Νίκος Πλουμπίδης
Ο παράνομος μηχανισμός του ΚΚΕ δεχόταν συνεχή πλήγματα από το 1950. Το 1952 ο Μπάρμπας, όπως τον αποκαλούσαν, με επιστολή που έγραψε κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας προσπάθησε να γλιτώσει από την εκτέλεση τον Νίκο Μπελογιάννη και τους συντρόφους του που καταδικάστηκαν σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Η καθοδήγηση του κόμματος αποδοκίμασε εμμέσως αυτή την ενέργεια. Κατήγγειλε ως πλαστή την επιστολή, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι ο Πλουμπίδης βρίσκεται στο εξωτερικό. Τρεις μήνες μετά το ΠΓ διέγραψε τον Πλουμπίδη καταγγέλλοντάς τον ως παλιό πράκτορα των Αγγλων και της Ασφάλειας. Λίγο αργότερα συνελήφθη και εκτελέστηκε το 1954. Παρά τις εις βάρος του κατηγορίες από το κόμμα του, θεωρούσε ότι είναι θύμα λάθους πληροφοριών. Εκτελέστηκε φωνάζοντας «Ζήτω το ΚΚΕ». Η 8η Ολομέλεια το 1958 αποκατέστησε τον Πλουμπίδη, όπως και άλλες κομματικές αποφάσεις τα χρόνια που ακολούθησαν.
Νίκος Βαβούδης
Αξιωματικός των Διεθνών Ταξιαρχιών στον ισπανικό εμφύλιο, στο πλευρό του Δημοκρατικού Στρατού Ισπανίας. Μετά τον Εμφύλιο δούλεψε στον μηχανισμό των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ στην Αθήνα ως ασυρματιστής, εξασφαλίζοντας την επικοινωνία τους με την έδρα της ΚΕ που βρισκόταν εκτός Ελλάδας. Το 1951 δυνάμεις της Ασφάλειας εισέβαλαν στο σπίτι του Νίκου Καλούμενου, παράνομου στελέχους του ΚΚΕ. Εκεί, σε διαμορφωμένη κρύπτη, βρισκόταν και ο Νίκος Βαβούδης. Αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι για να μην πέσει στα χέρια της Ασφάλειας ζωντανός. Το ΚΚΕ κατήγγειλε τον Βαβούδη ως πράκτορα του εχθρού μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού Ελεύθερη Ελλάδα. Στη διαμόρφωση αυτής της λαθεμένης εκτίμησης για τον Βαβούδη συνέβαλαν και γνώμες στελεχών του κόμματος που βρίσκονταν στην Ελλάδα. Αποκαταστάθηκε και αυτός το 2011, παρότι το σχέδιο απόφασης είχε συνταχθεί από το 1958.
Νίκος Ζαχαριάδης
Ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ και μακροβιότερος γραμματέας του (1931-1956). Θύμα της αποσταλινοποίησης που επέβαλε το 1956 το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, ο Ν. Ζαχαριάδης αρνήθηκε να ευθυγραμμίσει το ΚΚΕ με τις επιταγές Χρουστσόφ. Η δυσαρέσκεια μερίδας στελεχών της ΚΕ προς το πρόσωπό του, σε συνδυασμό με την αλλαγή συσχετισμών στη σοβιετική ηγεσία, έδωσε τη δυνατότητα στην 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ που συγκάλεσαν το 1956 τα 6 αδελφά κόμματα (ΕΣΣΔ, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Τσεχοσλοβακίας, Ουγγαρίας, Πολωνίας) να τον καθαιρέσει από γραμματέα του κόμματος και στην 7η Ολομέλεια το 1957 να τον διαγράψει. Στον Ζαχαριάδη αποδόθηκε η ευθύνη για την ήττα στον Εμφύλιο, η κατηγορία για «ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς» και ανάπτυξη της προσωπολατρίας. Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ ακύρωσε όλες τις αποφάσεις της 6ης και της 7ης Ολομέλειας, αποφασίζοντας την πλήρη αποκατάστασή του. Τόνιζε «η καθαίρεση του Ν. Ζαχαριάδη και η διαγραφή του ήταν πράξεις άδικες».
Αρης Βελουχιώτης
Ο αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ στη διάρκεια της Κατοχής, καθώς το ΚΚΕ του ανέθεσε να συγκροτήσει αντάρτικο στρατό. Αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τη Συμφωνία της Βάρκιζας και ακολούθησε μοναχικό δρόμο στο βουνό.
Στις 16 Ιουνίου 1945, την ημέρα που ο Βελουχιώτης αυτοκτόνησε διωκόμενος από αποσπάσματα τις Χωροφυλακής, στον «Ριζοσπάστη» δημοσιεύθηκε η απόφαση της 11η Ολομέλειας της ΚΕ (Απρίλιος 1945) που τον διέγραφε και τον αποκήρυσσε με βαρύτατους χαρακτηρισμούς. Η πρώτη πράξη της αποκατάστασης ήρθε τρεις ημέρες μετά, με άρθρο στον «Ριζοσπάστη». Το 2011 η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αποφάσισε την πολιτική αποκατάσταση του Αρη, εκτιμώντας ότι είχε δίκιο για τη Βάρκιζα. Η αποκατάσταση δεν ήταν, όμως, και κομματική, καθώς, όπως σημειωνόταν, η διαφωνία του Αρη «δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας».
