Σε δύο χρόνια από σήμερα, το πιο φημισμένο φαλαινοθηρικό ιστιοφόρο της Αμερικής, που ναυπηγήθηκε το 1841 και παροπλίστηκε έναν αιώνα αργότερα, θα φουσκώσει ξανά τα πανιά του για να σαλπάρει στον ωκεανό.
Είναι το τελευταίο ξύλινο φαλαινοθηρικό που επέζησε μέχρι σήμερα. Ναυπηγήθηκε το 1841 και για οκτώ δεκαετίες όργωνε τους ωκεανούς κυνηγώντας φάλαινες. Πίσω στο Νιου Μπέντφορντ της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ, έφερνε χιλιάδες βαρέλια από λάδι φάλαινας, που το χρησιμοποιούσαν τότε για να φωτίζουν σπίτια και δρόμους.
Εκείνη την εποχή, η φαλαινοθηρία ήταν ό,τι είναι σήμερα το πετρέλαιο. Και το «Τσαρλς Μόργκαν» αποτελούσε την αιχμή της αμερικανικής οικονομίας, καθώς μέρα και νύχτα, χειμώνα- καλοκαίρι, πάλευε με τα κύματα κυνηγώντας τα γιγάντια θηλαστικά. Το μεγάλο ιστιοφόρο οδηγήθηκε το 1941 στο ναυτικό μουσείο του Μίστι Σίπορτ και το 1961 ανακηρύχθηκε σε εθνικό μνημείο.
Σήμερα, το περίτεχνα φτιαγμένο φαλαινοθηρικό αγωνίζεται να κερδίσει την ευκαιρία για μία δεύτερη ζωή. Να σαλπάρει ξανά στην ανοικτή θάλασσα αλλά με τα κανόνια του άσφαιρα. Οι φάλαινες δεν θα έχουν τίποτα να φοβηθούν από τον άλλοτε δεινό κυνηγό τους.
Ακτίνες Χ και λέιζερ. Εκεί στο λιμάνι του Μίστικ Σίπορτ αποβιβάστηκαν πριν από λίγο καιρό δεκάδες επιστήμονες και άλλοι ειδικοί, μεταφέροντας μαζί τους πολύπλοκο τεχνολογικό εξοπλισμό, όπως συσκευές ακτίνων Χ και ακτίνων λέιζερ.
Σκοπός τους είναι να καταλάβουν με κάθε λεπτομέρεια πώς ήταν ναυπηγημένο το καράβι και να προσπαθήσουν να επισκευάσουν με κάθε λεπτομέρεια ακόμη και το παραμικρό του τμήμα που διαβρώθηκε από τον χρόνο και την αλμύρα. «Οταν τελειώσουμε θα είναι τόσο αξιόπλοο όσο και το 1841. Επομένως τι θα το εμποδίσει να ορμήσει ξανά στον ωκεανό;», λέει στην εφημερίδα «Νew Υork Τimes» o Κουέντιν Σνέντικερ που είναι επικεφαλής στο ναυπηγείο όπου γίνονται οι εργασίες ανακατασκευής.
Λίγα μέτρα μακριά του, ένας ειδικός ακτινοβολεί με ακτίνες Χ τη δρύινη καρίνα του σκάφους, αναζητώντας να βρει τους μεγάλους ορειχάλκινους ζουμπάδες που την κρατούσαν ενωμένη. Οι πληροφορίες που καταγράφουν οι ακτίνες Χ είναι αόρατες με γυμνό μάτι και αποτυπώνονται σε μια πλάκα η οποία «διαβάζεται» από το κομπιούτερ με τη μέθοδο της υπολογιστικής ραδιογραφίας.
Μερικά δευτερόλεπτα μετά την ακτινοβόληση, στην οθόνη του υπολογιστή εμφανίζεται μια εικόνα «φάντασμα» του πλοίου η οποία όμως προδίδει ότι οι ζουμπάδες έχουν διαβρωθεί και αποκολληθεί από τον αρμό τους, στο σημείο που ένωναν την καρίνα με ένα προστατευτικό στρώμα από μαδέρια.
Σάρωση. Την ίδια στιγμή όλο το κύτος του καραβιού διαπερνάται από ακτίνες λέιζερ ώστε να σχηματοποιηθεί το ανάγλυφο του καραβιού με κάθε λεπτομέρεια και στην πραγματική του διάσταση.
Η σάρωση με ακτίνες λέιζερ μπορεί να ανιχνεύσει λεπτομέρειες πάνω στον ξύλινο σκελετό του πλοίου, που έχουν μήκος ακόμα και λίγα χιλιοστά. Το ίδιο το φαλαινοθηρικό εκτεινόταν σε μήκος 35 μέτρων, είχε πλάτος 8,5 μέτρα και μετέφερε 35 ναυτικούς πλήρωμα.
Και «ναυμαχία» με κανιβάλους
Το Τσαρλς Μόργκαν ήταν ένα από τα 2.700 φαλαινοθηρικά σκάφη της Αμερικής. «Η φαλαινοθηρία ήταν πολύ σημαντική για το νεοσύστατο κράτος της Αμερικής και με τον τρόπο αυτό άρχισε να τονώνει την οικονομία του και να κάνει αισθητή την παρουσία του στον χάρτη των χωρών του κόσμου», ανέφερε στους «Νew Υork Τimes» ο αξιωματούχος του ναυτικού μουσείου στο Μίστικ Σίπορτ, Μάθιου Στάκπολ.
Το πλοίο πραγματοποίησε συνολικά 37 ταξίδια και έφθασε μακρύτερα από οποιοδήποτε άλλο αμερικανικό φαλαινοθηρικό. Σε μια απομονωμένη νησίδα του Ειρηνικού, το πλήρωμα χρειάστηκε να αμυνθεί με όπλα και πιστόλια σε μια επίθεση κανιβάλων που επέβαιναν σε πολυάριθμα κανό.
Εκτιμάται ότι στη διάρκεια των ταξιδιών του σκότωσε περίπου 2.500 φάλαινες και μετέτρεψε το λίπος τους σε 50.000
βαρέλια λαδιού.
