Επειτα από 20 χρόνια φύγατε από τη Minos ΕΜΙ και πήγατε στην Panik. Η μετακίνησή σας έφερε και μια αναστάτωση με το βιντεοκλίπ του «Μόνη κομπλέ», το οποίο συζητήθηκε και με κάποια hate comments. Αισθανθήκατε ότι σας αμφισβητούν;
Κατ’ αρχάς, εγώ αμφισβητώ τον εαυτό μου. Γενικώς, η κριτική δεν με αφήνει αμέτοχη. Δεν είμαι από αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων που απλώς την ακούνε και πάνε παρακάτω. Ημουν ίσως πιο προστατευμένη. Θεωρώ ότι κάποια πράγματα έγιναν συγκυριακά. Εννοώ ότι σίγουρα έπαιξαν ρόλο η αλλαγή μου και η μετακίνηση σε μια άλλη εταιρεία, η οποία έχει μια συγκεκριμένη εικόνα για τον κόσμο. Σημασία έχει ότι ήρθα αντιμέτωπη με μια κατάσταση και με δυνάμωσε.
Κλονίστηκε η εμπιστοσύνη σας απέναντι σε όσα είχατε κατακτήσει, η αυτοπεποίθησή σας;
Ούτως ή άλλως συμβαίνει γιατί είμαι ένας άνθρωπος που συνεχώς περνάω από κύματα ανασφάλειας και αγωνίας. Είναι ένα επάγγελμα που έχει έκθεση. Και η έκθεση αυτή, ανάλογα με τη φάση στην οποία σε πετυχαίνει, άλλοτε σου δίνει έναν φάρο για να πας μπροστά και άλλοτε νιώθεις κάποιες ελλείψεις, σε βυθίζει. Βρίσκομαι σε ένα μεταβατικό στάδιο. Επίσης, νιώθω πάρα πολύ νέα σε σχέση με αυτό που κουβαλάω πίσω μου. Εχω μια διαδρομή είκοσι χρόνων, αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορώ να επαναπαυτώ σε αυτή. Να πω, δηλαδή, «εντάξει, εγώ έχω πετύχει αυτό». Κάπως νιώθω ότι ακόμα δεν έχω ξεκινήσει! Αυτή η αντίφαση, που δεν υπήρχε παλιότερα, μου φέρνει ένα κύμα ανασφάλειας. Δεν είναι το «αν μεγάλωσα»· είναι το «μα γιατί δεν το βλέπουν ακόμα οι άλλοι;». Βλέπουν σε μένα μια ολόκληρη πορεία, αλλά δεν βλέπουν την ανάγκη μου να νιώθω ότι τώρα ξεκινάω.
Εχετε εξελιχθεί περισσότερο ως άνθρωπος ή ως καλλιτέχνης;
Εχω κατανοήσει πολύ καλύτερα τους ανθρώπους και τους συγχωρώ πιο εύκολα. Η ανάγκη μου να ερμηνεύω, να βγαίνω και να λέω τραγούδια ή θεατρικό λόγο, με έκανε πολύ πιο παρατηρητική. Πλέον, με γοητεύουν ακόμα και οι αντιφάσεις των ανθρώπων, που παλιά μπορεί να με θύμωναν. Γενικά είμαι αυστηρή και ακόμα παλεύω με αυτόν τον δαίμονα της υπερβολικής αυστηρότητας. Ομως αγαπώ πολύ πιο εύκολα τους ανθρώπους απ’ ό,τι τον εαυτό μου. Οταν συνειδητοποίησα ότι αυτή η αυστηρότητά μου στεναχωρούσε τους άλλους, ένιωσα αμηχανία. Είπα μέσα μου: «Γιατί το κάνω αυτό; Αφού δεν θέλω να πληγώσω κανέναν, απλώς έχω ένα άλλο πάθος, μια άλλη ένταση». Αντιλήφθηκα ότι αυτή την πίεση την ασκούσα πρώτα απ’ όλα στον ίδιο μου τον εαυτό. Γενικά, δεν μπορώ να πω ότι είμαι ένας άνθρωπος χωρίς βάρη. Εχω διάφορα πράγματα που με ταλαιπωρούν και τα παλεύω. Και η σύγκριση είναι ένα από αυτά, ένας μεγάλος δαίμονας. Εχω την τάση να γκρεμίζω τα πράγματα στη δυσκολία. Και αυτό είναι κάτι που προσπαθώ, ας πούμε, να το ισορροπώ.
Τι σας βοήθησε να αναζητήσετε ισορροπία;
Η κούραση. Αισθάνθηκα ότι ταλαιπωρούμαι χωρίς λόγο, άρχισα να αισθάνομαι ότι δεν νιώθω χαρά. Ενώ συνέβαιναν πράγματα πολλά που θα μπορούσαν να μου φέρουν χαρά, δεν χαιρόμουν. Τώρα πια αντλώ βοήθεια από πολλές πλευρές, όπως από την πίστη μου, από τους ανθρώπους που έχω επιλέξει να υπάρχουν στη ζωή μου, ακόμα κι από ανθρώπους που μου έχουν φερθεί άσχημα – αντλώ δύναμη.
