Ο πόλεμος και ένα είδος Αριστεράς

Στο παρελθόν, οι Αμερικανοί δικαιολογούσαν τις επεμβάσεις τους σε άλλες χώρες με το προσχηματικό επιχείρημα της ανάσχεσης του κομμουνισμού ή με ψεύδη όπως η ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ. Τότε όλη η ευρωπαϊκή Αριστερά κινητοποιούνταν, δικαίως και απροϋπόθετα, εναντίον των επεμβάσεων αυτών και των τραγικών αποτελεσμάτων τους. Ομως και οι τότε αντίστοιχες επεμβάσεις των Σοβιετικών σε άλλες χώρες επέσυραν την καταδίκη μεγάλων μερίδων της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Οι επεμβάσεις στο Βερολίνο το 1952, στη Βουδαπέστη το 1956 και κυρίως η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968 και η καταστολή της Ανοιξης της Πράγας δημιούργησαν τριγμούς και διαφωνίες στο τότε κομμουνιστικό κίνημα. Μάλιστα πολλοί εγχώριοι κομμουνιστές, φυλακισμένοι τότε από τη δικτατορία, είχαν το σθένος να καταδικάσουν την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία.

Τώρα όμως τι συμβαίνει με την ελληνική Αριστερά και ό,τι, εν πάση περιπτώσει, δηλώνει ως τέτοια; Γιατί δεν βλέπει το προφανές, την πολεμική εισβολή δηλαδή της Ρωσίας σε μια ανεξάρτητη χώρα, στην Ουκρανία; Γιατί ενώ σήμερα η Ρωσία είναι μια αυταρχική, κοινωνικά συντηρητική και ολιγαρχική χώρα, που δρα αποκλειστικά με κριτήριο τα συμφέροντα της κλεπτοκρατικής άρχουσας τάξης της, γνωρίζει τέτοια ανοχή από τον «λαό της Αριστεράς»; Γιατί αυτός ο λαός, στα κοινωνικά δίκτυα και στη δημόσια εν γένει σφαίρα συμπορεύεται στην ανοχή και συχνά στη δικαιολόγηση της ρωσικής εισβολής με τα πιο αντιδραστικά εγχώρια μορφώματα των ανορθολογιστών, των εθνικιστών, των ζηλωτών του πολιτισμικού και θρησκευτικού σκοταδισμού, των φορέων του ιδεολογήματος του «ξανθού γένους»;

Τα ερωτήματα αυτά από μόνα τους επιβεβαιώνουν ότι στο σώμα της εγχώριας κοινωνικής, αλλά και της πολιτικής, Αριστεράς παραμένει εγγεγραμμένος ο υποτιθέμενος αντι-ιμπεριαλιστικός αντιδυτικισμός του Ψυχρού Πολέμου. Μετά την κατάρρευση δε του σοβιετικού ψυχροπολεμικού πόλου το 1989, ο αντιδυτικισμός αυτός συναντήθηκε με τον υπαρκτό αντίστοιχο παραδοσιοκρατικό και θρησκευτικό αλλά και την αυτοεικόνα του θύματος των ξένων και δη των Δυτικών που διαχρονικά κατασκεύασαν η ελληνική κοινωνία και η λαϊκή της ιστορία για τον εαυτό της. Αυτό το ιδεολογικό φορτίο καθορίζει τον τρόπο πρόσληψης των διεθνών αντιθέσεων και καθιστά οικεία, «δίκαιη» και κόντρα στη «νέα τάξη πραγμάτων» τη συμπεριφορά της Ρωσίας. Ετσι ο «λαός της Αριστεράς» αλλά και μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, ενώ απολαμβάνουν τα αγαθά και τα δικαιώματα που παρέχει η Ελλάδα ως χώρα, μέλος του δυτικού κόσμου και των θεσμών του, επιδεικνύουν μια εντυπωσιακή ανοχή, στα όρια της ανηθικότητας, στο ακραίο γεγονός του πολέμου της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας. Οταν δε, πονηρά και στρεψόδικα, καταδικάζουν τον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό γενικά και όχι το απτό, συγκεκριμένο και αιματηρό συμβάν που εκτυλίσσεται στο κέντρο της Ευρώπης, δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να νομιμοποιούν την εισβολή της Ρωσίας και να σχετικοποιούν τα οδυνηρά πολλαπλά αποτελέσματά της.

Επιπλέον, η Αριστερά αυτού του είδους διαψεύδει τη λενινιστική ρητορική για την αυτοδιάθεση των εθνοτήτων και με διάφορες «αναλυτικές» πιρουέτες απαιτεί από μια ανεξάρτητη χώρα να εναρμονίζει τις επιλογές και τις συμμαχίες της με τις επιθυμίες και τις στρατηγικές της μεγάλης γειτονικής της χώρας. Αυτοπαρωδείται δε, γιατί όταν αναγκάζεται να καταδικάσει την εισβολή, συνοδεύει την καταδίκη αυτή με σχοινοτενείς απολογητικές και σχεδόν σουρεαλιστικές αναλύσεις, από τις οποίες προκύπτει το συμπέρασμα ότι τελικά φταίει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Μια Αριστερά, εντέλει, που επιβεβαιώνει τη ρήση ότι ο αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων.

Ο Κώστας Καρακώτιας είναι νομικός, κριτικός βιβλίου