Διαβάζω ότι ο Ντόναλντ Τράμπ πήγε στο Μάντισον Σουεάρ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης για να δει τον τρίτο τελικό του ΝΒΑ ανάμεσα στους Σπερς από τον Σαν Αντόνιο και στους Νικς και αποκοιμήθηκε!
Αν κατάφερε κάτι τέτοιο σε ένα ματς του ΝΒΑ άκρως ανταγωνιστικό (οι Σπερς κέρδισαν με 115-111) σκεφτείτε τι ύπνο έχει να ρίξει στα ματς του ποδοσφαίρου που έχει να δει παρακολουθώντας το Μουντιάλ. Το «σόκερ», σε Αμερικανούς όπως ο Τραμπ, φαινόταν πάντα βαρετό. Τουλάχιστον αυτό δεν ισχύει για τους άλλους διοργανωτές. Οι Μεξικάνοι π.χ. το αγαπάνε. Αλλά έχουν άλλα προβλήματα.
Μεξικό
Δυο μέρες πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου οι ανταποκριτές των ευρωπαϊκών εφημερίδων από το Μεξικό περιγράφουν μια απίστευτη κατάσταση σε ό,τι έχει να κάνει με τις κοινωνικές διαμαρτυρίες.
Με την απόφαση ανάληψης της διοργάνωσης (έστω κι αν το Μεξικό δεν την έχει αναλάβει μόνο του) διαφωνούσε μεγάλο μέρος των κατοίκων της χώρας. Τον περασμένο Νοέμβριο η αντιπολίτευση ζητούσε την διενέργεια δημοψηφίσματος για το αν η χώρα πρέπει να φιλοξενήσει το Μουντιάλ ενώ η οικονομία της δεν περνά τις καλύτερες μέρες και για αυτό υπήρξε και μια κάποια αβεβαιότητα για το αν το Μεξικό θα γίνει η πρώτη χώρα που θα διοργανώσει Μουντιάλ τρεις φορές.
Το γεγονός ότι το Μεξικό θα έχει πλέον αυτό το μοναδικό ρεκόρ στην ιστορία του ποδοσφαίρου κάπως ηρέμησε τις αντιδράσεις, αλλά λίγο πριν από την έναρξη αυτές φούντωσαν: λίγο πριν την έναρξη η Πόλη του Μεξικού έχει «βουλιάξει» από διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις κυρίως των εκπαιδευτικών.
Την προηγούμενη εβδομάδα το Συντονιστικό Οργανο Εργαζομένων στην Εκπαίδευση (CNTE) πραγματοποίησε καθημερινές κινητοποιήσεις διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και αυξήσεις στις αποδοχές.
Όπως μάλιστα διαβάζω στο πλαίσιο αυτών των διαμαρτυριών, καταστράφηκαν γιγάντια αγάλματα ποδοσφαιριστών με τις φανέλες των Εθνικών ομάδων τους, τα οποία είχαν τοποθετηθεί σε διάφορα σημεία της μεξικάνικης πρωτεύουσας, και οι εμφανίσεις καταστράφηκαν ή κάηκαν.
Βραζιλία
Όλα αυτά μου θυμίζουν πολύ αυτά που συνέβαιναν στη Βραζιλία το 2014. Κι εκεί είχαν υπάρξει τεράστιες διαδηλώσεις μέχρι μια μέρα πριν από την έναρξη του τουρνουά που είχε γίνει στο Σάο Πάολο με ένα ματς ανάμεσα στη Βραζιλία και στην Κροατία – οι γηπεδούχοι είχαν κερδίσει.
Θυμάμαι πως φτάνοντας στο Σάο Πάολο είχα τρομάξει και από την ένταση των διαδηλώσεων και φυσικά από το πλήθος του κόσμου που έμοιαζε να αδιαφορεί για το Μουντιάλ. Μου είχαν εξηγήσει στο ξενοδοχείο ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις είχαν δεσμευτεί πως η κορύφωση των διαδηλώσεων θα γινόταν την παραμονή της έναρξης της μεγάλης διοργάνωσης και ότι μόλις αυτή ξεκινούσε δεν θα γινόταν το παραμικρό: κι έτσι κι έγινε!
Βέβαια η ησυχία των Βραζιλιάνων είχε να κάνει πολύ και με το γεγονός ότι τότε περίμεναν όλοι ότι η Σελασάο μπορεί να κερδίσει το κύπελλο. Οι Μεξικάνοι δεν έχουν τέτοιες προσδοκίες από την Εθνική τους: θα δούμε αν και πόσο ήσυχα θα κάτσουν. Οι Μεξικάνοι γενικά δεν βλέπουν με καλό μάτι τη συνδιοργάνωση με τις ΗΠΑ, καθώς θεωρούν τον Ντόναλντ Τραμπ κάτι σαν εχθρό της χώρας. Αλλά από την άλλη οι Λατίνοι έχουν το είδος του πατριωτικού καθήκοντος που τους επιβάλει να είναι και καλοί οικοδεσπότες. Για να δούμε τι θα δούμε.
