Αντίστροφη μέτρηση

Η επόμενη πράξη στο έργο που ξεκίνησε τον περασμένο Ιούνιο από τις Πρέσπες θα παιχθεί το προσεχές Σαββατοκύριακο στο Μόναχο. Στη βαυαρική πρωτεύουσα τα φλας θα αστράφτουν για τον Αλέξη Τσίπρα και τον Ζόραν Ζάεφ – που θα μοιράζονται το βραβείο Εβαλντ φον Κλάιστ, ενός ακραιφνούς ατλαντιστή που πριν από 66 χρόνια εμπνεύστηκε και οργάνωσε τη Διάσκεψη του Μονάχου. Πρόκειται για παγκόσμιο φόρουμ που έχει εξελιχθεί σε ένα «Νταβός» για θέματα άμυνας και ασφάλειας, αλλά έχει τη σημασία του ότι επί δεκαετίες ήταν μια σύναξη που ξεχείλιζε από ορκισμένους αντικομμουνιστές. Με τη συμμετοχή και τη βράβευση στη φετινή συνάντηση, για τον Τσίπρα ολοκληρώνεται ενδεχομένως μια μεταστροφή, έστω κι αν η συγκυρία τα έφερε έτσι ώστε η εικόνα ενός νεοατλαντιστή πρωθυπουργού να συνδυάζεται και με την έμμεση στήριξη στον Μαδούρο. Σε πολιτικό επίπεδο, στο Μόναχο θα καταγραφεί και η πρώτη συνάντηση του Πρωθυπουργού της Ελλάδας με τον πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας, καθώς το Σαββατοκύριακο ό,τι ξεκίνησε στις Πρέσπες θα έχει τελειώσει – τουλάχιστον στο θεσμικό πεδίο. Η διαφορά από το σκηνικό στη λίμνη θα εντοπίζεται στα παράπλευρα πρόσωπα. Στο Bayerischer Hof, ο Νίκολα Ντιμιτρόφ θα στέκει χαμογελαστός δίπλα στον Ζάεφ, αλλά πλάι στον Τσίπρα δεν θα υπάρχει ο Νίκος Κοτζιάς. Αντ’ αυτού, για τις φωτογραφίες των επινικίων θα ποζάρει ο Γιώργος Κατρούγκαλος. Είναι ένα ερώτημα εάν στο τέλος της εβδομάδας ο Κατρούγκαλος θα πετάξει για το Μόναχο ως αναπληρωτής υπουργός ή υπουργός Εξωτερικών – εν ολίγοις, εάν ο ανασχηματισμός τον προλάβει και κυρίως εάν θα τον αναβαθμίσει.

Οπως συνέβη την περασμένη Τρίτη στο Ακ Σαράι (Λευκό Παλάτι) του Ερντογάν, και το ταξίδι στο χιονισμένο ντεκόρ του Μονάχου θα αποτελέσει υλικό για την προεκλογική καμπάνια του Μαΐου. Στην Αγκυρα ο Κατρούγκαλος δεν έμεινε σε έναν ρόλο παραστάτη – εκτός από τη συνάντηση κορυφής υπήρξε και μια 45λεπτη κατ’ ιδίαν συνάντηση του αναπληρωτή ΥΠΕΞ με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Συνεπώς, ο Τσίπρας τού έχει ήδη παραχωρήσει τη διαχείριση του – τυπικώς – δικού του χαρτοφυλακίου. Στην πραγματικότητα, ο νέος οδικός χάρτης στα ελληνοτουρκικά που αποφασίστηκε να καταρτισθεί στις συναντήσεις της Αγκυρας περνά από τα χέρια του Κατρούγκαλου. Μια νέα συνάντηση με τον Νταβούτογλου έχει ήδη προγραμματισθεί για το τέλος Φεβρουαρίου, ώστε να προετοιμασθεί μια νέα συνάντηση Τσίπρα – Ερντογάν, ακόμη κι εντός του Μαρτίου. Ο Κατρούγκαλος στο ΥΠΕΞ φτιάχνει ατζέντα – και αφού δεν μπορούσε να είναι πρωταγωνιστής στην αφετηρία του Σκοπιανού, μια νέα προωθητική αντίληψη στα ελληνοτουρκικά αφήνει χώρο και για τη δική του καθοριστική συμβολή. Αν αυτό συνδυαστεί και με επανεκκίνηση του Κυπριακού, εκεί προς τον Μάιο, ακόμη καλύτερα.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Μάιος μπορεί να μην προσφέρεται για καμία επανεκκίνηση και καμία ατζέντα στα εθνικά, παρά μόνο για το κυνήγι του σταυρού. Είναι το κρίσιμο στοιχείο που θα φέρει τον Κατρούγκαλο στην πλευρά όσων θέλουν πολλαπλές κάλπες στις 26 Μαΐου ή στην πλευρά εκείνων που προκρίνουν τον Οκτώβριο και την ολοκλήρωση του συνταγματικού βίου της κυβέρνησης. Οσο ο Τσίπρας δεν έχει καταλήξει τόσο θα αμφιταλαντεύεται και ο Κατρούγκαλος. Οι πολλαπλές κάλπες λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Δεν υπάρχει περίπτωση στη μία κάλπη να καταποντιστείς και στην άλλη να επιπλεύσεις. Το αντιλαμβάνεται και ο ίδιος, όπως και η κομματική γερουσία στην Κουμουνδούρου που αναζητεί τα όρια μιας πικρής ήττας από μια διαλυτική ήττα. Από την άλλη, η κυβέρνηση χρειάζεται απεγνωσμένα περισσότερο χρόνο για να «τρέξει» ένα νέο αφήγημα – μέσα στο οποίο θα μπορεί να χορεύει αγκαλιά με τις αγορές και από τις Πρέσπες να έχουν εντυπωθεί στον συλλογικό νου μόνο οι βραβεύσεις. Μαζί με τον Τσίπρα, περισσότερο χρόνο θα χρειαστεί και ο Κατρούγκαλος για να αφήσει πίσω, μέσω ΥΠΕΞ, την εικόνα ενός υπουργού που δημιούργησε τους «συνταξιούχους δύο ταχυτήτων».