Η απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία ήρθε για άλλη μια φορά να υπενθυμίσει ότι η Ιστορία έχει βάλει την όπισθεν. Μόνο που βρήκε πάλι τοίχο. Οχι μόνο γιατί τα τανκς που βγήκαν στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και της Αγκυρας δεν έφεραν αλλαγή καθεστώτος. Αλλά γιατί κάποια πράγματα δεν είναι πια τα ίδια.
Το πιο ενδιαφέρον παράδειγμα είναι τα ΜΜΕ. Οι πραξικοπηματίες στόχευσαν την κρατική ραδιοτηλεόραση, την οποία πέτυχαν αμέσως να ελέγξουν με στρατιωτικά μέσα. Επέβαλαν ακόμη και την εκφώνηση ανακοίνωσης σύμφωνης με τα σχέδιά τους. Μόνο που το twitter, το skype, το facebook και το facetime δεν ελέγχονται.
Στην εποχή της selfie, κανείς –ακόμη κι αν βγάλει τον στρατό στους δρόμους –δεν μπορεί να γίνει απόλυτος κυρίαρχος της ενημέρωσης. Αυτή έχει παγκοσμιοποιηθεί και αποκεντρωθεί. Κάθε πολίτης είναι πια εν δυνάμει δημοσιογράφος και μαζί κριτής, αρκεί να έχει –που θα έχει –κάποια συσκευή στα χέρια του: κινητό, ταμπλέτα ή υπολογιστή.
Ολα αυτά θα μπορούσαν να είναι διδακτικά για τους εν Ελλάδι κυβερνώντες που εμφανίζονται ως φωστήρες στα θέματα ενημέρωσης. Είναι όμως ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Σε μια περίοδο που διεθνώς τα κανάλια εκατονταπλασιάζονται, επιχειρείται, με διάφορα προσχήματα, να δοθούν τέσσερις τηλεοπτικές άδειες, ενώ έχουν επαναπροκύψει ως ενδιαφερόμενοι στο στερέωμα διάφοροι που ως «άνθρωποι για όλες τις εποχές» είναι οι νεο-ημέτεροι.
Οσο όμως κι αν θέλει η κυβέρνηση να σφίξει τα λουριά ώστε να τραβήξει μετά τα γκέμια, η πραγματικότητα εκδικείται. Κανείς, στην ψηφιακή εποχή, δεν μπορεί να σταματήσει την επικοινωνία, όπως κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να εμποδίσει τους ανθρώπους να γράφουν στους τοίχους. Το συμπέρασμα είναι ότι οι κυβερνώντες θα ταλαιπωρήσουν τον δημοσιογραφικό κλάδο και θα οδηγήσουν σε ανεργία τους ανθρώπους του, αλλά δεν θα μπορέσουν να πλήξουν την ενημέρωση.
Σχόλια
