Η Γερτρούδη Στάιν (1874-1946) έφυγε από τις ΗΠΑ και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1903. Το σπίτι της έγινε γρήγορα, και για πολλά χρόνια, τόπος συνάντησης εκπροσώπων της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας. Τα πρώτα της έργα δεν είχαν την απήχηση που επιθυμούσε, αν και «με την ακρίβεια, τη λιτότητα και την απουσία της ποικιλίας αποχρώσεων έφταναν σε μια συμμετρία ανάλογη της μουσικής φούγκας του Μπαχ» (Μ.
Μπριόν). Κάποτε σ΄ έναν «παροξυσμό πόθου για φήμη και χρήματα» αποφάσισε να διηγηθεί τη ζωή της και να παρουσιάσει συμπεριφορές και απόψεις των διασημοτήτων που συνδέθηκαν μαζί της. Στην Ελλάδα το βιβλίο της κυκλοφόρησε με τον τίτλο: Γερτρούδη Στάιν «Η αυτοβιογραφία της Άλις Τόκλας», μτφ Μίνα Δαλαμάγκα, Οδυσσέας, 1980.
Ανάμεσα στους καλλιτέχνες δεσπόζει η μορφή του Πικάσο.
Έμφαση δίνεται στον τρόπο που φιλοτέχνησε το ιστορικό σήμερα πορτρέτο της: Η συγγραφέας ποζάρισε ογδόντα ή ενενήντα φορές ακούγοντας να της διαβάζουν μύθους του Αισώπου και ο Πικάσο, εν τέλει, τη ζωγράφισε από μνήμης. Την εποχή εκείνη έγραφε τη νέγρικη νουβέλα της «Μελάνκτα. Η «Νέα Εστία» τη δημοσίευσε το 1946, με τη μεταφράστρια Αγλαΐα Μητροπούλου να επισημαίνει την πρωτοποριακή γραφή της με «την αδιάκοπα επανερχόμενη φράση», πρόδρομο της συγκεκριμένης ποίησης.
Βασική πηγή: Janet Μalcolm: Δυο ζωές, μτφ Ρένα Χατχούτ, Scripta 2008.
