Το πρότυπο του βλακός
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,
Σαν την Κατερίνα Χέλμη στα «Κόκκινα φανάρια» που σερνόταν στα πατώματα και την κλώτσαγε ο εραστής της, έτσι σερνόταν κι ο Λάκης ο γλυκούλης μετά την κατραπακιά από τη συμβία του. Αν είναι δυνατόν! Ούτε η «χοντρή» του «Θησαυρού» δεν είχε τέτοια συμπεριφορά απέναντι στον Ζαχαρία- για όσους θυμούνται ακόμη εκείνο το ιστορικό ζεύγος των γελοιογραφιών, που συμπύκνωνε τις πιο ακραία αντιδραστι- κές, φαλλοκρατικές, νοοτροπίες της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Αλλά η σύζυγος του Λάκη δεν είναι ούτε χοντρή ούτε άσχημη, είναι κάτι χειρότεροσέξι και μάλιστα μοντελικών προδιαγραφών. Αυτό μάλλον την κάνει πιο χαζή, παραδόπιστη και ως εκ τούτου κακιά για τον καημένο τον τρυφερούλη και ολότελα χαζούλη Λάκη, που είναι και εξόχως ασχημούλης, χοντρούλης, ασουλούπωτος και μύωψ.
Κάποτε έκαναν επιτυχία οι κινηματογραφικές τραγωδίες όπου αγνές κόρες με χρυσή καρδιά έπεφταν θύματα του γόη της γειτονιάς. Ή ήταν τόσο καλές που αγαπούσαν όλο τον κόσμο, ακόμη και την ετεροθαλή αδελφή τους που κατά παράδοση τις ζήλευε και τους έκλεβε τον άντρα- σαν τη Βιβέτα Τσιούνη, που αγαπούσε τη φθονερή και ζηλιάρα αδελφή της Άννα Φόνσου τόσο, ώστε αν και ανάπηρη, σερνόταν στον δρόμο για να την ειδοποιήσει να μην τρέχει και πέσει στον γκρεμό. Τι αυτοθυσία! Και τι δάκρυ! Με κάτι τέτοια μυξόκλαιγαν στη σκοτεινή αίθουσα οι ψυχοκόρες που ΄χαν πάρει απογευματινή άδεια από τα σπίτια όπου δούλευαν. Είναι σπουδαίο θέαμα η πέραν της πραγματικότητας καλοσύνη. Κάνει τα μάτια να βουρκώνουν. Δίνει και μια υπόσχεση εξαγνισμού του αμαρτωλού ανθρώπου. Άλλωστε το πρότυπο από τη χριστιανική κατήχηση μάς έρχεται.
Όμως άλλο είναι να σέρνονται στα τέσσερα και να κυλιούνται σπρωγμένες από χτυπήματα νταήδων ή της σκληρής τους μοίρας κορασίδες μιας άλλης εποχής που ΄χαν χάσει ό,τι πολυτιμότερο θεωρούσε η εποχή τους πως διέθεταν, κι άλλο το έτος 2008 να σέρνεται ολόκληρος μαντράχαλος στα μωσαϊκά του σπιτιού του από ξανάστροφη που ΄φαγε από τη συμβία του. Και δεν φτάνει αυτό, η σύζυγος είναι και μοιχαλίδα, τά ΄χει με τον κακό αδελφό του και συναντιούνται σε σουίτα υπερπολυτελούς ξενοδοχείου κάθε απόγευμα μέχρι αργά τη νύχτα, όπου επιδίδονται στα ακατονόμαστα. Αλλά όχι, δεν τον χωρίζει τον Λάκη, παρ΄ όλο που δεν τον αντέχει ούτε ζωγραφιστό. Σαν πολύ ανόητα δεν είναι όλα αυτά;
Αλλά το αποκορύφωμα είναι η σκηνή που η μοντελική μέγαιρα (Ζέτα Δούκα) με τη σέξι βραδινή τουαλέτα και το μαλλί ανακατωμένο από το άγριο πάθος που έζησε με τον αδελφό του Λάκη μπαίνει στο διαμέρισμα και τον βλέπει να κοιμάται ανάσκελα στον καναπέ με την πιζαμούλα, το στόμα ορθάνοιχτο και τα πατομπούκαλα στραβοβαλμένα, σαν υπερφυσικό μωρό. Τόσο αθώο! Τόσο άδολο!
Τόσο άχου το! Ποια γυναίκα θα άντεχε την εικόνα; Πόσω μάλλον μια στρίγγλα σύζυγος. Σηκώνεται ο γλυκούλης της να την υποδεχτεί μέσα στην καλοσύνη, στάζοντας μέλια. Γλίτσα σκέτη. Της έσπασε τα νεύρα. Σηκώνει λοιπόν τη φωνή, σηκώνει και το χέρι, πάρ΄ τον κάτω τον κακομοίρη τον Λάκη! Δάκρυ!
Βεβαίως, αυτή η μιζέρια και η κακομοιριά ουδεμία σχέση έχουν με την καλοσύνη. Μόνο με τη διαστροφή της.
Είναι σπουδαίο θέαμα η πέραν της πραγματικότητας καλοσύνη. Κάνει τα μάτια να βουρκώνουν
Και η μιζέρια χάρη στην τηλεθέαση
Για όλα φταίει εκείνο το «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» και η σχετική μυθολογία που εφευρέθηκε προς ανακούφιση των αναξιοπαθούντων, μετατρέποντάς τους την ίδια στιγμή σε αντικείμενα οίκτου και ως εκ τούτου στερώντας τους τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια. Υποτίθεται, προκειμένου να κληρονομήσουν τη βασιλεία των ουρανών. Εν τω μεταξύ, κληρονομούν καρπαζιές, καζούρα, έναν μοχθηρό αδελφό και μια σύζυγο που τους κερατώνει σύμφωνα με το πρότυπο του «Λάκη του γλυκούλη». Αυτή δεν είναι σειρά, είναι ελεγεία στη χαζομάρα και στον παλιμπαιδισμό- εξ ου και την προτιμούν τα σχολιαρόπαιδα. Είπαμε ότι ο σκληρός ανταγωνισμός για το σουξέ οδήγησε στην αποτυχία σχέσεις και ανθρώπους, κοινωνίες ολόκληρες στην κατανάλωση prozak και λοιπών χαπιών της ευτυχίας, αλλά όχι να φτάσουμε και στην άλλη όχθη, να θεωρούμε αντίδοτο τη χαζομάρα επενδυμένη με μιζέρια και δήθεν χριστιανικού τύπου αυτοθυσία.
Έλεος!
