«Προστατεύει τα σύνορα της πατρίδας μου»

«Οταν ακούω μια φωνή, έχω μια προσέγγιση δημοκρατική, δεν μου αρέσει ο μονόλογος, ήρθα να σας ακούσω». «Τη δημοκρατική σας προσέγγιση την είδαμε στον φράχτη που φωτογραφίζεστε». «Ο φράχτης προστατεύει τα σύνορα της πατρίδας μου». Ηταν ο τόνος της φωνής, η σταθερότητα, το ύφος, η αποφασιστικότητα, οι λέξεις που επέλεξε. Αυτό το «μου», που θέτει επιτακτικά την έννοια της ατομικής προσωπικής ευθύνης και για το οποίο τόσο πολύ επικρίθηκε. Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου είχε δείξει από την πρώτη στιγμή πως θα έδινε στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα τη δική της αισθητική και αξιακή αντίληψη. Δεν στέλνει καθημερινά «αυστηρό μήνυμα στην Αγκυρα», δεν εποφθαλμία τον τίτλο της Προέδρου-τουρκοφάγου, δεν επιδίδεται σε εθνικιστικούς λεονταρισμούς. Ομως κάποιες στιγμές, σαν εκείνο το απόγευμα της Τετάρτης, εκπέμπει έναν γνήσιο πατριωτισμό, τιμώντας ανεπιτήδευτα τον θεσμικό της ρόλο. Το μέγεθος της τραγωδίας είναι τόσο μεγάλο που οι λέξεις τελειώνουν. Οι εικόνες και οι υποθέσεις για όσα συνέβησαν καταμεσής του Αιγαίου σε ταλαιπωρημένους ανθρώπους, το τραγικό τέλος, ο πόνος, οι αγνοούμενοι, η απόγνωση, πληροφορίες, αριθμοί και εικόνες που είναι αδύνατον να μεταβολιστούν.

Οχι από όλους. Κάποιοι πρόλαβαν και επιχείρησαν να βγάλουν πολιτικό μεροκάματο από τη συμπυκνωμένη δυστυχία. Τη στιγμή που η Πρόεδρος της Δημοκρατίας μεταβαίνει στο σημείο όπου μεταφέρονται σοροί ανθρώπων για να αποτίσει φόρο τιμής, κάποιοι βρίσκουν την ευκαιρία να κάνουν προεκλογική προπαγάνδα πάνω από φέρετρα. Ιδεοληψίες, άγνοια των διεθνών συνθηκών για το δίκαιο της θάλασσας, εργαλειοποίηση της δυστυχίας και εκμετάλλευση του πόνου ως όχημα για αποκόμιση πολιτικού κεφαλαίου. Ολα συστατικά της ίδιας δοκιμασμένης συνταγής. Ενώ κάποιοι ψάχνουν στοιχεία, διαβάζουν, προσπαθούν να καταλάβουν τι έχει συμβεί και θάφτηκαν στον πάτο της θάλασσας τόσες αθώες ψυχές, ορισμένοι σπεύδουν να τοποθετηθούν, να καταγγείλουν, να πολιτικολογήσουν. Ολα αφορμή για κόντρα, για να υψωθούν γροθιές. Ελληνας ευρωβουλευτής βιάζεται να γράψει σε τουίτ πως «το πολύνεκρο ναυάγιο με μετανάστες εκθέτει την Ελλάδα για τις ευθύνες της στη διάσωσή τους». Ενα δεκάλεπτο μετά διαπιστώνει τι έγραψε, διορθώνει «εκθέτει όσους είχαν ευθύνη και δυνατότητα για τη διάσωσή τους». Προχειρότητα, επιπολαιότητα, κυνική εκμετάλλευση του πόνου. Λίγο αργότερα κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καλύπτουν απόλυτα το ακτιβιστικό σόου μελών της νεολαίας του κόμματος πάνω από νεκρούς ανθρώπους, χαρακτηρίζοντας τη λεκτική επίθεση στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας «κέρδος για τη Δημοκρατία»!

Η υπερίσχυση του κομματικού έναντι του εθνικού, η συνειδητή δυσφήμηση της χώρας στον βωμό του μικροπολιτικού οφέλους. Δεν είναι η πρώτη φορά. Σε κάθε τραγωδία κάποιοι βρίσκουν ευκαιρία να προβάλουν τη δική τους ατζέντα, να προσθέσουν νέα επιχειρήματα σε ιδεολογικές διαμάχες, να απαντήσουν σε δικά τους ερωτήματα. Παντός είδους αλληλέγγυοι αναλαμβάνουν αυτάρεσκα τον ρόλο του πρωταγωνιστή αποπροσανατολίζοντας εν τέλει την προσοχή από την τραγωδία. Χειροκροτητές επικριτών της χώρας μας, απάνθρωποι ανθρωπιστές που έχουν διάθεση για αυτοπροβολή και πολιτικολογία, αλλά δεν αρθρώνουν λέξη για τους αριθμούς που τρομάζουν: «5 εκατ. τα έσοδα στο ναυάγιο της Πύλου». Κάνουν μόνο διαδηλώσεις. Αυτό μόνο που ξέρουν να κάνουν καλά. Ακόμα και για ένα ναυάγιο στα διεθνή ύδατα, ενός πλοίου από τη Λιβύη που πήγαινε στην Ιταλία. Ομως δεν έκαναν καμία διαδήλωση για την Ειδομένη και τη Μόρια, για τα «κολαστήρια της Ευρώπης» όπως τα αποκαλούσε ο διεθνής Τύπος. Ανθρωπισμός και ευαισθησία α λα καρτ ανάλογα με το κομματικό συμφέρον.

Στην Πύλο παρατάχθηκαν και πάλι δύο διαφορετικοί κόσμοι. Η Ελλάδα που σώζει και η Ελλάδα που επιδίδεται σε αυτάρεσκους ακτιβισμούς μπροστά στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Για μία ακόμη φορά το δίλημμα είναι το ίδιο. Ποια Ελλάδα θα επικρατήσει.