Δύσκολες μέρες για… πριγκίπισσες

Δύσκολες μέρες αυτές για την Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου. Πρώτα χρειάστηκε να βρεθεί στο Λονδίνο για το μνημόσυνο του νονού της, Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ. Μιας προσωπικότητας, όπως δηλαδή, «που είχε πάντα την Ελλάδα στην καρδιά του και έτσι θα τον θυµόµαστε όλοι µας». Εντάξει, όχι όλοι ακριβώς, μερικοί θα προκρίνουν άλλες μνήμες. Οι περισσότεροι μάλλον. Αλλά αυτή η πολύ προσωπική οπτική, ακόμη κι αν είναι κάπως αποκομμένη από τη σύγχρονη πραγματικότητα,  είναι, εν πάση περιπτώσει, απολύτως κατανοητή. Η αποσύνδεση από το σύγχρονο περιβάλλον ήταν σαφώς πιο ανησυχητική σε ό,τι αφορά τη δεύτερη υπόθεση που την ταλαιπώρησε, αμέσως μετά την επιστροφή της από τις πένθιμες τελετές του Λονδίνου. Αυτή της αποστολής newsletter της ευρωβουλευτού από συνεργάτες της σε e-mail ψηφοφόρων του εξωτερικού που κατήγγειλαν, ανά δεκάδες και επώνυμα, πως συμπεριελήφθησαν στη λίστα επικοινωνίας της Ασημακοπούλου, παρότι δεν είχαν δώσει ποτέ τα στοιχεία τους στη ΝΔ, στην ευρωβουλευτή ή σε κάποια άλλη λίστα που θα ήταν λογικό να είχε φτάσει στα χέρια της χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Οι καταγγέλλοντες επιμένουν δε πως έλαβαν τα επίμαχα e-mail σε προσωπικές ηλεκτρονικές διευθύνσεις με τις οποίες είχαν εγγραφεί στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους εξωτερικού πριν από τις εθνικές εκλογές του περσινού καλοκαιριού. Κι αυτό που ξεκίνησε με μερικές ενοχλημένες αναρτήσεις αποδήμων στα social media, κατέληξε σε ένα μπαράζ επωνύμων παραπόνων, εγγράφων διαμαρτυριών κι ερωτημάτων. Τόσο πολλών και σοβαρά διατυπωμένων, που «ανάγκασαν» την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα αλλά και την Εισαγγελία Αθηνών να ξεκινήσουν έρευνα για τη διαρροή προσωπικών δεδομένων ελλήνων κατοίκων του εξωτερικού.

Στο σημείο αυτό αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου δεν είναι μια άπειρη πολιτικός. Είναι βουλευτής από το 2012, έχει διατελέσει και εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ επί Αντώνη Σαμαρά (δηλαδή σε μια ζόρικη, αντικειμενικά, πολιτική περίοδο). Επίσης είναι και νομικός κι άνθρωπος που έχει ζήσει κι εργαστεί σε διάφορα πόστα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ κι εκ της ιδιότητάς της ως ευρωβουλευτού έχει (ή εν πάση περιπτώσει περιμένουμε να έχει) μια αντίληψη όσων ισχύουν στην Ευρώπη σήμερα.

Το ακατανόητο, λοιπόν, δεν είναι τόσο η πιθανότητα να δόθηκαν στοιχεία που δεν θα έπρεπε να έχουν δοθεί ή να μην ακολουθήθηκαν επακριβώς οι διαδικασίες που ορίζει ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων της ΕΕ, ο γνωστός σε όλους μας GDPR. Διότι στην Ελλάδα έχουμε, δυστυχώς, μεταβολίσει πια την έλλειψη ευαισθησίας στα ζητήματα της προστασίας της ιδιωτικότητας και στην ημιτελή (στην καλύτερη των περιπτώσεων) εφαρμογή των ευαίσθητων δικαιωματικών νομοθετημάτων, πόσω μάλλον αυτών που μας έρχονται από τους «κουτόφραγκους» της ΕΕ. Για να το πούμε απλά, η πολιτεία αυτή τα τελευταία χρόνια, σε τέτοια ζητήματα, δεν λες ότι έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία.

