Στις 30 Απριλίου του 1993, στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, ο Ελύτης καλεί μία συμβολαιογράφο και της υπαγορεύει τη διαθήκη του, όπου τονίζει:

«Εγκαθιστώ και ορίζω μοναδική κληρονόμο μου τη Σοφία- Ιουλίττα Ηλιοπούλου, θυγατέρα του Δημητρίου και της Δήμητρας, συγγραφέα, κατοίκου Αθηνών (οδός Σκουφά αριθ. 23). Επιθυμώ να περιέλθουν σε αυτήν όλη γενικά η περιουσία μου, κινητά και ακίνητα, συγκεκριμένα 1) το επί της οδού Υψηλάντου αριθ. 30 διαμέρισμα τριών (3) δωματίων, εβδομήντα πέντε (75) μέτρα τετραγωνικά στον πέμπτο (5ο) όροφο (ρετιρέ) και 2) το επί της οδού Διονύσου αριθ. 14, στην Κηφισιά Αττικής, διαμέρισμα ενενήντα (90) τετραγωνικών μέτρων στον πρώτο (Α΄) όροφο, καθώς και τα πνευματικά δικαιώματά μου (περιουσιακά και ηθικά δικαιώματα επί όλων γενικά των έργων μου, πεζογραφημάτων, ποιητικών συλλογών κ.λπ.)». Στο σημείο αυτό η συμβολαιογράφος τον ρωτάει μήπως θέλει να αφήσει κάτι στο Δημόσιο, στον Εθνικό Στόλο ή σε Φιλανθρωπικά Ιδρύ ματα και εκείνος της απαντάει αρνητικά. Υπογράφουν ο ίδιος και ως μάρτυρες οι: Γ. Στεφανάκης, Χρ. Μάγγος, Α. Μπατζάκης. Παρεκβάσεις

Τελικά, συνολικά κρινόμενο το έργο του Νικορέτζου, δείχνει ότι η οικείωσή μας με το πραγματικό, κατά κάποιον τρόπο ενανθρωπισμένο πρόσωπο του καθημερινού Ελύτη, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μιαν ερεθιστική και κυρίως ανατροφοδοτική επανανάγνωση του ποιητικού έργου του, περισσότερο βασισμένη στις πολιτισμικές και ιστορικές συνθήκες μέσα από τις οποίες δημιουργήθηκε.

Ωστόσο, στην έκταση των συνολικώς 1.016 σελίδων του περιλαμβάνεται αρκετή ύλη που έχει δευτερεύουσα ση μασία ή θα μπορούσε να παραληφθεί. Περιττεύουν, π.χ., οι διάφορες παρεκβάσεις για τη ζωή και το έργο του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου και του Τeriade, οι «Εκδηλώσεις για την ποίηση του Ελύτη – εν ζωή και μεταθανατίως – των λεσβιακών πολιτισμικών σωματείων» ή η διεξοδική έκθεση, της τύχης του πλοίου που ονομάστηκε «Οδυσσέας Ελύ της». Η ερασιτεχνική σχέση του συγγραφέα με τη νεοελληνική φιλολογία φαίνεται και από την έλλειψη οικονομίας που γενικά χαρακτηρίζει τον λόγο του, χωρίς όμως αυτή να αναιρεί την αξία του έργου. Ενδιαφέρον το ότι αξιοποιήθηκε το αρχείο Ελύτη της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, στον βαθμό που αυτό ήταν επιτρεπτό από τον όρο χρήσης του.