Το κλου των επιθεωρήσεων της τελευταίας τριακονταετίας και βάλε είναι να εμφανιστεί ο Στάθης Ψάλτης ντυμένος γυναίκα- απολαυστικός. Φέτος, όμως, στην… ανδρική «Λυσιστράτη» παίζει ρόλο αντρικό- τον Κινησία! Αλλά στο φινάλε βγαίνει και ως… σέξι Συμφιλίωση.

«Ο Αριστοφάνης, στις γυναίκες που έγραφε- εκτός του ότι ήξερε πως θα τους παίξουν άντρες με γυναικεία μάσκα-, έβαζε και λίγο άντρα μέσα τους» μου λέει. «Γιατί επιπλέον ήξερε πως ο άντρας κρύβει μέσα του και γυναικεία στοιχεία. Οι συγγραφείς της σύγχρονης εποχής δεν νομίζω πως είχαν τόσο πνευματώδη διάθεση να γράφουν γυναικείους ρόλους με αντρικά στοιχεία ή αντρικούς με γυναικεία. Η αλλαγή του φύλου των ρόλων είναι επιλογή των σκηνοθετών που θέλουν να εντυπωσιάσουν με τέτοιου είδους τερτίπια. Αυτά στο θέατρο, για μένα, δεν περνάνε. Βέβαια ένας καλός άντρας ηθοποιός μπορεί να παίξει εξαίσια μία γυναίκα». Και ποιο είναι το κλειδί; «Πρέπει να έχει θέση και άποψη ουσιαστική. Αν κάνω την Πετρούλα, την κάνω γιατί σατιρίζω μία τηλεπαρουσιάστρια που δεν είναι και για χειροκροτήματα- μόνο για γέλιο… Αν κάνω μια γριά, την κάνω για να διακωμωδήσω έναν τύπο».

Κώστας Σαντάς: «Το κλειδί είναι να μη μιμηθείς τη γυναίκα. Να μην κάνεις αυτά τα εξωτερικά τερτίπια που μερικές φορές κάνουμε».

Παύλος Χαϊκάλης: «Δεν πρέπει να κοροϊδέψεις τον ρόλο. Πρέπει να υπηρετήσεις σωστά την κατάσταση υποστηρίζοντάς τον σαν να είσαι γυναίκα. Να πειστείς πως είσαι γυναίκα. Δεν έχει “κοιτάξτε με, είμαι ο Χαϊκάλης ή ο δείνα που κάνω τη γυναίκα”». Έλντα Πανοπούλου: «Αν δεν προσεγγίσει ο ηθοποιός τα συναισθήματα του ρόλου θα βγει καρικατούρα. Βέβαια, όταν ο ρόλος είναι γραμμένος για γυναίκα, πιστεύω πως ο συγγραφέας ήξερε γιατί τον γράφει για γυναίκα. Και δεν μπορεί ένας άντρας να υπηρετήσει απόλυτα τον γυναικείο συναισθηματικό κόσμο.

Έναν μόνο άντρα έχω ξεχωρίσει στην επιθεώρηση να παίζει με τόση ακρίβεια, με τόση μαεστρία γυναίκες: τον Σωτήρη Μουστάκα. Γιατί έκανε συναισθηματική προσέγγιση του ρόλου, δεν έκανε υπερβολές και χοντράδες, δεν προκαλούσε και δεν γινόταν χυδαίος».