Το αληθινά ακατανόητο είναι ότι η Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου έκανε ό,τι μπορούσε για να εξοργίσει περισσότερο τους καταγγέλλοντες. Η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ζουν σε χώρες που είναι πολύ πιο τυπικές στη διαχείριση δεδομένων από ό,τι η Ελλάδα και πολύ πιο αποτελεσματικές στην τιμωρία παραβάσεων. Και το ακόμη πιο ακατανόητο ήταν ότι διαχειρίστηκε το ξέσπασμα της ιστορίας αυτής κάνοντας απανωτές δηλώσεις που καθεμιά τους την εξέθετε ακόμη περισσότερο.

Κατ’ αρχάς επέλεξε να αμυνθεί επιτιθέμενη. Ενώ διαβεβαίωσε πως «δεν έλαβα προσωπικά δεδομένα από το υπουργείο Εσωτερικών ή άλλον φορέα της κυβέρνησης που να αφορούν στους Ελληνες του εξωτερικού». Αποφάσισε να αποδώσει το θέμα σε έναν «πόλεμο «λάσπης» με στόχο, όχι μόνο την ίδια, αλλά και τον θεσμό της επιστολικής ψήφου που νομοθέτησε η κυβέρνηση της ΝΔ. Οτι δηλαδή όλοι αυτοί οι άνθρωποι, Ελληνες που κατοικούν από τις Βρυξέλλες ως το Τορόντο κι από τη Χάγη ως  τη Γιοκοχάμα, που επιμένουν να αναρωτιούνται πώς βρήκε τα e-mail τους, ψεύδονται. Κι είναι τόσο ικανοί και σατανικοί που έχουν όλοι τους συντονιστεί σε μια συνωμοσία με απώτερο σκοπό να βλάψουν την κ. Ασημακοπούλου. Μα αλήθεια τώρα;

Στη συνέχεια, σε επόμενη εμφάνισή της, ενέπλεξε το υπουργείο Εσωτερικών θυμίζοντας πως νομίμως δίνει στοιχεία εκλογικών καταλόγων σε κόμματα και υποψηφίους. Σε μεθεπόμενη διευκρίνισε όμως πως, όχι, στα στοιχεία αυτά δεν περιλαμβάνεται το e-mail. Για να καταλήξει να υποστηρίζει πως οι ηλεκτρονικές διευθύνσεις έχουν συλλεχθεί από την ίδια και τους συνεργάτες της από κάρτες εργασίας, λίστες σωματείων κ.λπ. Πέραν του ότι έγινε δύσκολο να παρακολουθούμε τις λεπτομέρειες των εκδοχών της ιστορίας που μας έλεγε, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι έγιναν όλα έτσι, πάλι δεν απαλλάσσεται η ευρωβουλευτής από την ευθύνη της διαχείρισης των προσωπικών δεδομένων που έφτασαν στα χέρια της. Την οποία, από μεριάς της, επιμένει ότι έκανε νόμιμα σωστά.

Αυτό όμως αφορά την ατομική ευθύνη της, που θα ερευνηθεί. Το πολιτικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε, ωστόσο, και από το ίδιο το (προς ώρας επισήμως ανεξήγητο) ζήτημα των e-mail όσο και από τη διαχείριση του θέματος από την Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου, υπερβαίνει την ίδια την ευρωβουλευτή και βαραίνει την ίδια την κυβέρνηση. Διότι η υποψία, έστω, της προνομιακής πρόσβασης μιας κυβερνητικής πολιτεύτριας σε στοιχεία πολιτών ενοχλεί ακόμη και τους πιο καλοπροαίρετους θεατές των εξελίξεων. Μένει να φανεί, λοιπόν, τι θα προκύψει από τις επίσημες έρευνες αλλά και το κατά πόσο η κυβέρνηση αισθάνεται ότι χρειάζεται τόσο την Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου ώστε να ρισκάρει να πάει στις ευρωεκλογές με τη σκιά που ρίχνει πάνω της. Ως τότε εμείς απλώς θα αρχίσουμε να διπλοτσεκάρουμε τα e-mail μας. Ποτέ δεν ξέρεις…