Στη ζούγκλα της Ινδίας, βαθιά στα σύνορα µε το Μπανγκλαντές, υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται ήρωες σχεδόν καθηµερινά.

Είναι οι συλλέκτες µελιού –που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να µαζέψουν το χρυσό, αρωµατικό δώρο της δικής τους άγριας φύσης, πολύ συχνά, κάτω από τη µύτη των τίγρεων.

Ποτέ δεν έκανε άλλη δουλειά. Ο Σουρίου Κάντα Μαντάλ είναι συλλέκτης µελιού επί 25 χρόνια. Γνωρίζει καλύτερα από τους περισσότερους τους κινδύνους που ελλοχεύουν όταν εργάζεται κανείς σε έναν τόπο που δεν είναι άλλος από το «σπίτι» της βασιλικής τίγρεως της Βεγγάλης. Ακόµη κι έτσι, όµως, δεν κατάφερε ποτέ να τους συνηθίσει. Εχασετον πατέρα του από τίγρη, όπωςκι έναν φίλο του.

Και δεν είναι ο µόνος στην περιοχή που πενθεί. Πριν από πέντε χρόνια συλλέκτες από το γειτονικό χωριό Πακιραλάγια πήγαν στο δάσος για να µαζέψουν µέλι. Τρεις από την οµάδα δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Και η αιτία είναι η ίδια – µια τίγρη της Βεγγάλης.

οταν οι ΑΝΤΡΕΣ λείπουν, οι γυναίκες τους φορούν ρούχα που δηλώνουν πένθος και τρώνε, όπως ορίζει το τυπικό των τοπικών κοινοτήτων σε αυτές τις περιπτώσεις, µόνο φρούτα ή λαχανικά, όχι κρέας. Μέχρι να επιστρέψουν οι σύζυγοι, το κλίµα είναι βαρύ. «Οσο καιρό λείπουνοι άντρες µας στο δάσος, εµείς οι γυναίκες ανησυχούµε πολύ. Προσευχόµαστε τότε στην Μπονµπίµπι, τη θεά του δάσους», λέει η Ναριάνι, η σύζυγος του Μάνταλ.

Οι σύζυγοι έχουν άλλον τρόπο για να προστατευτούν ήέστω να νιώθουν ότι προσπαθούννα προστατευτούν. Παίρνουν µαζί τους έναν σαµάνο τίγρεων, ο οποίος λέγεται ότι είναι σε θέση να επικοινωνεί µε την τίγρη καινα παρέχει προστασία µέσω φράσεωνκαι φυλαχτών.

Σύµφωνα µε την παράδοση, οι σαµάνοι που συνοδεύουν τους συλλέκτες πρέπει να συµπεριφέρονται µε σεµνότητα, γιατί οι θεραπευτικές ή µαγικές ιδιότητές τους θα εξαφανιστούν αν προδώσουν το ρόλο τους. Οταν πλέον φτάνουν στο δάσος, οι συλλέκτες καίνε φύλλα για να διώξουν τις µέλισσες και στη συνέχεια σκαρφαλώνουν στα δέντρα και κατεβάζουν τον καρπό του κόπου τους. αύτη η εικονα κυριαρχούσε µέχρι σήµερα.Ολα δείχνουν,όµως, πως τα πράγµατα αλλάζουν στο Σάντερµπανς της Ινδίας – το αχανές ∆έλτα µε τους βάλτους και τα νησάκια στις εκβολές των ποταµών Γάγγη και Βραχµαπούτρα. Ο τουρισµός που αυξάνεται ραγδαία στην περιοχή αφήνει µενχρήµατα και συµβάλλει στην ανάπτυξή της, την ίδια ώρα όµως λειτουργεί επιβαρυντικά στο περιβάλλον και στους µόνιµους κατοίκους του – ανθρώπους και τίγρεις, µεταξύ άλλων.

Η µεγαλύτερη απειλή αυτή τη στιγµή έχει τη µορφή των µεγάλων τουριστικών θερέτρων εντός τουµεγάλου δάσους –ένα θέµα που συζητούν οι ινδικές Αρχές. Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τα µεγαλεπήβολα σχέδια, επισηµαίνουν ωστόσο ότι µια µορφή τουρισµού θα βοηθούσε: «Υπάρχουν τρόποι µε τους οποίους θα µπορούσε να αναπτυχθεί φιλικός προς το περιβάλλον τουρισµός και αυτό θα βοηθούσε τους κατοίκους της περιοχής», επισηµαίνει η Ανου Τζάλες, ανθρωπολόγος, πουπέρασε έναν χρόνο µε τους συλλέκτες µελιού.

Στην προσπάθειά τους ναεπιβάλουν έναν στοιχειώδη έλεγχο προστατεύοντας ταυτόχρονα την άγρια πανίδα της περιοχής, οι Αρχές υιοθετούν αυστηρούς κανονισµούς. Οι άδειες για τους συλλέκτες και τους αλιείς είναι περιορισµένες και όποιος συλληφθεί να ψαρεύει ή να συλλέγει µέλι χωρίς άδεια αντιµετωπίζει τσουχτερό πρόστιµο. Επίσης, αν κάποιος που είχε άδεια σκοτωθεί από τίγρη, η κυβέρνηση πληρώνει αποζηµίωση. Αν όµως δεν είχε, τότε η οικογένειά του µπορεί να κληθεί να πληρώσει πρόστιµο.

Τα µαγικά λόγια του σαµάνου τούς προστατεύουν από το µεγάλο αιλουροειδές

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Μια τίγρη δεν θα επιτεθεί ποτέ σε κάποιον που την κοιτάζει κατάµατα γιατί πιστεύεται ότι δεν θα µπορούσε να σύρει τη λεία της εκεί που θα ήθελε για να την κατασπαράξει. ετσι οι συλλέκτες χρησιµοποιούν µάσκες µε ανθρώπινο πρόσωπο τις οποίες φορούν ανάποδα, δηλαδή στο πίσω µέρος του κεφαλιού, ώστε να αποφύγουν κάποια ατυχή συνάντηση µε τίγρη. οι µάσκες αυτές είναι ελαστικές. Κατασκευάζονται από καουτσούκ και τα τελευταία χρόνια τις προµηθεύει η κυβέρνηση σε όσους συλλέκτες καταβάλουν µια προκαθορισµένη εισφορά. πριν µπουν πάντως στο δάσος προσεύχονται στους ναούς τους που έχουν κατασκευαστεί ανάµεσα στα φοινικόδεντρα και στα σπιτάκια των χωριών. Ζητούν από τη μπονµπίµπι, την προστάτιδα του δάσους, τη συνδροµή της ώστε να τους ενισχύσει κατά του ντακσίν ράι, βασιλιά του κακού και µεγάλου εχθρού της, γιατί πιστεύουν ότι στην ουσία είναι αυτός ο δαίµονας που τους επιτίθεται αλλά υιοθετεί την εικόνα τίγρης.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από