Εχετε μια ζωή με εμπειρίες ενδιαφέρουσες, και ως παιδί καλλιτεχνών, αλλά και ως εγγόνι κωφάλαλων παππούδων.
Σε μια εποχή μάλιστα που δεν ήταν ανεπτυγμένη η νοηματική. Ανακάλυπτα σιγά σιγά το θέμα που είχαν και το πόσο ικανοί ήταν στην επικοινωνία. Πέρασα και μία φάση που ντρεπόμουνα να κάνω μορφασμούς. Προσπαθούσα να μην κάνω τίποτα, καμία σύσπαση. Οταν άρχισα να απελευθερώνομαι μ’ αυτό, κατάλαβα πόσο πολύ σημαντικό είναι και πόσο ωραίο πράγμα είναι η ανάγκη σου να επικοινωνήσεις με κάποιον άνθρωπο να σε κάνει να απαλλαγείς ακόμα κι απ’ το οποιοδήποτε κόμπλεξ σου. Γιατί αυτό ήταν κόμπλεξ, το οποίο δεν ξέρω πού οφειλόταν, αλλά ήταν. Γενικά νιώθω πολύ τυχερή για τον τρόπο που μεγάλωσα. Νιώθω πολύ όμορφα, γιατί, παρότι, ξαναλέω, είμαι ένας άνθρωπος που έχει έρθει αντιμέτωπος με διάφορους δαίμονες, δεν ξέρω αν οι δαίμονές μου οφείλονται αποκλειστικά στο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσα – νομίζω ότι κάπως τους δημιούργησα και μόνη μου.
Με τον κίνδυνο της αυθαιρεσίας θα έλεγα ότι ένας από αυτούς ήταν και η σχέση σας με το φαγητό. Υπήρξατε υπέρβαρο παιδί.
Σίγουρα δεν έχω μάθει να προστατεύω τον εαυτό μου, δεν ξέρω πώς να το κάνω. Συνήθως τον θέτω σε κινδύνους πιο πολύ. Οπότε ίσως τα κιλά, για μένα, να λειτούργησαν κάπως προστατευτικά τότε. Και παρότι άρχισα να τα χάνω, αυτό δεν έγινε επειδή έμαθα ξαφνικά να με προφυλάσσω. Γι’ αυτό πολλές φορές, ακόμα και σήμερα, νιώθω ότι δεν με προστατεύω, με αφήνω γενικά εκτεθειμένη…
Ως παιδί, από τι σας προστάτευαν τα παραπάνω κιλά;
Δεν νιώθω ότι ζούσα κάπου με ένα ανώμαλο έδαφος από κάτω. Οι προσωπικότητες των γονιών μου ήταν πολύ έντονες – με ό,τι αυτό σημαίνει και με όποια δυσκολία φέρνει μαζί του. Από τη μια, χαίρομαι που είναι έντονες. Τότε ίσως να έψαχνα έναν τρόπο για να βρω τις ισορροπίες μου, τώρα όμως σίγουρα χαίρομαι. Ημασταν μια οικογένεια που είχε χτιστεί σε γερές βάσεις, δεν ήμασταν ποτέ σκορπισμένοι, να ζει ο καθένας στον κόσμο του. Παρότι οι γονείς μου ήταν πολύ ενεργοί και είχαν πολλή δουλειά, ήμασταν πάντα ενωμένοι. Ζούσα με απόλυτη ελευθερία ως παιδί. Αλλά όταν σου δίνεται η ελευθερία απλόχερα σε μια νεαρή ηλικία, πρώτον δεν ξέρεις τι να την κάνεις και δεύτερον αρχίζουν να μην υπάρχουν σαφή όρια. Είχα απόλυτη ελευθερία, η οποία με έχει δυσκολέψει και πάρα πολύ στη ζωή μου μετά.
Είστε ευτυχισμένη ως ενήλικη ή ως παιδί;
Ως ενήλικη. Δεν με κάνει κάτι, πλέον, να αισθάνομαι άβολα. Εχω αρχίσει να βρίσκω έναν τρόπο να δικαιολογώ λίγο τον εαυτό μου. Νομίζω ότι έχω συμφιλιωθεί – όχι απόλυτα – και με τα καλά μου, και με τα κακά μου. Εχω αποδεχθεί κάποια πράγματα. Εχω προσπαθήσει πολύ να τα μεταβάλω, αλλά δεν μεταβάλλονται!
- Info: Βεάκειο, 24 Ιουνίου, εισιτήρια: more.com
- Μονή Λαζαριστών, 29 Ιουνίου, εισιτήρια: cometogether.live/el
- Ποντοκώμη Κοζάνης, 27 Ιουνίου, εισιτήρια: cometogether.live/el
