Στις 12 Φεβρουαρίου 1944, εν μέσω μιας σφοδρής κακοκαιρίας, το φορτηγό πλοίο SS Oria προσέκρουσε στα βράχια ανοιχτά του Σουνίου και βυθίστηκε μέσα σε λίγα λεπτά. Στα αμπάρια του βρίσκονταν χιλιάδες Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου, οι οποίοι μεταφέρονταν υπό τη γερμανική κατοχή, χωρίς να έχουν κανένα μέσο προστασίας ή σωτηρίας. Η βύθιση του Oria θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και, σύμφωνα με ιστορικές εκτιμήσεις, το μεγαλύτερο ναυάγιο σε ανθρώπινες απώλειες στη Μεσόγειο.
Η νύχτα εκείνη ήταν σκοτεινή και άγρια. Τα κύματα χτύπησαν με δύναμη το πλοίο που είχε ήδη κολλήσει στα βράχια, ενώ οι κραυγές των αιχμαλώτων και του πληρώματος χάνονταν μέσα στον ορυμαγδό της θάλασσας. Όσοι κατάφεραν να βγουν από τα αμπάρια βρέθηκαν αντιμέτωποι με το κρύο, την πείνα και τη βία των κυμάτων. Η επιβίωση ήταν σπάνια, και οι περισσότεροι δεν κατάφεραν να φτάσουν ποτέ στις ακτές της Αττικής.
Σήμερα, η ιστορία του SS Oria αναβιώνει μέσα από σύγχρονα μέσα. Ένα βίντεο με εναέρια πλάνα drone σε ανάλυση 4K, δημιουργία του Χρήστου Παπαστεφάνου και της ομάδας Life After Gravity, επιχειρεί να αναπαραστήσει την τραγωδία με σεβασμό και τεκμηρίωση.
Η περιοχή γύρω από το ναυάγιο έχει πλέον αναγνωριστεί ως θαλάσσιος τόπος μνήμης, αφιερωμένος στα θύματα του Oria.
Αποτελεί σημείο ιστορικής και συναισθηματικής σημασίας, υπενθυμίζοντας τη φρίκη του πολέμου και τη δύναμη της μνήμης που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανές τις ψυχές που χάθηκαν άδικα.
Το SS Oria παραμένει ως ένα «ναυάγιο-φάντασμα», σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας που η θάλασσα προστάτευσε από τη λήθη.
