«Η αγωνία μου είναι να καταφέρνω να δίνω τον καθημερινό αγώνα μου για να κρατιέμαι ζωντανή και φρέσκια στη σκηνή», λέει η Βίκυ Σταυροπούλου, που συνδυάζει με το θέατρο σίριαλ και ριάλιτι
Είναι στην τσίτα. Και δεν οφείλεται στην τρεχάλα, προκειμένου να συνδυάσει γυρίσματα στο «Τaxi Girl», τις «Επτά θανάσιμες πεθερές»«ευτυχώς, τα γυρίσματα για τον “Γιούγκερμαν” τα έκανα το καλοκαίρι», λέει – αλλά και πρόβες στο θέατρο «Εμπορικόν», όπου συναντηθήκαμε, για το έργο «Σ΄ αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε». Έχει άγχος, εξηγεί η Βίκυ Σταυροπούλου, για το έργο, το οποίο ανεβαίνει για δεύτερη σεζόν (σε απόδοση Θοδωρή Πετρόπουλου, σκηνοθεσία Χρήστου Χατζηπαναγιώτη). «Το άγχος είναι πολύ περισσότερο όταν υπάρχουν νέα πρόσωπα. Οφείλω να αντιμετωπίσω το έργο σαν καινούργιο. Το οφείλω και στον εαυτό μου και στα δύο κορίτσια, την Τζίνα Αλλιμόνου και τη Βάσω Γουλιελμάκη, που θα είναι φέτος μαζί μας στους ρόλους που πέρσι είχαν οι Ζέτα Μακρυπούλια και η Ζώγια Σεβαστιανού».

Γιατί, όμως, αγχώνεται και για τον εαυτό της; «Διότι δεν πρέπει να επαναπαυτώ και απλώς να πατήσω ένα κουμπί για να κάνω επανάληψη. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παγίδα στο θέατρο. Ο κίνδυνος να επαναλαμβάνεσαι από βαρεμάρα ελλοχεύει».

Και τι κάνει; «Όρεξη να υπάρχει για δουλειά και διάθεση. Το μυαλό να είναι ανοιχτό και να μην επαναπαύομαι σε έτοιμα πράγματα, αλλά με δίχτυ ασφαλείας το έργο να αναζητώ τη φρεσκάδα του. Το ζητούμενο για μένα είναι να

ΙΝFΟ

«Σ΄ αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε» από απόψε στο θέατρο «Εμπορικόν» (Σαρρή 11 και Ρήγα Παλαμήδη, Ψυρή).

παίζω σε κάθε παράσταση, κάθε σκηνή του έργου, σαν να είναι η πρώτη φορά».

Μια θεατρική σεζόν φθάνει για να κουραστεί ο ηθοποιός;

Υπάρχουν στιγμές κούρασης. Όμως, πείτε μου ποιος άνθρωπος δεν κουράζεται στη δουλειά του; Από την άλλη, το πλεονέκτημα σ΄ αυτήν τη δουλειά που κάνουμε εμείς οι ηθοποιοί είναι ότι πρόκειται για παιχνίδι. Κουράζεται ποτέ κανείς να παίζει; Σαν τα παιδιά, το ευχαριστιόμαστε.

Επιτυχία είναι όταν ένα έργο «πηγαίνει» και για δεύτερη σεζόν;

Καθοριστικός παράγοντας είναι ο κόσμος που έρχεται να μας δει, ο οποίος αν αντιληφθεί την αγωνία μας, την αλήθεια μας και την ανάγκη μας να μοιραστούμε μαζί του το έργο, αλλά και ό,τι αναβλύζει από αυτό, τότε η συνταγή έχει πετύχει.

Την αγωνία σας αυτή ο θεατής πώς την καταλαβαίνει;

Από το δόσιμο μου στο έργο, από την έγνοια μου να επικοινωνήσω.

Όταν οι θεατές αντιδρούν, γελούν, συγκινούνται, φορτίζονται συναισθηματικά, σημαίνει ότι έχει λειτουργήσει το αλισβερίσι ενέργειας μεταξύ μας. Σας προβληματίζει ο ανέκφραστος θεατής; Έχει συμβεί κι αυτό. Αλλά κάθε άνθρωπος έχει τη δική του στάση. Άλλος είναι εκδηλωτικός, άλλος εσωστρεφής. Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου. Και όσο μεγαλύτερη επιτυχία σημειώνει ένα έργο τόσο διευ ρύνεται η διαφορετική γκάμα θεατών. Ο μόνος τρόπος για να προσεγγίσεις τόσες διαφορετικές ενέργειες, κατά τη γνώμη μου, είναι η αλήθεια σου. Όταν είσαι ειλικρινής, ο θεατής το αντιλαμβάνεται και σε επιβραβεύει.

