Η λύση είναι απλή. Τέλειωσε η εποχή της ποσότητας, καιρός για ποιότητα. Δηλαδή εκσυγχρονισμός. Ουσιαστικός. Πρώτον, να ξεκαθαρίσουν τι ακριβώς θέλουν: ταυτότητα, πιλότο και σκοπό. Δεύτερον, να ξεμπερδέψουν με τις πελατειακές σχέσεις και με τις φιλικές διαπλοκές. Τρίτον, να εγκαταλείψουν τις δημοκρατικές διαδικασίες. Κρίσιμο αυτό. Τα καλλιτεχνικά έργα δεν γίνονται και πολύ περισσότερο δεν δημιουργούνται διά της ανατάσεως της χειρός. Αν ήταν έτσι, τότε η Άντζελα Δημητρίου και η Άννα Βίσση είναι οι μεγαλύτερες φωνές από συστάσεως τραγουδιού. Τότε οι «300» είναι μέσα στα δέκα αριστουργήματα από συστάσεως 7ης Τέχνης. Το διά ταύτα συγκεκριμένο και αναγκαστικό. Ούτε σύμβουλοι ούτε εκπρόσωποι σωματείων ούτε πρόεδροι που περιμένουν να τους κτυπήσουν την πόρτα και να διαβάσουν τα οράματά τους για να ανυψωθούν στα ματάκια της μαμάς τους. Το «Κέντρο» χωρίζεται σε τρία (νοερά) στούντιο και κάθε ένα απ΄ αυτά έχει από ένα αφεντικό. Επικεφαλής όλων αυτών ένας διευθύνων σύμβουλος. Έτσι αντί να περιμένουν, οι ίδιοι θα προτείνουν, θα συζητούν, θα συνθέτουν και θα εποπτεύουν. Θα είναι υπεύθυνοι από την πρώτη σελίδα του σεναρίου μέχρι το πακετάρισμα της ταινίας. Και στο τέλος κάθε χρόνου θα γίνεται η σούμα με αντικειμενικά κριτήρια. Κέρδισε η ταινία σου εισιτήρια; Κερδίζεις πριμ. Κέρδισε η ταινία σου την εύνοια κάποιου μεγάλου φεστιβάλ; Πάλι πριμ. Βούλιαξες; Τελείωσες. Ήδη αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ο Γιώργος Παπαλιός έπρεπε να βλέπει και να κουβεντιάζει με Γιάννη Οικονομίδη, Αλέξανδρο Βούλγαρη, Γιώργο Λάνθιμο, Γιάννη Φάργκα και με κάθε νέο ταλέντο από το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας. Ταλέντα υπάρχουν. Οι συνθήκες πρέπει να αλλάξουν!
