Ο Χάρος βγήκε… σινεμά

«Ήθελα να δούμε τον θάνατο από τη μεριά της ζωής. Έναν… αισιόδοξο θάνατο»,

λέει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος για τη νέα ταινία του (μιούζικαλ) «Πεθαίνοντας

στην Αθήνα», πλημμυρισμένη από μουσική και τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη –

μία από τις πέντε νέες ελληνικές ταινίες στις οποίες ο «θάνατος», θέμα ταμπού,

είναι παρών αλλά ιδωμένος άλλοτε με ειρωνεία και άλλοτε με σαρκασμό.

«Προσπάθησα να μιλήσω για ένα τόσο νομοτελειακό θέμα, όπως ο θάνατος, μ’ έναν

παιχνιδιάρικο τρόπο και ανάλαφρη διάθεση. Γι’ αυτό και διάλεξα το “είδος” του

μιούζικαλ με πολλή μουσική, χορό και τραγούδια», εξηγεί ο Νίκος

Παναγιωτόπουλος που βλέπει τον ήρωά του, καθηγητή της Σχολής Καλών Τεχνών

(Σπύρος Παπαδόπουλος) να προσβάλλεται από καλπάζουσα λευχαιμία και στους

λίγους μήνες ζωής που του απομένουν «προσπαθεί να διαχειριστεί τα ψέματα και

τις αλήθειες που ταλάνισαν την ύπαρξή του με μια συγκινητική και απελπιστική

εντιμότητα».

Έτσι, οι τρεις γυναίκες της ζωής του – η σύζυγος Μαρία Ναυπλιώτου, η ερωμένη

Μαρία Σολωμού και η ερωμένη-φοιτήτριά του Βίκυ Παπαδοπούλου! – συμμαχούν, εν

αγνοία του, να τον βοηθήσουν να πεθάνει.«Ή, μήπως, για να τον εκδικηθούν;»,

προβληματίζεται ο Νίκος Παναγιωτόπουλος. «Συνήθως δεν εμπιστεύομαι αυτά που

λένε οι άνθρωποι, ούτε καν αυτά που αισθάνονται, γιατί η συνείδηση μας παίζει

παιχνίδια».

Ένα πτώμα στην αυλή ενός σπιτιού στο Πήλιο αναστατώνει μια παρέα

Αθηναίων που έχουν έρθει για να περάσουν τις πασχαλινές διακοπές και οι

«Παρέες», η νέα μαύρη κωμωδία του Σωτήρη Γκορίτσα – με δικό του σενάριο –

είναι έτοιμη και γεμάτη αυτοσαρκαστική διάθεση. «Αλλά τι να κάνεις με ένα

πτώμα στην αυλή σου, όταν μάλιστα, μπορεί να σε ανακατέψουν κι εσένα;»,

αναρωτιέται ο σκηνοθέτης του «Βαλκανιζατέρ»… Κι έτσι «το γεγονός του θανάτου

θα σταθεί καταλυτικό στο να φωτιστεί η αλήθεια και να δουν μέσα τους οι ήρωες

τις δικές τους αλήθειες». Παίζουν οι Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Βαγγέλης Μουρίκης,

Μαρία Πρωτόπαπα, Λένα Κιτσοπούλου.

Ως λαθρεπιβάτης από το Μπάρι στην Πάτρα και μέσα σ’ ένα ψυγείο

συμπατριώτη μας περνάει ο νεαρός ήρωας (Τζουζέπε Σουλφάρο) της ταινίας «Ένας

ήρωας… στη Ρώμη» του Πάνου Αγγελόπουλου. Όμως ο φορτηγατζής τον ξεχνάει και

παγώνει! Κι όταν στο τέλος του ταξιδιού ανακαλύπτεται από τις τελωνειακές

αρχές, νεκρανασταίνεται, το νέο μεταδίδεται και γίνεται ήρωας των μέσων

μαζικής ενημέρωσης…

«Μέσα από αυτό το πηγαινέλα μεταξύ ζωής και θανάτου, ο ήρωας της ταινίας

επιστρέφει από ‘κεί που ξεκίνησε σαν αντιήρωας», εξηγεί ο σκηνοθέτης.

