Διάβασα ένα βιβλιαράκι μικρό, πολύ μικρό, είκοσι δύο σελίδες σχεδόν. Δώδεκα οι ωφέλιμες. Όσοι και οι ομοτράπεζοι του Δείπνου του Μυστικού, μετά τη φυγή του Ισκαριώτη!!!
Ο τίτλος του; Η καρδιά και ο χωρίς καρδιά. Φούντωσε η περιέργεια μέσα μου! Τι να λέει άραγε; Τι μπορεί να λέει μια καρδιά σε έναν… χωρίς! Και τ΄ αγόρασα! Δεν κοίταξα καν ποιος το έχει γράψει. Το πήρα γιατί με αφύπνισε ο τίτλος του. Τι μπορεί να λέει μια καρδιά σ΄ έναν… «χωρίς» και το αντίθετο! Το διάβασα, περπατώντας, απ΄ το βιβλιοπωλείο της Εστίας μέχρι τη συμβολή της Σόλωνος με τη Χαριλάου Τρικούπη καμιά εικοσαριά φορές. Με μάγεψε! Και είδα και άκουσα. Στη γωνία με τη Μαυρομιχάλη, έσκυψα πάνω από την Καρδιά και είδα τον φωτεινό βυθό της. Κι ανακάλυψα πως δεν χρειάζονται πολλές σελίδες για να ζωγραφίσεις το περιβόλι της ΑΓΑΠΗΣ! Δώδεκα φτάνουν. Έσκυψα και στο κενό, του… χωρίς. Περίεργο! Δεν τρόμαξα! Συμπόνια ασυγκράτητη πλημμύρισε την ύπαρξή μου. Είδα τις λαβωματιές του… χωρίς. Είδα τις απαντήσεις του, χωρίς κανένα ερώτημα και δάκρυσα. Άφησε τον εαυτό του να γεράσει χωρίς ποτέ να ρωτήσει. Είχε πάντα έτοιμη την απάντηση ο ανόητος. Δεν υπήρξε ποτέ παιδί. Τι κρίμα!
Έκλεισα το βιβλίο με τρυφερότητα. Στη ζωγραφιά του εξωφύλλου ο… χωρίς, είχε ξαναγίνει παιδί.
Τι καλά! Έψαξα τη συγγραφέα με την τόση ευαισθησία και σοφία συνάμα.
Όλια Λαζαρίδου, έγραφε κάτω απ΄ την αισιόδοξη ζωγραφιά… Α! γι΄ αυτό, είπα μέσα μου κι ακούμπησα απαλά το πολύτιμο βιβλίο της Όλιας στο κομοδίνο. Δίπλα μου. Κι αποκοιμήθηκα!
Στον ύπνο μου, ξύπνιο μου; δεν ξέρω, είδα ότι ήμουνα πάλι παιδί….
Ο Ντίνος Καρύδης είναι ηθοποιός