Μιλάει για όλους τους συντελεστές της παράστασης με καλά λόγια. «Νιώθω τυχερή, γιατί με όλους τους συνεργάτες είμαστε καλοί φίλοι. Ο Χρήστος, ο Θοδωρής. Έπειτα είναι ο Μέμος και ο Πυγμαλίων. Αν δεν ήταν κι εκείνοι, τα πράγματα ίσως ήταν πιο δύσκολα φέτος, διότι από πέρσι καταφέραμε και δημιουργήσαμε έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας επί σκηνής και στα καμαρίνια μια καλή παρέα».

Εμφανίζεται «στρογγυλεμένη», χωρίς «γωνίες». Αρνητική κουβέντα δεν θα ακούσεις από το στόμα της. Το κάνει, άραγε, για να τα έχει μεόλους καλά; Για τις δημόσιες σχέσεις;

«Από τη φύση μου είμαι θετικός άνθρωπος. Έχω περάσει πολλά στη ζωή μου και έμαθα να εκτιμώ τα καλά και τα άσχημα να τα πηγαίνω στον πάτο. Όπως το λέει πολύ εύστοχα και η Λίνα Νικολακοπούλου στον στίχο της “τα βαριά στον πάτο αφήνω και τα γλέντια στον αφρό”. Είμαι άνθρωπος που εστιάζω στο καλό. Το κακό το πνίγω. Και αυτό το κάνω από την ανάγκη να βλέπω με θετική και αισιόδοξη ματιά τα πράγματα. Σαφέστατα και έχω θυμώσει, έχω βγει έξω από τα ρούχα μου, που λένε, με κάποιους ανθρώπους. Αλλά από τους εκατό ηθοποιούς που έχω συνεργαστεί έως σήμερα, μόνον τρεις κακούς έχω συναντήσει. Δεν στέκομαι σε εκείνους τους τρεις που βρέθηκαν στον δρόμο μου. Κρατώ όμως τις εμπειρίες που βίωσα με τους άλλους 97, με τους οποίους πέρασα χάρμα».

«Μια ζωή με αποδείξεις είμαστε…»


Στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμά της, με θέατρο, γυρίσματα για τις «Επτά θανάσιμες πεθερές» και το «Τaxi girl» (φέτος θα παίρνει κούρσες σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κόρινθο, Καλαμάτα, Λάρισα, Βόλο), προστέθηκε και ένας ρόλος στη σειρά εποχής «Γιούγκερμαν» του Αntenna. Και αυτός ήρθε- αν θεωρήσουμε τις εμφανίσεις της στη σειρά αυτοτελών επεισοδίων του Μega σαν πινελιές, εκείνη τις χαρακτηρίζει «κερασάκι στην τούρτα»- πέντε χρόνια ύστερα από την επιτυχία «Είσαι το ταίρι μου», που την απογείωσε. «Είναι πρόκληση για μένα, να με δει ο κόσμος σε έργο εποχής και σε ρόλο που δεν είναι κωμικός».

Ακούγεστε σαν να θέλετε να αποδείξετε κάτι… Μα σ΄ αυτήν τη δουλειά μια ζωή με αποδείξεις είμαστε. Θα το πω αλλιώς. Να δοκιμαστώ ήθελα…

Για να επιβεβαιώσετε ότι αποδίδετε και σε δραματικούς ρόλους;

Αν πιστεύεις ότι ξέρεις να τα κάνεις όλα, τότε δεν κάνεις τίποτα σ΄ αυτήν τη δουλειά. Με τον ρόλο της Αντιόπης, της υπηρέτριας και μιας εκ των ερωμένων του Γιούγκερμαν, ικανοποιώ την ανάγκη μου να δοκιμάζω νέα πράγματα. Έτσι κι αλλιώς, η τέχνη του ηθοποιού είναι μια δοκιμασία, μια περιπέτεια, η οποία ετυμολογικά προέρχεται από το ρήμα πίπτω.

Επομένως, υπάρχει και το ενδεχόμενο της πτώσης.