Το φθινόπωρο του 1990 ο Ανδρέας Παπανδρέου αντιμετώπισε οργανωμένη αμφισβήτηση στην περίφημη συνεδρίαση της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ στο Πεντελικόν. Καθώς μπορούσε να χάσει την πλειοψηφία ζήτησε από τον Γιάννη Αλευρά και τον Αντώνη Λιβάνη να είναι έτοιμοι για έκτακτη σύγκληση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Αποσπώντας την εμπιστοσύνη των βουλευτών εξουδετέρωνε την ήττα στο κόμμα.
Το φθινόπωρο του 2007, μετά τη δεύτερη εκλογική ήττα του, ο Γιώργος Παπανδρέου επιχείρησε να θέσει θέμα ανανέωσης εμπιστοσύνης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στο πρόσωπό του. Η αδεξιότητα εκ μέρους του επέτρεψε στον Βενιζέλο –με τη συνεπικουρία του Σημίτη –να την ακυρώσει, αποτρέποντας το ενδεχόμενο να επανεκλεγεί πρόεδρος του Κινήματος προτού αποφασίσει το Κίνημα.
Από τα δύο περιστατικά προκύπτει ότι οι αρχηγοί των κομμάτων νομιμοποιούνται πρωτίστως ως επικεφαλής των Κοινοβουλευτικών Ομάδων και όχι ως Νο 1 των κομματικών μηχανισμών –όπως ήθελε το παλαιό μαρξιστικό μοντέλο.
Ο ένας Παπανδρέου δεν χρειάστηκε να το αποδείξει, ο άλλος δεν τα κατάφερε. Αλλά η ουσία δεν αλλάζει: η ισχύς στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία βρίσκεται στη Βουλή.
Αυτό που συνέβη στο Συνέδριο της ΔΗΜΑΡ είναι απίστευτο. Δεν ξανάγινε ΚΟ να ζητάει ομόφωνα από τον αρχηγό της να μην επιδιώξει ανανέωση της θητείας του στο κόμμα. Ο Φώτης Κουβέλης το αγνόησε –ακόμη και όταν ο νηφάλιος Γιάννης Πανούσης είπε: «Ο αρχηγός επιλέγει τη μοίρα του, δεν τη βάζει σε ψηφοφορία». Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει την επαφή με όσους του έχουν απομείνει στη Βουλή. Πήρε την εμπιστοσύνη του Συνεδρίου αλλά έχασε την εμπιστοσύνη των βουλευτών.
Η εξέλιξη αυτή δεν δυσχεραίνει απλώς την κοινοβουλευτική παρουσία του, εφεξής. Στις εκλογές πρέπει να αλλάξει υποψηφίους, καθώς πώς θα πολιτευθούν μαζί του όσοι του ζήτησαν να φύγει από την ηγεσία; Ασφαλώς παραμένει πάντα επικεφαλής της ΔΗΜΑΡ. Πάντως, ο αμερικανός ηθοποιός Γουίλ Ρότζερς είχε πει: «Αν πηγαίνεις μπροστά απ’ το κοπάδι, ρίχνε καμιά ματιά πίσω πού και πού για να βεβαιωθείς ότι είναι ακόμα εκεί».
