- Η Τουρκία επανέρχεται με προκλητικές NAVTEX διάρκειας δύο ετών, αμφισβητώντας την αποστρατικοποίηση νησιών στο Αιγαίο και επαναφέροντας τις πάγιες αξιώσεις της στην περιοχή.
- Οι τουρκικές αναγγελίες καλύπτουν περιοχές που χαρακτηρίζονται ως «τουρκική υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο», των ορίων της οποίας η Άγκυρα υποστηρίζει ότι πρέπει να οριοθετηθούν από τα παράκτια κράτη.
- Η Τουρκία επιμένει ότι όλες οι ερευνητικές δραστηριότητες στην περιοχή πρέπει να γίνονται σε συντονισμό με τις αρμόδιες τουρκικές αρχές, αμφισβητώντας την ελληνική κυριαρχία.
- Η εξέλιξη αυτή έρχεται ενόψει της αναμενόμενης συνάντησης του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που προγραμματίζεται για τον Φεβρουάριο χωρίς ακόμη οριστική ημερομηνία.
Στην προκλητική ρητορική περί «αποστρατικοποιημένων» νησιών στο Αιγαίο επανέρχεται η Τουρκία, εκδίδοντας δύο NAVTEX και μάλιστα με διάρκεια δύο έτη.
Μέσω των συγκεκριμένων αναγγελιών, η Άγκυρα επαναφέρει τις πάγιες αξιώσεις της στο Αιγαίο, σε χρονική συγκυρία που προηγείται της προγραμματισμένης – αλλά ακόμη χωρίς οριστική ημερομηνία – συνάντησης του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, εντός του Φεβρουαρίου.
Η πρώτη NAVTEX κάνει λόγο για «κατά καιρούς» εκπομπή αγγελιών που, σύμφωνα με την τουρκική πλευρά, καλύπτουν περιοχές της «τουρκικής υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο», τα όρια της οποίας – όπως υποστηρίζει – «μένει να οριοθετηθούν από τα παράκτια κράτη». Παράλληλα, τονίζεται ότι «όλες οι ερευνητικές δραστηριότητες στην περιοχή τουρκικής δικαιοδοσίας πρέπει να πραγματοποιούνται σε συντονισμό με τις αρμόδιες τουρκικές αρχές».
Η δεύτερη NAVTEX αναφέρεται ονομαστικά σε νησιά του Αιγαίου και της Δωδεκανήσου, τα οποία η Άγκυρα χαρακτηρίζει ως τελούντα υπό καθεστώς «μόνιμης αποστρατικοποίησης». Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η Θάσος, η Σαμοθράκη, η Λήμνος, η Λέσβος, η Χίος, η Σάμος, η Ικαρία, η Ρόδος, η Κως, καθώς και το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου, μεταξύ άλλων.
Στην ίδια NAVTEX, η Τουρκία επικαλείται διεθνείς συνθήκες – τη Διάσκεψη του Λονδίνου του 1914, τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947 – υποστηρίζοντας ότι, βάσει αυτών, «δεν πρέπει να διεξάγονται στρατιωτικές δραστηριότητες στα χωρικά ύδατα των εν λόγω νησιών».
