Ακόμη και σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, της οποίας το πολιτικό σύστημα εδραιώθηκε στις πελατειακές σχέσεις των ασκούντων την εξουσία με τους ψηφοφόρους, όσα αποκαλύπτονται αυτές τις ημέρες για τις περσινές προεκλογικές προσλήψεις σε εταιρεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης είναι ανατριχιαστικά.
Σε μια νύχτα σχεδόν το προσωπικό της εν λόγω εταιρείας πολλαπλασιάστηκε με προσλήψεις που αποφασίστηκαν εν κρυπτώ και διεκπεραιώθηκαν υπό τις υποδείξεις βουλευτών και λοιπών παραγόντων τής τότε κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Ασφαλώς και δεν συνιστούν πρωτοτυπία οι προεκλογικές προσλήψεις από το παράθυρο. Ούτε αυτή η μεθοδολογία βαρύνει μόνο το ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία από τη μεταπολίτευση κι εντεύθεν.
Σ΄ αυτό το θέμα και τα δύο έβλαψαν τη Συρία το ίδιο.
Υπάρχει, ωστόσο, μια διαφορά στις αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. κάθε φορά που τα στελέχη τους τίθενται ενώπιον αυτού του ζητήματος. Οι «πράσινοι» έχουν στο ενεργητικό τους την πρώτη και θεμελιακή απόπειρα κατάργησης των ρουσφετολογικών προσλήψεων με τον περίφημο Νόμο Πεπονή, το 1994.
Και βεβαίως πιστώνεται στο ενεργητικό της σημερινής κυβέρνησης ότι με τον νόμο τον οποίο έφερε και ψήφισε πριν από μερικούς μήνες στη Βουλή έκλεισαν όλα τα παράθυρα της ευνοιοκρατίας και της ασύδοτης τροφοδότησης της Διοίκησης με αχρείαστο- ενίοτε και άχρηστο- προσωπικό.
Τους «γαλάζιους», αντιθέτως, βαρύνει η κατάλυση ακόμη και της στοιχειώδους αντικειμενικότητας επί των ημερών τους, με αποτέλεσμα τα φαινόμενα των σωρηδόν και παράνομων προσλήψεων- όπως π.χ. στο Μετρό ή στην ΑΓΡΟΓΗ, που απασχολεί την επικαιρότητα αυτές τις μέρες.
Επιπροσθέτως, πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα που διακηρύσσει ότι θέλει να αλλάξει να μη βρίσκει το θάρρος να καταδικάσει τη φαυλότητα του παρελθόντος του;
Για να ανακτήσει την αξιοπιστία της η σημερινή Ν.Δ. πρέπει να απολογηθεί στους ανθρώπους των οποίων οι προηγούμενες κυβερνήσεις της εξαγόραζαν την ψήφο.
Αλλά και στον ελληνικό λαό, για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος υπέρ του βολέματος των ημετέρων.
