει ξεχαστεί. Αυτός είναι και ο σκοπός της εύκολης καταδίκης της τρομοκρατίας από τον Αλέξη Τσίπρα. Ξέρει ότι, αν θέλει να συνεχίσει να βρίσκεται ψηλά στην κούρσα των δημοσκοπήσεων, οφείλει να δείξει ότι είναι με τον νόμο. Αλλωστε, ό,τι ήταν να του δώσει το αντισύστημα του το έδωσε – όπως διάφορους άλλους, δεν το χρειάζεται πια ούτε κι αυτό. Και βέβαια δεν θέλει να δώσει ακόμα ένα εύκολο επιχείρημα στους αντιπάλους του, για να τον απαξιώνουν.
Προφανώς, ο Τσίπρας πιέζεται από τα γεγονότα. Κατά τα άλλα, είναι ο ίδιος πολιτικός που, ως πρωθυπουργός, δεν επισκέφτηκε τον Λουκά Παπαδήμο, πρώην ομόλογό του, μετά τη βομβιστική απόπειρα εναντίον του· ο πολιτικός που έκανε ό,τι ήταν δυνατόν, για να σβήσει από τη συλλογική μνήμη το έγκλημα της Μαρφίν. Κι εκείνος που έκανε πλάκα – όχι μόνο μια φορά – αναφορικά με τις βόμβες μολότοφ.
Μη νομίζετε, όμως, ότι έχει αλλάξει εις βάθος. Ξέρει καλά ότι, εκτός από το κεντρώο προσωπείο που διάφοροι προσπαθούν να του φιλοτεχνήσουν, κατά βάση απευθύνεται σε αριστερούς. Σε μια πολιτική κουλτούρα που μεταφέρει τους συμβολισμούς ενός διαρκούς εμφυλίου. Οι φορείς αυτής της κουλτούρας από προχθές είναι μουδιασμένοι. Η Βάγια Νέστορα, μια ηλικιωμένη μεσοαστή, ήταν ένα ουδέτερο πρόσωπο, δεν ταιριάζει με τους εχθρούς της σταθερής μνησικακίας τους. Κι αυτό τους δημιουργεί πρόβλημα.
Ηδη βέβαια, έχουν εκδηλωθεί αυτοί που μιλούν για κυβερνητική προβοκάτσια ή αυτοί που επιδιώκουν συμψηφισμούς. Υπάρχουν κι εκείνοι που ζητούν από την κυβέρνηση, η αυστηρότητά της να εξαντληθεί στα φυσικά πρόσωπα που θα ταυτοποιηθούν ως υπαίτιοι του περιστατικού – αλλά να μην αλλάξει το καθεστώς ανοχής των «ακτιβιστών», των «παιδιών» ή όπως αλλιώς τα λένε, στο όνομα της ανοιχτής κοινωνίας. Πρώτη φορά βλέπω κάποιους να διεκδικούν από την ανοιχτή κοινωνία τη διαιώνιση πρακτικών που την περιορίζουν και τη φαλκιδεύουν.
Γενικώς, δηλαδή, έχουν ήδη αρχίσει να κινητοποιούνται τα πρόσωπα που θα ήθελαν να ξεχαστεί αυτό το περιστατικό, επειδή δεν είναι διατεθειμένα να αλλάξουν στάση αναφορικά με τους μεγάλους αγώνες που έχουν μπροστά τους. Κι οι αγώνες αυτοί είναι τα στανταράκια: οι καταλήψεις και «οι δράσεις» του «χώρου» στα πανεπιστήμια, το κυνήγι του εβραίου και, γενικώς, ό,τι διαιωνίζει τον εμφύλιο λόγο και τα πολιτικά πάθη. Η βία, συμβολική και πραγματική, συνεχίζει να είναι μια πρακτική που συγκινεί διαφόρους.
