Η εκλογή αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας έξοχης δραματικής παράστασης. Η ανατροπή της πλοκής με την επικράτηση του αουτσάιντερ επί του βέβαιου νικητή αλλά και οι ανατροπές των ρόλων- η κόρη του αρχιτέκτονα της αποστασίας κατηγορεί ως αποστάτη τον αντίπαλό της, για να αναγκαστεί στη συνέχεια να κάνει δήλωση νομιμοφροσύνης στο όνομά του.
Η ζωή αντιγράφει το θέατρο. Και στο κοντινό μέλλον αυτά τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, η συνεχιζόμενη βεντέτα σε όλες τις διαστάσεις της, ακόμα και τις ενδο-οικογενειακές, μπορεί να αποδειχθούν πολύ σοβαρότερα για τις εσωκομματικές εξελίξεις από ό,τι τα πολιτικά.
ΑΥΤΑ όλα όμως για αργότερα. Για την ώρα επικρατούν ακόμα οι πανηγυρισμοί για την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά με τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων νεοδημοκρατών που αψήφησαν την ταλαιπωρία για να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί. Ένας θρίαμβος της Δημοκρατίας που ανατρέπει το σκηνικό.
Το ΠΑΣΟΚ πρώτα και η Νέα Δημοκρατία στη συνέχεια βάζουν στην άκρη τους μηχανισμούς και εισάγουν στοιχεία άμεσης δημοκρατίας στη λειτουργία τους. Από όποια σκοπιά και αν το δει κανείς πρόκειται για μια μικρή επανάσταση που έχει πολλά καλά να φέρει στο πολιτικό μας σύστημα.
ΣΤΗ Νέα Δημοκρατία για παράδειγμα- όπως και στο ΠΑΣΟΚ το 2007- παρά την εκλογική συντριβή, η εκλογή του κ. Σαμαρά λειτούργησε καθαρτικά και επιτρέπει να ξεκινήσουν τώρα οι απαραίτητες πολιτικές αναζητήσεις για τα αίτια της ήττας χωρίς τον φόβο ενός παραλυτικού εμφυλίου.
ΑΥΤΗ η αίσθηση της ανανέωσης αλλά και η ισχυρή νομιμοποίηση του αρχηγού του κόμματος αποτελούν τελικώς τη μεγαλύτερη συμβολή του νέου τρόπου εκλογής στην αξιοπιστία και τη σταθερότητα του πολιτικού μας συστήματος.
ΟΠΩΣ κάθε επανάσταση όμως κινδυνεύει και αυτή από τις παιδικές της ασθένειες- στην προκειμένη περίπτωση την υπέρμετρη ισχυροποίηση του αρχηγού και την αδρανοποίηση του κόμματος.
ΣΤΗΝ Ελλάδα βέβαια δεν χρειαζόμασταν την αλλαγή του τρόπου εκλογής για τη δημιουργία αρχηγικών κομμάτων. Στο παρελθόν ωστόσο ακόμα και στις περιόδους που οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου ήταν πανίσχυροι, τα κόμματα λειτουργούσαν. Σήμερα αυτό δεν ισχύει. Αντιθέτως υπάρχει η αίσθηση ότι αρκεί κάποιος να έχει την εύνοια του αρχηγού για να αναλάβει ανώτατες θέσεις. ΔΕΝ πρέπει να μας προκαλεί απορία. Ακόμα και οι μαθητές του Γυμνασίου διδάσκονται ότι δημοκρατία σημαίνει έλεγχος και ισορροπία μεταξύ των εξουσιών. Κι όταν ενισχύεται τόσο πολύ η θέση του αρχηγού τότε χρειάζεται η δημιουργία αντίρροπων δυνάμεων.
ΛΥΣΕΙΣ υπάρχουν πολλές. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν και οι βουλευτές να επιλέγονται δημοκρατικά ώστε η θέση τους να μην εξαρτάται από τη θέληση του αρχηγού. Θα μπορούσε ακόμα να θεσμοθετηθεί η περιορισμένη θητεία ή να ενισχυθεί ο ρόλος των βουλευτών σε σχέση με την κυβέρνηση.
ΤΟ κακό είναι ότι χωρίς τη συναίνεση των αρχηγών τέτοιες αλλαγές δύσκολα μπορεί να περάσουν. Κι αυτοί δεν έχουν κανέναν λόγο να περιορίσουν την εξουσία τους! Το αντίθετο: με την επερχόμενη κατάργηση του σταυρού προτίμησης στον νέο εκλογικό νόμο κινδυνεύουμε να αποκτήσουμε βουλευτέςμαριονέτες του αρχηγού.