«Ευτυχισμένος απλά και μόνο που απολαμβάνει το μεγαλύτερο δώρο, την ίδια τη

ζωή».

Ως δολοφονία, τιμωρία και κάθαρση, «πιάνει» τον θάνατο η Αγγελική

Αντωνίου στη νέα της ταινία «Έντουαρντ». Το 2002 διάβασε ρεπορτάζ σε

εφημερίδα, σύμφωνα με το οποίο «νεαρός Κοσοβάρος δολοφόνος περνάει τα

ελληνο-αλβανικά σύνορα και παραδίδεται στις ελληνικές αρχές» και «δεν μπορούσε

να χωρέσει το κεφάλι μου πώς δολοφόνος επιστρέφει για να παραδοθεί στην

αστυνομία», λέει η Αγγελική Αντωνίου. «Ύστερα από δύο χρόνια αποδόμησης

προκαταλήψεων, κατάφερα να τον πλησιάσω και να τον καταλάβω». Έτσι ξεκίνησε

την ταινία της ενώ ο Έντουαρντ κρατούνταν στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου και

τον επισκεπτόταν επί έξι μήνες…

«Τώρα πια δεν νιώθω ούτε φόβο ούτε οίκτο. Απλά εκτίμηση για την προσωπική

μεταβολή του Έντουαρντ. Και σεβασμό για την απόφασή του να τιμωρηθεί για την

πράξη του. Πιστεύω ότι έτσι φτάνει στην κάθαρση, με την έννοια που είχε η λέξη

στην αρχαιότητα», τονίζει η Αγγελική Αντωνίου και ελπίζει και εύχεται «η

υπέρβαση που έκανε αυτό το παιδί να αποδοθεί στην ταινία ως ελπιδοφόρο μήνυμα

αισιοδοξίας και ψυχικής δύναμης».

«Φάντασμα» 100.000 εισιτηρίων

Ως «ζωντανός-νεκρός» περιφέρεται στους δρόμους της Αθήνας – και στη ζωή τής

πρώην ερωμένης του και των φίλων του! – ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στο «Πέντε

λεπτά ακόμα», τη μαύρη κωμωδία του Γιάννη Ξανθόπουλου που έκανε ήδη πρεμιέρα

και έχει ήδη κόψει 100.000 εισιτήρια. «Ό,τι κι αν κάνεις, πρώτα βγαίνει η ψυχή

και μετά το χούι», υποστηρίζει ο Γιάννης Ξανθόπουλος, «γι’ αυτό και ο ήρωας

της ταινίας συνεχίζει και μετά τον “θάνατό” του να ταλαιπωρείται από

ζηλόφθονες εμμονές που τον κυνηγούν πεισματικά και στον… άλλο κόσμο, και θα

φτάσει να οργανώσει μέχρι και τη δολοφονία του ερωτικού του ειδώλου!».

Ιστορικές στιγμές

* Σκάκι με τον Θάνατο στην «Έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1957).

* Έρωτας ώς τον θάνατο και πολλή συγκίνηση στο «Love Story» (1970).

* Παιχνίδια με τον θάνατο στο «Flatliners, Ταξιδιώτες στην άλλη ζωή» (1990).

* Αθάνατος έρωτας στον «Αόρατο εραστή» (Ghost, 1990).

* Ο «Τζο Μπλακ», ή αλλιώς Χάρος (Μπραντ Πιτ), μαθαίνει για τη ζωή και τον

έρωτα (1992).

* Πόσο ζυγίζει η ψυχή που αφήνει το σώμα; «21 γραμμάρια» κατά τον Αλεχάντρο

Ινιαρίτου (2004).