Στο δωμάτιό της, στο ξενοδοχείο Λέοναρντ στο Λονδίνο, η τηλεόραση ήταν ανοικτή μεταδίδοντας τα αποτελέσματα των εκλογών στο Ιράν. Ήταν Κυριακή 10 Ιουνίου 2001, και το σώμα μιας νεαρής, εντυπωσιακής σε ομορφιά γυναίκας, βρισκόταν άψυχο πάνω στο κρεβάτι.

Δεν είχε παραβιαστεί η πόρτα, δεν είχε πέσει θύμα δολοφονικής επίθεσης. Απλά, όπως αντιλήφθηκε ένας έμπειρος βρετανός αξιωματικός, αφήνοντας το βλέμμα του να περιπλανηθεί εξεταστικά στο πολυτελές δωμάτιο, η Λεϊλα Παχλαβί, 31 ετών τότε, η θλιμμένη πριγκίπισσα όπως πέρασε έκτοτε στην Ιστορία, μάλλον έβαλε η ίδια τέλος στη ζωή της.

Η τηλεόραση

Γιατί η τηλεόραση ήταν ανοικτή και έδειχνε τις εικόνες από το Ιράν. Τη χώρα που η μικρότερη κόρη του Σάχη, δεν μπόρεσε ποτέ της να ξεχάσει, να συμβιβαστεί με μία καινούργια ζωή, στη Δύση, στις ΗΠΑ, στο Παρίσι.

Με την μητέρα της στο Άμστερνταμ

Η εξόριστη πριγκίπισσα ήταν 9 χρονών όταν η οικογένειά της εκδιώχθηκε από την Περσία. Ήταν 1979, η Ιρανική Επανάσταση είχε ξεκινήσει και ο πατέρας της, ο Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, θα πεθάνει ένα χρόνο μετά στην Αίγυπτο.

Τα υπνωτικά χάπια

Η Λεϊλά, η μικρότερη κόρη του τελευταίου Σάχη, πέρασε τις τελευταίες ώρες της βασανισμένης ζωής της, μπροστά στην τηλεόραση. Και εκείνος ο βρετανός αξιωματικός, κατάλαβε πως η πριγκίπισσα αναζήτησε μεγαλύτερη, θανάσιμη δόση υπνωτικών χαπιών, όταν διαπίστωσε πως 22 χρόνια μετά, καμία μνήμη της οικογένειάς της δεν διατηρούνταν ζωντανή στην πατρίδα της.

Η ελπίδα της για επιστροφή φυλλορρούσε μαζί με τη ζωή της. Το πίστευαν πολλοί εξόριστοι Ιρανοί, ότι πέθανε από νοσταλγία για την πατρίδα της.

Δίπλα στη γιαγιά της

Η Λεϊλά, πριν την πενθήσουν λιγοστά μέλη της οικογένειάς της στο κοιμητήριο Πασί, στο Παρίσι, κοντά στη γιαγιά της Φαριντέ Γκότμπι Ντίμπα, είχε σπουδάσει στην Αγγλία. Είχε ένα σπίτι στο Γκρίνουιτς του Κονέκτικατ. Πλούσια, όμορφη και τόσο δυστυχισμένη.

Η μητέρα της Λεϊλά, Φάραχ, ο αδερφός της Ρεζά και η σύζυγός του, πενθούν τη θλιμμένη πριγκίπισσα.

Στην Ουάσιγκτον, ο αδερφός της, ο Ρεζά, είχε πει ότι η Λεϊλά υπέφερε από μακροχρόνια ασθένεια.

Στο Παρίσι, η μητέρα της και τελευταία αυτοκράτειρα του Ιράν, η Φάραχ, είχε πει πως η κόρη της τα τελευταία χρόνια ήταν πολύ απογοητευμένη και έπασχε από κατάθλιψη.

«Εξόριστη από τα 9 χρόνια της, δεν ξεπέρασε ποτέ τον θάνατο του πατέρα της με τον οποίο ήταν πολύ δεμένη. Δεν μπορούσε ποτέ να ξεχάσει την αδικία και τις δραματικές συνθήκες υπό τις οποίες φύγαμε. «Δεν μπορούσε να αντέξει να ζει μακριά από το Ιράν και συμμεριζόταν με όλη της την καρδιά τον πόνο των συμπατριωτών της».

Πώς ήταν η ζωή της θλιμμένης πριγκίπισσας» στο Ιράν;

Είχε όλα τα πλούτη και τα προνόμια, από τη στιγμή που γεννήθηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο της Τεχεράνης. Στο παλάτι, το διαμέρισμά της είχε έξι δωμάτια. Ώσπου εκείνη τη μέρα που συμπληρώθηκαν 2.700 χρόνια μοναρχίας στο Ιράν, εκείνη μεταφέρθηκε με ένα στρατιωτικό αεροσκάφος στις ΗΠΑ.

Την επομένη, εγκατέλειψαν τη χώρα οι γονείς της. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η Λεϊλά, αρχίζει να μην είναι καλά. Η πριγκίπισσα υπέφερε. Όμως σπούδασε σε μερικά από τα πιο αριστοκρατικά σχολεία των Ηνωμένων Πολιτειών ­ στο Σχολείο των Ηνωμένων Εθνών της Νέας Υόρκης, στο Πάιν Κόμπλ του Γουίλιαμσταουν στη Μασαχουσέτη, στο Πανεπιστήμιο Μπράουν στο Ρόουντ Άιλαντ όπου ειδικεύτηκε στη Συγκριτική Λογοτεχνία.

Χωρίς στόχους

Αφού αποφοίτησε από εκεί, το 1992, έμεινε χωρίς στόχους. Δεν είχε μια δουλειά ή μια σχέση που να οδηγεί σε γάμο, αν και τα λαχταρούσε αυτά τα δύο.

Στη σουίτα του ξενοδοχείου Λέοναρντ  στο Λονδίνο, όπου η κάθε βραδιά κόστιζε 625 δολάρια,  η Λεϊλά ξαπλώνει  στο κρεβάτι, παρακολουθώντας τη συντριπτική νίκη του μεταρρυθμιστή προέδρου Μοχάμεντ Χαταμί, ο οποίος επανεξελέγη υποστηριζόμενος κυρίως από νέους Ιρανούς.

Και συνειδητοποιεί ότι ποτέ δεν θα επέστρεφε στην πατρίδα της.