Είναι μια στάση σταθερή, με την οποία σε μεγάλο βαθμό, από φόβο, η κυβέρνηση είχε συμβιβαστεί. Γι’ αυτό άλλωστε, έχει επιτρέψει να διακινούνται ακόμα ζωτικοί μύθοι του αριστερού λαϊκισμού. Το καταπληκτικής σύλληψης μνημείο των ανύπαρκτων νεκρών της ΕΡΤ· ή το κιτς κενοτάφιο των Τεμπών στο Σύνταγμα – ακόμα και σήμερα που τα ξυλόλια έχουν εξαερωθεί και πολλοί απ’ όσους διεκδικούσαν τη Δικαιοσύνη τους έχουν αλλάξει πορεία πλεύσης.
Μιλάμε, δηλαδή, για στάση ασυμβίβαστης και βίαιης κατάλυσης όλων των ορίων. Αυτό το φαντασιακό της βίας δεν αφορά μόνον τα άκρα, την άκρα Αριστερά (και τους χρυσαυγίτες), αλλά θεμιτοποιείται και σχετικοποιείται συμβολικά κι από ένα κομμάτι της Αριστεράς των κοινοβουλευτικών χώρων, ιδίως των οργανικών της διανοουμένων. Με ρητορικά διαφοροποιημένο τρόπο ίσως, το φαντασιακό του εμφυλίου, η μισαλλοδοξία του ασυμβίβαστου, συνιστά την (ακρο)αριστερή ταυτότητα. Μιλάμε για αριστερό χαλιφάτο.
Αυτό το χαλιφάτο και τους θυλάκους του, η κυβέρνηση στη συγκυρία μπορεί να το απογυμνώσει· βεβαίως με προσήλωση στη Δημοκρατία, στον νόμο και στην ομαλότητα.
Πολιτικές ασυνέπειες
Υπό κανονικές συνθήκες, πολύ καλά έκανε (ή κάνει) η Μαρία Καρυστιανού αναφορικά με τη συμμετοχή της σε μια εταιρεία (σε fund) που πλειοδότησε σε πλειστηριασμούς ακινήτων. Οπως εξηγούν οι νομικοί, οι πλειστηριασμοί έχουν ουσιαστικό νόημα, η αναγκαστική εκτέλεση είναι συστατικό χαρακτηριστικό του αστικού δικαίου σε κοινωνίες που η ατομική ιδιοκτησία είναι σύμφυτη με την οικονομική λειτουργία τους.
Ολα λοιπόν κανονικά· και κανείς δεν έχει να της προσάψει τίποτα γι’ αυτό. Εκείνη όμως είναι επικεφαλής ενός κόμματος που καταστατικά υπεραμύνεται του δικαιώματος δανειοληπτών οι οποίοι δεν εξυπηρετούν τις υποχρεώσεις τους να μην έχουν συνέπειες, επειδή κατά τη ρητορική της (και κατά ανάλογη ρητορική διαφόρων άλλων λαϊκιστών της Δεξιάς και της Αριστεράς) τα funds είναι κακά και πίνουν το αίμα, των φτωχών μελλοντικά ανέστιων, με το μπουρί της σόμπας.
Είναι σύνηθες σε τέτοιους χώρους να μετέρχεσαι πρακτικών τις οποίες, ως πολιτικός, υποτίθεται ότι πολεμάς. Σαν τον Αλέξη Τσίπρα π.χ., που μιλάει για τη δημόσια εκπαίδευση, αλλά στέλνει τα παιδιά του σε καλά ιδιωτικά. Αλλά ο πολιτικός που στην ιδιωτική ζωή του συμπεριφέρεται διαφορετικά απ’ ό,τι διακηρύσσει, στην ουσία εξαπατά τους πολίτες. Η ζωή του πολιτικού απαιτεί συνέπεια και πίστη σε ό,τι διακηρύσσει. Αλλιώς είναι, απλώς, ένας τυχοδιώκτης που κάνει αρπαχτές.
