Η Έπαυλη των ανδρών είναι ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα που εξοικειώνει τον αναγνώστη με το υψηλό στροφάρισμα της μαθηματικής σκέψης και την πυκνή ουσία του μαθηματικού στοχασμού με τρόπο εύχαρι και εύληπτο. Αν όμως θέσουμε ευθέως το ερώτημα κατά πόσον το μυθιστόρημα που διαβάσαμε είναι καλή λογοτεχνία, τότε η απάντηση θα είναι μάλλον αμήχανη.
Ωραία η ιδέα της συγκατοίκησης στο ψυχιατρείο, όμως δεν αρκεί η επιστημονική γνώση, η εύπεπτη απόδοση εννοιών και η έκτυπηπαιδαγωγική του Γκετζ, για να γραφεί ένα καλό μυθιστόρημα.
Το υλικό που είχε στα χέρια του ο συγγραφέας θα μπορούσε να μας δώσει ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα ιδεών. Όμως κάτι λείπει. Κι αυτό το κάτι έχει να κάνει με το συγγραφικό σύμπαν, την όραση του συγγραφέα, το παιχνίδι με τη γλώσσα, τα μικρά και μεγάλα μαστορικά τεχνάσματα.
Μια καλή ιδέα δεν συνεπάγεται μια εξίσου καλή αφήγηση. Ούτε η χωνεμένη επιστημονική γνώση ένα καλό μυθιστόρημα. Ο πανεπιστημιακός μικρόκοσμος και ο ψυχιατρικός εγκλεισμός, τη στιγμή που ο πόλεμος γύρω μαίνεται, αποτελούν σπουδαίοκαι ευπαθές- υλικό. Ο χειρισμός του δεν είναι μόνο ζήτημα τεχνικής, αλλά πρωτίστως θέμα τέχνης. Ο Γκετζ έχει επιστημονικές περγαμηνές στα χέρια του και επιλέγει με βάση αυτές το αφηγηματικό του υλικό.
Όμως του λείπει η ιδιαίτερη συγγραφική όραση που θα το απογειώσει.
