Κάτι περίεργο συμβαίνει με τις φωτογραφίες. Αν είναι πολύ δραματικές, απωθούν και προκαλούν αδράνεια αδυναμίας (τι να κάνω εγώ για ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα;). Αν είναι γελαστές, δημιουργούν εφησυχασμό (δεν είναι και τόσο χάλια τα πράγματα). Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους αριθμούς: το ατομικό δράμα μετατρέπεται σε απρόσωπη στατιστική (με όλα τα δραματικά που συμβαίνουν στον κόσμο, αυτό είναι μια υποσημείωση…). Η εναλλαγή μεταξύ απελπισμένης αδράνειας και παράβλεψης με ελαφριά καρδιά δεν είναι πρόσφορος τρόπος να επεξεργαστούμε τα δεδομένα που πλαισιώνουν την καθημερινή μας ζωή ούτε μας διευκολύνουν να σκεφτούμε τρόπους να την κάνουμε καλύτερη.
Τελευταία Νέα
- Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό: Οι ρυθμίσεις που φέρνουν «πολεμικό» κλίμα ανάμεσα σε ξενοδοχεία και Airbnb
- Βίντεο-σοκ: Ποδηλάτης αρπάζει από τον λαιμό και γρονθοκοπεί γυναίκα οδηγό στη μέση του δρόμου στην Πορτογαλία
- Τέλος σε μια πολυετή ασφαλιστική ανισότητα για συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων σε ΕΣΥ και ΕΚΑΒ
