Ο ένας πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ουκρανία. Συνεχίζεται δε για πέμπτο έτος, χωρίς να υπάρχουν στον ορίζοντα ενδείξεις ότι επίκειται ο τερματισμός του, τουλάχιστον σύντομα.

Είναι ένας πόλεμος που, εδώ και μήνες, διεξάγεται σε αργή κίνηση, με τις εδαφικές μεταβολές να είναι μικρές.

Το κόστος του, παρ’ όλα αυτά, είναι ήδη μεγάλο και δυσβάσταχτο, σε ανθρώπινες ζωές και υλικές καταστροφές – ενώ το πιθανότερο είναι πως θα μεγαλώσει κι άλλο.

Ο δεύτερος πόλεμος διεξάγεται στη Μέση Ανατολή. Και μάλιστα σε πολλά μέτωπα, τα οποία συνδέονται άμεσα και οργανικά μεταξύ τους: Μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν και μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ στον Λίβανο, αλλά και στη Λωρίδα της Γάζας και στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Ηρεμία πριν τη νέα καταιγίδα

Ούτε σε αυτόν διαφαίνεται μια συμφωνία που θα αποτρέψει ένα νέο γύρο συγκρούσεων, ενδεχομένως πιο καταστροφικό. Κάτι που μαρτυρά και το γεγονός ότι οι τιμές του πετρελαίου έχουν πάρει πάλι την ανιούσα στις διεθνείς αγορές.

Όσο για την – έτσι κι αλλιώς εύθραυστη – διπλή εκεχειρία που είναι σε ισχύ στα δύο πρώτα μέτωπα, μοιάζει περισσότερο με την ηρεμία του τρόμου πριν τη νέα και πιο καταστροφική καταιγίδα.

Οι δε ανθρώπινες απώλειες είναι και εδώ τεράστιες και θα αυξηθούν περαιτέρω. Ειδικά εάν συνυπολογίσουμε τη φρίκη που εξακολουθούν να βιώνουν οι πάνω από 2 εκατομμύρια κάτοικοι της Γάζας.

Υπάρχει, όμως, παράλληλα και ένας τρίτος πόλεμος που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Ένας «εμφύλιος» στο στρατόπεδο της Δύσης, τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κηρύξει εναντίον των συμμάχων τους.

Εδώ, βεβαίως, για την ώρα δεν υπάρχουν ανθρώπινα θύματα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως το κόστος του θα είναι μικρό. Κάθε άλλο – ειδικά εάν αυτό μεταφραστεί στη διάλυση του ΝΑΤΟ, τα θεμέλια του οποίου τρίζουν ήδη συθέμελα.

Στο στόχαστρο Ισπανία και Βρετανία

Τα τελευταία «επεισόδια» επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Αναγκάζοντας τους πάντες να συνειδητοποιήσουν πως δεν πρόκειται για κάτι παροδικό, αλλά για ένα σχέδιο που βρίσκεται σε εφαρμογή. Σχέδιο που, σύμφωνα με αρκετούς, εκπορεύεται από τον Λευκό Οίκο και έχει κωδικό «Διαλύστε το ΝΑΤΟ!».

Η είδηση, αυτή τη φορά, ήρθε από την αποκάλυψη ότι το υπουργείο Πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ και το Πεντάγωνο επεξεργάζονται σχέδια για να τιμωρήσουν τους «απείθαρχους» και «ανυπάκουους» συμμάχους των ΗΠΑ. Εκείνους, δηλαδή, που αρνήθηκαν να μετέχουν στον πόλεμο κατά του Ιράν και στο άνοιγμα δια της βίας των Στενών του Ορμούζ.

Στο στόχαστρο βρίσκονται, πρωτίστως, δύο χώρες και οι ηγέτες τους: Η Ισπανία του Πέδρο Σάντσεθ και το Ηνωμένο Βασίλειο του Κιρ Στάρμερ.

Για την πρώτη, το σενάριο που αποκαλύφθηκε φτάνει ως την αναστολή της ιδιότητας του κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ (αν και αυτό δεν είναι εύκολο να γίνει). Σίγουρα δε, προβλέπει αποκλεισμό της από μια σειρά κέντρα λήψης αποφάσεων και θώκους.

Για το δεύτερο, στο τραπέζι έχει πέσει ένα θέμα ιδιαιτέρως ευαίσθητο για το Λονδίνο: το καθεστώς των Νήσων Φόκλαντς, για τα «μάτια» των οποίων ξέσπασε ο πόλεμος του 1982, που βρήκε νικητές τους Βρετανούς και ηττημένη την Αργεντινή – στην οποία, παρεμπιπτόντως, πρόεδρος είναι σήμερα ένα από τα καλύτερα φιλαράκια του Τραμπ, ο Χαβιέρ Μιλέι.

Σε πρόγραμμα… αυτοκαταστροφής!

Το πιθανότερο, βεβαίως, είναι ότι τα σχέδια της Ουάσιγκτον και οι απειλές του Αμερικανού προέδρου δεν θα βρουν πολλά ευήκοα ώτα στις τάξεις των εταίρων της στο ΝΑΤΟ.

Τα ρήγματα, όμως, που προκαλούνται θα είναι δύσκολο να «μπαζωθούν», έστω και όταν ο Τραμπ αποχωρήσει από την προεδρία. Τότε που, ακόμη κι αν το ΝΑΤΟ έχει επιβιώσει, σίγουρα δεν θα είναι πια το ίδιο.

Σε αυτό το φόντο, οι αντίπαλοι της Δύσης και κυρίως η Κίνα, δεν έχουν ιδιαίτερους λόγους ούτε να αγχώνονται ούτε να βιάζονται. Και γιατί να το

κάνουν, άλλωστε, όταν διαπιστώνουν ότι το απέναντι στρατόπεδο έχει ενεργοποιήσει το πρόγραμμα της… αυτοκαταστροφής.

Ο χρόνος δουλεύει υπέρ τους. Αλλά τη σύγκρουση δεν θα την αποφύγουν. Το πληγωμένο θηρίο είναι πάντα πιο επικίνδυνο…