Ο Μέσι σήκωσε το ραβδί, αναφώνησε το ξόρκι και η χώρα του προκρίθηκε στον τελικό της Κυριακής (19/7) στο MetLife. Ο «La Pulga», στα 39 του χρόνια, μετά το Μουντιάλ του Κατάρ, έπειτα από τέσσερα έτη, ηγείται της «αλμπισελέστε» και την οδηγεί προς το back to back τρόπαιο.
Οι Λατινοαμερικανοί βρίσκονται ένα βήμα πριν από την παραμονή τους στον… προεδρικό θώκο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Οι πιθανότητες του κυανόλευκου… κινήματος να ανανεώσει τη θητεία του είναι υψηλές.
Η λαϊκή στήριξη μοιάζει δεδομένη, καθώς ο αρχηγός του έχει κλέψει τις καρδιές των φιλάθλων. Ωστόσο, ελλείψει εκλογών, η τελευταία λέξη ανήκει στην ασπρόμαυρη… θεά. Εκείνη θα επιλέξει ποιος θα ανακηρυχθεί κυβερνήτης του Μουντιάλ. Όλα συνηγορούν στη συμπλήρωση οκταετούς κυριαρχίας της πατρίδας του Μαραντόνα.
Όμως, έχει συμβεί αυτό ξανά; Μόλις δύο Εθνικές ομάδες το έχουν καταφέρει. Η πρώτη που το κατόρθωσε ήταν η Ιταλία και η επόμενη η Βραζιλία. Πότε; Όταν η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη και τα τηλέφωνα είχαν καλώδιο και καντράν.
Η Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι
Η «Σκουάντρα Ατζούρα», μόλις στο τρίτο Παγκόσμιο Κύπελλο, ήταν η πρώτη χώρα που πραγματοποίησε το back to back. Το 1934 το Μουντιάλ διεξήχθη στην Ιταλία, λόγω της επιθυμίας του τότε δικτάτορα της χώρας, Μπενίτο Μουσολίνι, να επιδείξει το έργο της απολυταρχίας του.
Στους «16» μπορεί η γείτονα χώρα να ξεπέρασε εύκολα το εμπόδιο των ΗΠΑ με 7-1, αλλά στη συνέχεια στους «8», τα πράγματα δυσκόλεψαν. Αφού δεν κατάφερε να κερδίσει την Ισπανία σε 90’ και παράταση, το ζευγάρι οδηγήθηκε σε επαναληπτικό.
Εκεί, λόγω της απουσίας του τερματοφύλακα των «Φούριας Ρόχας», Ρικάρντο Θαμόρα, κατόρθωσε να πάρει την πρόκριση χάρη στη νίκη της με 1-0.
Τόσο για το πρώτο παιχνίδι, όσο και για το δεύτερο είχαν εκφραστεί παράπονα από τους Ίβηρες. Η ατιμωρησία των διαιτητών στα χτυπήματα που υπέστη ο θρυλικός πορτιέρε της Μπιλμπάο από τους Ιταλούς, όπως και τα εν γένει φιλικά προσκείμενα σφυρίγματά υπέρ της οικοδέσποινας, αποτελούν τα θεμέλια επιχειρήματα των Ισπανών.
Κάπως έτσι κύλησε και ο ημιτελικός απέναντι στην Αυστρία. Η καθολική εύνοια των διευθυνόντων της αναμέτρησης προς τη «Σκουάντρα Ατζούρα» έκανε πάλι την εμφάνισή της.
Το γκολ του Γκουαΐτα στο 11’, αν και αμφιλεγόμενο -για περίπτωση οφσάιντ-, έδωσε την πρόκριση στον τελικό στη διοργανώτρια χώρα. Στον μεγάλο αγώνα της Ρώμης, κόντρα στην Τσεχοσλοβακία, πήρε το τρόπαιο με τη νίκη στην παράταση (2-1).
Η απουσία του «μαύρου διαμαντιού»
Και αν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 επρόκειτο για μία διοργάνωση άρρηκτα συνδεδεμένη με τον αυταρχισμό, τέσσερα χρόνια αργότερα το Μουντιάλ της Γαλλίας αποτέλεσε το απόγειο του φασισμού.
Οι συνθήκες ανάμεσα στα δύο τουρνουά δεν άλλαξαν σχεδόν καθόλου. Με τον Μπενίτο Μουσολίνι, για άλλη μία φορά, μπροστάρη, η Ιταλία κατέκτησε τον τίτλο για δεύτερη συνεχή φορά.
Στους «16», απέναντι στη Νορβηγία, παρότι ο αγώνας δεν εκτυλίχθηκε όπως περίμενε, κατάφερε να πάρει την πρόκριση στην παράταση. Ο Πιέτρο Φεράρις άνοιξε το σκορ για το σύνολο του Βιτόριο Πότσο στο 15′, ο Άρνε Μπρούσταντ ισοφάρισε στο 83′ και ο Σίλβιο Πιόλα χάρισε τη νίκη στην τότε πρωταθλήτρια κόσμου.
Στη συνέχεια, η οικοδέσποινα Γαλλία δεν προέβαλε σθεναρή αντίσταση, γνωρίζοντας την ήττα από τους «Ατζούρι» με 3-1. Τα δύο γκολ του Πιόλα στο δεύτερο ημίχρονο χάρισαν την παρουσία της γειτονικής χώρας στους «4».
