Στις συζητήσεις της κοινωνίας διαμορφώνεται ένας κοινός τόπος: Χρειαζόμαστε μια οικονομία με κανόνες. Μια οικονομία που στηρίζει τη βιώσιμη ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή. Και όλα αυτά προϋποθέτουν ένα κράτος προσβάσιμο σε όλους.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, ο ρόλος του κράτους περιορίζεται στην καταστολή και αποσύρεται από τη διαμόρφωση κανόνων.
Αυτό είναι κρίσιμο. Χωρίς κανόνες που να επιτρέπουν ουσιαστικό ανταγωνισμό , δεν υπάρχει διέξοδος από την κρίση.
Η δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή. Οι κανόνες πρέπει να διαμορφώνονται με τη συμβολή της κοινωνίας. Οι πολίτες θέλουν να εμπιστεύονται το κράτος — και αυτό χτίζεται από κοινωνικές πλειοψηφίες.
Σήμερα υπάρχει βαθύ χάσμα. Μεταξύ κοινωνίας και πολιτικού συστήματος.
Το πολιτικό σύστημα δείχνει να λειτουργεί στον «αυτόματο πιλότο» εκχωρώντας αποφάσεις στα κερδοσκοπικά συμφέροντα .
Τα κόμματα εγκλωβίζονται σε εσωτερικές περιχαρακώσεις:
Αρνούνται να γίνουν επισπεύδοντες στην διαμόρφωση προοδευτικής πλειοψηφίας κρατώντας ανοιχτή την πόρτα της προοδευτικής εναλλακτικής διακυβέρνησης . Χάνονται σε πολυμετωπες αντιπαραθέσεις και όχι στην αλλαγή πολιτικής
Αυτό το εκμεταλλεύονται οι κερδοσκοπικές ελίτ . ….
Η απάντηση πρέπει να γίνει σαφής:
Αξιοκρατία, εντιμότητα και επιστροφή της πολιτικής στην κοινωνία. Ένα κράτος προσβάσιμο και ταυτόχρονα ελεγχόμενο από όλους . Με κόμματα που δεν εξουσιοδοτούν κλειστές ομάδες αλλά αλλά αλληλοτροφοδοτούνται απο τις κοινωνικές και παραγωγικές ανάγκες
2. Η υποχώρηση του κράτους και οι συνέπειες
Το κράτος οφείλει να γινει προσβάσιμο γεωγραφικά και κοινωνικά
Σήμερα συμβαίνει το αντίθετο. Η δημόσια διοίκηση απαξιώνεται. Η αυτοδιοίκηση εξαρτάται από κεντρικές εγκρίσεις για βασικούς πόρους. Οι περιφέρειες ερημώνουν. Κρίσιμες αποφάσεις μεταφέρονται σε ιδιώτες συμβούλους. Με αδιαφάνεια και εξάρτηση.
Η πολιτική , από εργαλείο επίλυσης προβλημάτων, μετατρέπεται σε επάγγελμα. Αυτό απομακρύνει την κοινωνία και αλλοιώνει τον ρόλο της διακυβέρνησης.
Την ίδια στιγμή, τα βασικά δημόσια αγαθά — παιδεία, υγεία, ασφάλιση, πρόσβαση στην τεχνολογία — εμπορευματικοποιουνται ..
Το αποτέλεσμα είναι σαφές: πειθάρχηση της πολιτικής στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό
Η παραγωγική βάση της χώρας συρρικνώνεται. Οι παραγωγικοί συντελεστές πιέζονται.
Χάνονται ευκαιρίες για τον ρόλο της χώρας στην Ευρώπη και την περιοχή.
Οι ανισότητες διευρύνονται, ενώ ο πληθυσμός γηράσκει.τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας εγκαταλείπονται ..
3. Πολιτικό σύστημα και ανάγκη για διέξοδο
Το πολιτικό περιβάλλον , με εξαιρέσεις, υστερεί. Το στίγμα ορισμένων κομματικών ομάδων περιορίζεται στην εναλλαγή προσώπων διακυβέρνησης και όχι στην αλλαγή πολιτικής
Και όλα αυτά σε μια περίοδο νέας μεταπολίτευσης που αφορά την μετάβαση από τον δικομματισμό σε έναν σύγχρονο διπολισμό.
Απουσιάζουν οι πολιτικοι σχηματισμοί που θα κρατήσουν ανοιχτές τις πόρτες διαμόρφωσης προοδευτικής πλειοψηφίας με αναμέτρηση εναλλακτικών πρόγραμματων διακυβέρνησης ,την επόμενη μέρα των εκλογών.
Δεν κάνουν μονομετωπη αντιπαράθεση αλλά πολυμετωπες περιχαρακώσεις με το άλλοθι της αυτοδυναμίας
Αυτό οδηγεί τους πολίτες σε αποχή ή τιμωρητική ψήφο. Έτσι, η κρίση διαιωνίζεται.
Χρειάζεται καθαρή διέξοδος. Με σαφείς πολιτικές επιλογές, κοινωνικές συμμαχίες και εναλλακτικά σχέδια διακυβέρνησης.
Το ερώτημα γίνεται κρισιμο:
Ποιοι και πως συμβάλλουν για την διαμόρφωση προοδευτικής πλειοψηφίας; Για τη διακυβέρνηση της χώρας προκειμένου να υπάρξει αλλαγή πολιτικής και όχι μόνο εναλλαγής προσώπων .
Ποιοι και πώς έχουν σταθερό προσανατολισμό τον μονομετωπο αγώνα κρατώντας ανοιχτούς τους διαύλους ανταγωνισμού με τα αυτοπροσδιοριζομενα προοδευτικά κόμματα για την αλλαγή πολιτικής ;
Ενισχύοντας διαδικασίες προγραμματικής συνάντησης στα πεδία των κοινωνικών αγώνων της σύγχρονης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας ..
Ποιοι μπορούν να ενισχύσουν τον ρόλο της χώρας ως γέφυρα ειρήνης, συνεργασίας και ανάπτυξης στην Ευρώπη;
Συμπέρασμα:
Η κοινωνική αντιπολίτευση για να συμμετάσχει στις εκλογές ζητά να φωτιστεί η ελπίδα και αυτό μόνο θα ταρακουνήσει την συμμετοχή της
π βουλευτής – πολιτικό στέλεχος
