O χρόνος… χρόνια δεν κοιτά, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που είναι διαρκώς on the road (στον δρόμο). Όπως η περίπτωση του Πάνου Κατσιμίχα που την εποχή αυτή τραγουδά «Μη γυρίσεις» αλλά και Βοb Dylan και Lou Reed, Ρink Floyd, Jacques Βrel και όλο το ελληνικό ροκ της γενιάς του με μια παρέα (Μάνος Ξυδούς, Τόλης Φασόης) που έχει μετρήσει ώρες, μέρες, χρόνια στα υπόγεια μπαρ. Οn the road διαρκώς…
Κάπου εκεί στην αρχή της συζήτησής μας μου φτάνει η είδηση: Ο Χάρης και ο Πάνος μαζί ξανά. «”Πώς το βλέπεις να κάναμε το καλοκαίρι μερικές συναυλίες μαζί; Νοστάλγησα να βγω ξανά στον δρόμο” μου είπε ο Χάρης» λέει ο Πάνος Κατσιμίχας. «Θα ξεκινήσουμε λοιπόν με δύο συναυλίες (στις 12 και 20 Μαρτίου, σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα) και μετά, πρώτα ο Θεός, θα κάνουμε μερικές ακόμα το καλοκαίρι, αλλά δεν ξέρω ακόμα πού».
Θα το βλέπατε σαν δεύτερη αρχή, αν ήθελε και ο Χάρης;
Δεν έχει τον χαρακτήρα comeback. Απλά θα κάνουμε αυτές τις συναυλίες για το κέφι μας και γι΄ αυτούς που εξακολουθούν να μας θυμούνται και να μας αγαπάνε. Χαλαρά, χωρίς άγχος.
Κάποτε δεν σας ξεχωρίζαμε με τον Χάρη. Σήμερα, ύστερα από τόσων χρόνων (μοναχική) πορεία αισθάνεστε ότι βρήκατε μια νέα ταυτότητα;
Εμείς, όλα αυτά τα χρόνια, το λέγαμε: «Είμαστε αδέλφια, φυσικά είμαστε δίδυμοι, αλλά όχι σιαμαίοι». Δεν παρεξηγούσαμε όμως κανέναν, γιατί το είχαμε συνηθίσει από παιδιά. Σπάνια λέγανε «ο Χάρης και ο Πάνος». Μας λέγανε «οι δίδυμοι» και ξεμπερδεύανε. Έπρεπε να σταματήσουμε τη συνεργασία, για να γίνουμε δύο άνθρωποι. Όταν έγινε αυτό, συνειδητοποίησαν όλοι ότι δεν ήμασταν οι Κατσιμιχαίοι, αλλά ο Χάρης και ο Πάνος. Οπότε, εγώ, συνεχίζοντας μόνος μου, δεν έψαξα να βρω νέα ταυτότητα. Απλά συνέχισα να είμαι ο εαυτός μου.
Το πρόγραμμα στο «Γυάλινο» είναι φτιαγμένο από παλιούς φίλους. Η λέξη παρέα τι μερίδιο έχει στη δημιουργία ενός προγράμματος, ενός δίσκου,μιας νέας ιδέας κ.λπ.;
Αν διαλέξεις την παρέα προσεκτικά και με αυστηρά κριτήρια έχεις αυτόματα κερδίσει το μισό της απόστασης. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία απ΄ αυτό. Μέσα στην παρέα όλοι γίνονται πιο πολύχρωμοι, πιο δημιουργικοί και πιο αποδοτικοί. Πρέπει όμως να υπάρχει αγάπη και αλληλοσεβασμός. Αλλιώς, άσ΄ το. Παιδί των υπόγειων ροκάδικων της δεκαετίας του ΄70 («Τiffany΄s», «Casabra», «Sky-Lab», «Jazz club του Μπαράκου»), ο Πάνος λέει πως νοσταλγεί εκείνο το κλίμα, «την παράξενη μυσταγωγική ατμόσφαιρα, όπου δεν υπήρχε επάνω στο πάλκο η φίρμα και κάτω οι καταναλωτές- πελάτες, αλλά μια παρέα». Που δεν υπήρχε εξω η χούντα και μέσα στις μπουάτ οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι». «Αυτές οι βραδιές», λέει, «καταγράφηκαν μέσα μου κάπως σαν πρωτοχριστιανικές τελετές στις κατακόμβες της Ρώμης. Από τη μια πλευρά είχε και την πλάκα της η όλη φάση».
Σήμερα τι κάνουν; «Απλώς προσπαθούμε να μεταφέρουμε κάτι από αυτό το κλίμα και στις δικές μας παραστάσεις. Το δεύτερο μέρος του προγράμματος είναι κανονική μπουάτ. Εκείνος που τραγουδά είναι κυρίως ο κόσμος και σε δεύτερο πλάνο εμείς. Γιατί υπάρχει πάντα η ίδια- και ίσως μεγαλύτερη τώραανάγκη για επικοινωνία και συμμετοχή και αυτό είναι που μας δένει με το παρελθόν.
ΙΝFΟ
Στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (Συγγρού, τηλ. 210-9315.600)
κάθε Παρασκευή και Σάββατο.
Έναρξη: 22.00.
«Εκτιμώ τη διάθεση για αγώνα των νέων»
Τι εκτιμά ο Πάνος Κατσιμίχας περισσότερο στη σημερινή νεολαία; «Ότι, παρ΄ ότι μεγάλωσαν με τα playstations, το Ιnternet και μέσα στην απομόνωση του διαμερίσματος, έχουν την ψυχή να βγαίνουν στους δρόμους. Και τι ζητάνε;
“Θέλουμε σωστά σχολεία, θέλουμε δουλειά, θέλουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι”. Τον ουρανό με τ΄ άστρα ζητάνε; Αυτό εκτιμώ στη σημερινή νεολαία.
Τη διάθεσή τους για αγώνα.
Όσο το βλέπω αυτό, ησυχάζω και σκέφτομαι ότι ευτυχώς ακόμα δεν τέλειωσαν όλα».
