Και διηγώντας τα…

Συνεχίζοντας την περιήγηση σε κινηματογράφους της Αθήνας που δεν υπάρχουν σήμερα, θα ακολουθήσω μια νοητή διαδρομή με αφετηρία το κέντρο της πόλης (πιο κέντρο δεν γίνεται…), και ειδικότερα την οδό Πανεπιστημίου. Εκεί λοιπόν, το επιβλητικό κτίριο του «Rex», που σήμερα φιλοξενεί τη Σκηνή Μαρίκα Κοτοπούλη του Εθνικού Θεάτρου, στέγαζε κάποτε τον ομώνυμο κινηματογράφο αλλά και το θρυλικό «Σινεάκ» (στο υπόγειό του), με αμιγώς παιδικό πρόγραμμα (Χοντρός Λιγνός, Αμποτ και Κοστέλο, Τρίο Στούτζες, Μίκι Μάους, κ.ά.) και με έναρξη από πρωίας. Παραδίπλα, εκεί όπου είναι σήμερα το ξενοδοχείο «Τιτάνια», υπήρχε κινηματογράφος με αυτό το όνομα. Περίπου απέναντι εξάλλου, σε κατεδαφισμένο σήμερα κτίσμα, υπήρχε το «Πάνθεον», άλλοτε θέατρο και άλλοτε κινηματογράφος. Γράφοντας για το «Πάνθεον», δεν μπορώ να μη θυμηθώ ότι εκεί, το 1972, είχα δει την Παξινού, στον τελευταίο της ρόλο πριν πεθάνει, να σέρνει το κάρο στη Μάνα Κουράγιο του Μπρεχτ. Απ’ ό,τι μάθαμε μετά, έπαιζε με φριχτούς πόνους από τον καρκίνο. Για να ελαφρύνω όμως την ατμόσφαιρα, εκεί δίπλα υπήρχε επίσης το εστιατόριο «Πάνθεον», ευρύχωρο, επιβλητικό, με πλουσιότατο κατάλογο, όπου με πήγαινε κάποιες φορές η μητέρα μου και παράγγελνα πάντοτε κοτόπουλο μιλανέζα.

Στη Σταδίου πάλι, οι κινηματογράφοι ήταν πιο πάνω, προς το Σύνταγμα. Εκεί τα εμβληματικά «Αττικόν» και «Απόλλων», για τα οποία αναρωτιέμαι αν θα τα δούμε ποτέ να ξαναλειτουργούν. Απέναντι ήταν ο «Εσπερος», και λίγο πιο κάτω προς την Κλαυθμώνος το «Αστορ», τον τίτλο του οποίου φέρει σήμερα η υπόγεια κινηματογραφική αίθουσα εντός της Στοάς. Κινηματογράφος, και πιο πριν μάλιστα διάσημο καμπαρέ, ήταν και το «Μαξίμ», εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το θέατρο «Αλίκη», επί της οδού Αμερικής. Στην άλλη άκρη εξάλλου της Στοάς Σπύρου Μήλιου, δίπλα στο επίσης θρυλικό καφέ «Μπραζίλιαν», δέσποζε το «Παλλάς», το οποίο επιβιώνει αλλά πλέον ως μιούζικ χολ και αίθουσα συναυλιών κυρίως. Δυο αναμνήσεις, πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, σχετικές με το «Παλλάς». Θυμάμαι το 1961 εικόνες από τις εφημερίδες αλλά και από τα κινηματογραφικά Επίκαιρα, με τη βασιλική οικογένεια να προσέρχεται για την εκεί πρεμιέρα της ταινίας «Τα κανόνια του Ναβαρόνε», που είχε γυριστεί στη Ρόδο με εντυπωσιακό διεθνές καστ (Γκρέγκορι Πεκ, Αντονι Κουίν, Ντέιβιντ Νίβεν, κ.ά.). Επίσης, θυμάμαι σε προβολές ταινιών του Ελβις Πρίσλεϊ, εκεί γύρω στο 1963-64, να γίνεται πανζουρλισμός. Οταν ο Ελβις έλεγε κάποιο πιασιάρικο τραγούδι, σηκωνόμασταν από τα καθίσματα και, στον ελεύθερο χώρο που υπήρχε κάτω από την οθόνη/σκηνή, χορεύαμε δαιμονιωδώς.

Το άλλο Σάββατο λέω να ανέβουμε προς Αμπελόκηπους και λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Επιδόρπιο

Ο εκ πρώτης όψεως παράξενος τίτλος «Clemente VIII», με τον οποίο λειτουργεί σήμερα καφέ-εστιατόριο στη θέση του κάποτε «Μπραζίλιαν», οφείλεται στο ότι ο πάπας Κλήμης 8ος ήταν αυτός που, γύρω στο 1600, επέτρεψε στους καθολικούς να πίνουν καφέ. Μέχρι τότε ο καφές θεωρούνταν «ποτό του Σατανά». Ωστόσο, ο πονηρός πάπας έλυσε το πρόβλημα λέγοντας: «Είναι κρίμα να αφήσουμε την απόλαυση ενός τέτοιου ροφήματος στους άπιστους». So non e vero, e ben trovato.