Εκεί, βρέθηκε απέναντι στη Βραζιλία του πρώτου σκόρερ, Λεονίντας. Η «Σκουάντρα Ατζούρα» νίκησε, πέρασε στον τελικό, αλλά πώς; Χάρη στην αψυχολόγητη επιλογή του προπονητή της «Σελεσάο» να μην ξεκινήσει βασικό τον καλύτερό της παίκτη, το «μαύρο διαμάντι», επικαλούμενος τη διαχείριση της κόπωσης του «ανθρώπου-λάστιχο».
Απόφαση απλώς λανθασμένη ή μεθοδευμένη; Ποιος ξέρει; Πάντως, αν ένας άνθρωπος κινούνταν σε τέτοιες τακτικές, στο παρασκήνιο, ανάμεσα στις σκιές, αυτός θα ήταν ο Μπενίτο Μουσολίνι.
Αποτέλεσμα, 2-1 και η Ιταλία βρέθηκε ένα βήμα πριν από το πολυπόθητο back to back. Στον μεγάλο αγώνα της 19ης Ιουνίου στο Παρίσι, ύστερα από την εμψύχωση του αυταρχικού ηγέτη της, έφτασε στην κατάκτηση του τροπαίου, κερδίζοντας την Ουγγαρία με 4-2. Τα γκολ της αναμέτρησης σημείωσαν οι Τζίνο Κολαούσι (6′, 35′) και Σίλβιο Πιόλα (16′, 82′), ενώ για λογαριασμό των Μαγυάρων σκόραραν οι Παλ Τίτκος (8′) και Γκιόργκι Σάροσι (70′).
Κυρίες και κύριοι, ο Πελέ
Η μόνη χώρα που επανέλαβε το επίτευγμα της Ιταλίας ήταν η Βραζιλία, 24 έτη αργότερα. Το 1958 το Μουντιάλ φιλοξενήθηκε στη Σουηδία. Η «σελεσάο» αναδείχθηκε πρώτη στον όμιλό της, μαζί με την Αγγλία, τη Σοβιετική Ένωση και την Αυστρία, συγκεντρώνοντας 5 βαθμούς.
Τίποτα το ιδιαίτερο μέχρι τότε δεν είχε συμβεί. Ώσπου, στα προημιτελικά, ένας 17χρονος συμπληρωματικός παίκτης της λατινοαμερικανικής χώρας πήρε φανέλα βασικού. Το όνομά του; Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο, κατά κόσμον Πελέ.
Όχι μόνο κατέπληξε άπαντες με την απόδοσή του, αλλά πέτυχε και το νικητήριο τέρμα της ομάδας του κόντρα στην Ουαλία (1-0), το οποίο τον κατέστησε τότε τον νεαρότερο σκόρερ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.
Ακολούθησε στους «4» το παιχνίδι με τη Γαλλία του παραγωγικότερου ποδοσφαιριστή της διοργάνωσης, Ζυστ Φοντέν. Και λοιπόν; Έκανε χατ-τρικ, αποκλείοντας ουσιαστικά μόνος του τους «τρικολόρ» (5-2).
Ωστόσο, δεν σταμάτησε εκεί. Στον τελικό απέναντι στη διοργανώτρια Σουηδία σημείωσε ακόμη δύο γκολ, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου της εθνικής του ομάδας.
Ο τραυματίας Πελέ και το… άστρο του Γκαρίντσα
Στο επόμενο Μουντιάλ, το 1962 στη Χιλή, ο Πελέ δεν ήταν πλέον ένας φέρελπις παίκτης της Βραζιλίας, αλλά ο ηγέτης της. Στον πρώτο αγώνα της «σελεσάο» στον όμιλο, κόντρα στο Μεξικό (2-0), πέτυχε ένα γκολ και δημιούργησε άλλο ένα.
Ωστόσο, στη δεύτερη αναμέτρηση απέναντι στην Τσεχοσλοβακία συνέβη κάτι αναπάντεχο. Τραυματίστηκε σοβαρά, χάνοντας το υπόλοιπο της διοργάνωσης.
Εν τη απουσία του κορυφαίου ποδοσφαιριστή του κόσμου, ο προπονητής της λατινοαμερικανικής χώρας αναζητούσε εκείνον που θα μπορούσε να μπει στα παπούτσια του θρύλου της Σάντος. Και τον βρήκε στα… ασύμμετρα πόδια του Γκαρίντσα.
Στα προημιτελικά, κόντρα στην Αγγλία (3-1), σκόραρε δις, όπως και στον τελικό απέναντι στην Τσεχοσλοβακία (3-1).
Αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης και οδήγησε την εθνική του ομάδα σε μία νέα κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ολοκληρώνοντας το back to back.
Ιταλία και Βραζιλία. Στα 96 χρόνια ζωής του Μουντιάλ, μόνο αυτές οι δύο χώρες έχουν καταφέρει να γράψουν ιστορία με διαδοχικές κατακτήσεις.
Η επόμενη υποψήφια για να πραγματοποιήσει κάτι αντίστοιχο είναι η Αργεντινή. Θα το καταφέρει;
