Κι αν αναγνωρίζαμε την… Καταλωνία;

Η «κοινή» Ευρώπη ξαναχτύπησε. Ερχεται πάλι κοντά μας, με νέες περιπέτειες. Αυτή η απόλυτη φάρσα εκφράστηκε και πάλι την περασμένη εβδομάδα στα καλύτερά της, όταν ο ισπανός πρωθυπουργός Σάντσεθ πήγε στην Αγκυρα να δει τον Ερντογάν κουβαλώντας μαζί του τη μισή κυβέρνηση της Ισπανίας. Γιατί πήγε; Για να πάρει εξοπλιστικά συμβόλαια, όλα προσανατολισμένα ευθέως εναντίον της Ελλάδας: υποβρύχια, πολεμικά σκάφη επιφανείας, μέχρι και… αεροπλανοφόρα ονειρεύονται παρέα ο Ερντογάν με τον εταίρο και φίλο μας Σάντσεθ, τον ευρωπαϊστή πολιτικό, που έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του όχι μόνον τους άμεσους κινδύνους που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, αλλά και τα όσα λέει η ίδια η «κοινή» Ευρώπη για την Τουρκία: τι μέτρα, κυρώσεις και σαχλαμάρες. Αυτά είναι για να περνάει η ώρα στις Βρυξέλλες. Αλλά και για τις αγαπούλες που κάνουν οι πολιτικοί της ΕΕ μεταξύ τους και χαίρονται, όπως όταν ήρθε πρόσφατα ο Σάντσεθ στην Αθήνα και λάμπανε τα χαμόγελα στις κάμερες στο Μέγαρο Μαξίμου. Δημόσιες σχέσεις, κουβέντα να γίνεται, ο ένας να κοροϊδεύει τον άλλον κι όλοι μαζί όλους τους υπόλοιπους. Γιατί όταν πάμε στην ουσία, αυτά πάνε στον κάλαθο των απορριμμάτων.

Τα όπλα που πουλάνε οι Ισπανοί στρέφονται όλα ευθέως εναντίον της Ελλάδας. Δεν είναι ούτε για τη Συρία, ούτε για το Ιράκ, ούτε για πουθενά αλλού. Είναι όλα προσανατολισμένα στο Αιγαίο.

Αυτό, που φυσικά δεν χρήζει επεξήγησης, οι Ισπανοί το ξέρουν πολύ καλά, όπως το ξέρουν και οι Γερμανοί με τα υποβρύχια – και με τέτοια λογική και προδιαγραφές ετοιμάζονται αμφότεροι να τα κατασκευάσουν και να τα πουλήσουν στην όλο και πιο επιθετική Τουρκία. Εν τω μεταξύ, επειδή τα λεφτά δεν είναι και λίγα, θα δώσουν στον Ερντογάν ακόμα μερικά ευρωπαϊκά δισ., υποτίθεται για το Μεταναστευτικό, να έχει ο άνθρωπος να τους πληρώνει τους εξοπλισμούς. Η ΕΕ χρηματοδοτεί αθρόα την Τουρκία με γερμανική εντολή. Και φυσικά, πλέον, και με πλήρη ισπανική υποστήριξη. Δεν είναι δανεικά. Είναι δώρο. Αυτά τα ευρωπαϊκά δισ. ευρώ, δεν έχουν ούτε τόκους, ούτε μνημόνια, ούτε επιστροφή. Και, ασφαλώς, κανείς δεν κοιτάει πού πάνε, ή κάνει ότι δεν βλέπει. Γιατί σίγουρα δεν πάνε στους μετανάστες για τους οποίους υποτίθεται ότι εκταμιεύονται.

Το παραμύθι της δήθεν ευρωπαϊκής αλληλεγγύης πρέπει να τελειώνει. Οσο περνάει ο καιρός γίνεται και πιο επικίνδυνο. Οχι ότι η Ελλάδα πρέπει να ανησυχεί για τις συμφωνίες που ίσως υπογράψουν οι Ισπανοί με τους Τούρκους – με τα νέα ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα και με τις συμμαχίες που έχουν διαμορφωθεί, ας το κάνουν: θα είναι, ουσιαστικά, μία τρύπα στο νερό, στις οποίες η Τουρκία έχει άλλωστε μακρά παράδοση: το περίφημο «Γιαβούζ» του Μεσοπολέμου, σκάφος τεράστιο για την εποχή του, δεν απασχόλησε και πολύ τον Ελευθέριο Βενιζέλο – και ήξερε το γιατί, στη μορφολογία του αρχιπελάγους. Ούτε μιλάμε για κάποια σοβαρή ισπανική ικανότητα να φτιάξουν πλοία πραγματικά πρώτης γραμμής – και το ξέρουν και οι Τούρκοι. Πιθανώς δε, γι’ αυτό και όλα αυτά να μην προχωρήσουν.

Ο ισπανός υπουργός Εξωτερικών θα έρθει στην Αθήνα να εξηγήσει. Τι να εξηγήσει; Οπλα πουλάει. Καλά κάνει. Το πρόβλημα δεν είναι τα όπλα. Είναι οι πλάνες. Η Ελλάδα διαμαρτυρήθηκε, υποτίθεται, έντονα. Και που το έκανε και που δεν το έκανε, ένα και το αυτό. Ουδεμία σημασία. Αφού όμως η Μαδρίτη πουλάει στην Αγκυρα όπλα, που αυτή θα τα στρέψει κατά της Αθήνας, γιατί και η Αθήνα να μην κάνει κάτι που θα πονέσει αγρίως τη Μαδρίτη: Μήπως ήρθε ώρα να αρχίσει να συζητά για με τους Καταλανούς και τους Βάσκους για τα δίκαια αιτήματά τους για αυτοδιάθεση; Τότε, πώς θα τους φανεί των… καλών «εταίρων» μας;