Εκπλήξεις
Η μεγάλη ερώτηση βέβαια είναι τι Μουντιάλ θα δούμε: η απορία δεν αφορά μόνο την έκβασή του, αλλά και τη θεαματικότητά του. Ως προς την έκβαση θέλω να πω πως υπάρχει μια λεπτομέρεια που κάνει κάθε προγνωστικό δύσκολο: αναφέρομαι στον αριθμό των ομάδων που είναι πλέον 48.
Όταν οι ομάδες ήταν 32 είχαμε στην πρώτη φάση οκτώ γκρουπ των τεσσάρων με έναν επικεφαλής ομίλου και τρεις ομάδες – στα χαρτιά – κατώτερους του συνήθως. Καταλάβαινες πως αν οι οκτώ επικεφαλής σταθούν στο ύψος τους και κερδίσουν τους ομίλους θα φτάσουν και μέχρι τα προκριματικά. Τώρα οι αρχικοί όμιλοι είναι 12 και στον δεύτερο γύρο θα προκριθούν 32 ομάδες και όχι 16.
Το πρόβλημα δεν είναι αυτός ο έξτρα παραπάνω γύρος: είναι ότι δεν σημαίνει και πολλά να είσαι επικεφαλής ως προς τη συνέχεια του τουρνουά: στα προημιτελικά δεν θα φτάσουν 12 ομάδες, αλλά πάλι 8, πράγμα που σημαίνει πως σίγουρα δεν θα τα καταφέρουν τέσσερις ομάδες που έχουν κατακτήσει τον όμιλο στην πρώτη φάση. Οπότε δεν είναι απλά δύσκολη η πρόκριση για το ποιος θα τα καταφέρει να το κερδίσει το Μουντιάλ, αλλά και για το ποιος θα καταφέρει να φτάσει στα προημιτελικά.
Βεβαιότητα
Κοιτώντας το σύστημα διεξαγωγής έχω μια απλή βεβαιότητα: έτσι όπως θα διαμορφωθούν τα ζευγάρια στα νοκάουτ μετά τη φάση των ομίλων μου μοιάζει δεδομένο ότι μια ομάδα (αλλά μπορεί και πιο πολλές) από αυτές που δεν συγκαταλέγονται μεταξύ των φαβορί θα φτάσει μέχρι τα ημιτελικά χωρίς να βρει σε νοκάουτ ματς κανένα από τα παραδοσιακά φαβορί!
Αν μάλιστα κάποιο από αυτά (αναφέρομαι στην Αργεντινή, στη Γαλλία, στη Βραζιλία, στην Αγγλία, στη Γερμανία και στην Ισπανία) δεν κερδίσει τον όμιλο στον οποίο έχει τοποθετηθεί μπορεί ο δρόμος να γίνει εύκολος ακόμα και για τρεις ομάδες!
Η αύξηση των ομάδων έτσι κι αλλιώς δημιουργεί βολικούς δρόμους για ομάδες που δεν συγκαταλέγονται μεταξύ των φαβορί: το 2018 στη Ρωσία έφτασαν στον τελικό οι τρομεροί Κροάτες (κι έχασαν από τους Γάλλους) και στο Κατάρ ο Μόντριτς και οι υπόλοιποι έφτασαν πάλι στον ημιτελικό (και ηττήθηκαν από την Αργεντινή). Το 2022 όμως τη μεγάλη έκπληξη την έκανε το Μαρόκο που έφτασε στον ημιτελικό κι έχασε από τους Γάλλους.
Τώρα μπορούμε να δούμε ανάλογα εντυπωσιακά επιτεύγματα από άλλες ανάλογες ομάδες. Που δεν θα χρειαστεί μάλιστα να αποκλείσουν τη Βραζιλία όπως έκανε ή παρέα του Μόντριτς πριν από τέσσερα χρόνια ή την Ισπανία όπως είχε κάνει το καταπληκτικό Μαρόκο. Και υπάρχει και κάτι άλλο που δημιουργεί τη βεβαιότητα πως θα δούμε εκπλήξεις: αναφέρομαι στα προηγούμενα που έχουμε όταν το 1994 είχαν φιλοξενήσει και πάλι οι ΗΠΑ το Μουντιάλ.
Τότε ναι μεν είχαμε έναν ιστορικά προβλέψιμο τελικό (Βραζιλία – Ιταλία) αλλά στα ημιτελικά έφτασαν οι Σουηδοί και οι Βούλγαροι – ομάδες που δεν περίμενε κανείς.
