Το 1987, στην προτελευταία του ταινία ο Φελίνι τη θυμήθηκε και την επανέφερε στην «Intervista». Οπου η Ανίτα παίζει τον εαυτό της, νοσταλγώντας τον ρόλο της και τη Βία Βένετο της «Γλυκιάς ζωής».
Εκτοτε κατηφορίζει ένα ένα τα σκαλιά της παρακμής. Σκληρός, βασανιστικός ο κατήφορος. Ενός πλάσματος που όλα, μα όλα, τα είχε παίξει και επενδύσει στα πλατινένια μαλλιά, τα γαλάζια μάτια και τα πλούσια στήθη. Η προσφορά της Ανίτας Εκμπεργκ - ακόμη και στη θρυλική σκηνή της «Γλυκιάς ζωής» στο σιντριβάνι - ήταν κυρίως προς τον αρσενικό πληθυσμό της υφηλίου. Ομως στη θέση της θα τραγουδούσα Πιαφ «Νon, Je Ne Regrette Rien!» (Οχι, δεν μετανιώνω τίποτα).
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από