Χθες, για προσωπικές μου δουλειές, κυκλοφόρησα αρκετά στο κέντρο. Μπαινοβγήκα σε ταξί, τράπεζες, εταιρείες, καταστήματα, κάθισα δύο φορές σε καφέ για κάποια ραντεβού. Παντού οι άνθρωποι ήταν κάπως. Σαν με κατεβασμένο κεφάλι, σαν με σφιγμένα χείλη, σαν με μουδιασμένες κινήσεις. Αυτή η αίσθηση του διάχυτου πένθους, αυτό που ζούμε σε κηδείες ακόμη και όχι πολύ κοντινών μας ανθρώπων. Αυτή η ανθρώπινη συστολή απέναντι σε μια μεγάλη τραγωδία.
