Στα μισά διαφημιστικά πανό του Μετρό οι θεοί του Ολύμπου σε θέση μάχης ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τους Τιτάνες σε φόντο κίτρινο.

Κίτρινοι κι οι ίδιοι, από την άμμο του χρόνου ή την άμμο της Αφρικής, ποιος ξέρει. Λίαμ Νίσον, Ρέιφ Φάινς, ωραίοι ηθοποιοί και δίπλα ένα τέρας στην ίδια θέση μάχης και αυτό. Δεν μοιάζει με το Αλιεν, δεν μοιάζει με τα Οργκ, τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει;

Και τι είναι τώρα τούτο;

Ποιο απ΄ όλα τα τέρατα θα έχει στην ταινία αυτή τη φρικτή όψη; Διψασμένο για τέρατα το σινεμά, χτύπησε φλέβα.

Εκείνοι οι Τιτάνες ήταν μπουμπούκια όλοι, ένα μάτσο φρίκη όλοι τους.

Θα παιδεύτηκαν οι σεναριογράφοι, πόσα χέρια να βάλουν στον Εκατόγχειρα, πόσα δόντια στον Κρόνο που έτρωγε τα παιδιά του. Ο παράδεισος της φαντασίας η ελληνική μυθολογία, απορεί κανείς πώς τόσον καιρό δεν έχει προταθεί κινηματογραφική μεταφορά της ζωής των αδερφών του Δία μέσα στη γαστέρα του πατέρα τους, για να φέρουμε ένα μικρό παράδειγμα. Τώρα εμείς αυτό να μην το πάρουμε πολύ πατριωτικά, ότι ψάχνουν να βρουν ελληνικά τέρατα για να καταλάβουν τον νεοελληνικό ψυχισμό μας. Στο βάθος μάς συμφέρει, ως γνωστόν με βία τρομερή και αντάξια των καλύτερων επιτευγμάτων του Χόλιγουντ, οι ανθρωπόμορφοι Δώδεκα Θεοί νικάνε στο τέλος και φυλακίζουν τους τρομερούς εχθρούς τους (που ενίοτε υπήρξαν και φίλοι τους, ανάλογα με την περίσταση, διότι ήταν μεγάλοι αριβίστες οι τύποι) σε φυλακές ανάλογης φρίκης. Τα τέρατα δηλαδή υπάρχουν κάπου στο βάθος της γης, όπως ο Εγκέλαδος που θυμώνει πότε πότε και κουνάει βουνά και θάλασσες, αλλά στην επιφάνεια επικρατούν οι ωραίοι και σχετικά κατανοητοί Αθάνατοι με τους ανθρώπινους χαρακτήρες. Υπόσχεση ομαλοποίησης καλύτερη κι από το Κalimera.