Συνεχίζοντας τον περίπατό μου, αφιέρωσα αρκετό από τον χρόνο μου στο τμήμα με τα εντυπωσιακά σαρκοφάγα φυτά. Περισσότερα από 500 είδη, από 8 διαφορετικές οικογένειες φυτών, έχουν προσαρμοστεί στο να παγιδεύουν και να τρώνε ζώα. Η ανάγκη τους για σάρκα ξεκινά από τα εδάφη όπου φύονται: φτωχά σε άζωτο και φωσφόρο.
Η πέψη των πρωτεϊνών που προέρχεται από τα πτώματα των ζώων που παγιδεύουν συμπληρώνει το απαραίτητο άζωτο για την επιβίωσή τους. Υπάρχουν, όμως, και διαφορετικά είδη φυτών που αναπτύσσουν παρόμοιες στρατηγικές επιβίωσης, «αντιδρώντας» στις περιβαλλοντικές καταστάσεις. Το φαινόμενο ονομάζεται «συγκλίνουσα εξέλιξη».
Τα έντομα έλκονται από το νέκταρ που παράγουν τα χωνιά και εισχωρούν. Οσο πιο βαθιά προχωρούν, τόσο περισσότερο γλιστρούν στο υγρό που βρίσκεται μέσα. Εκεί πνίγονται και σιγά σιγά αποσυντίθενται από τα ένζυμα που παράγει το φυτό. Εάν το χωνί είναι αρκετά μεγάλο, μπορεί να μπουν μέσα και ζώα, όπως ο βάτραχος.
Ακολούθησα για περίπου 8 ώρες διαδρομές πολύχρωμες, κάνοντας μία μικρή στάση σε ένα από τα πέντε μπαρ του Κew για τα απαραίτητα «καύσιμα»: φρέσκο χυμό πορτοκάλι και ένα μάφιν βατόμουρων.
