Οι Μάγισσες της Πόλης

«Εδώ σας λέμε τη μοίρα σας χωρίς χρέωση». Στα σοκάκια του Μπέγιογλου της

Κωνσταντινούπολης τα «φαλ καφέ», ελληνιστί «καφέ της μοίρας», απλώνονται

καλύπτοντας ολόκληρη συνοικία.

Την ιδέα την είχε πρώτος ο Μετίν, ο ιδιοκτήτης του «Μελεκλέρ» ή άλλως

«Άγγελοι», το 2001. «Χρεοκοπήσαμε, δεν ξέραμε τι να κάνουμε και τότε ρίξαμε

την ιδέα να φέρουμε μια φαλτζού (καφετζού) στο μαγαζί να λέει χωρίς χρέωση τον

καφέ στους πελάτες» λέει ο Ιμπραήμ και εξηγεί πως μέσα σ’ ένα μήνα το μαγαζί

στάθηκε στα πόδια του. Η συνταγή πέτυχε.

Κι ύστερα άρχισε να ανοίγει το ένα μαγαζί μετά το άλλο για να καλύψει τις

ανάγκες εκείνων που επιζητούσαν απαντήσεις στα ερωτήματα της καθημερινής ζωής.

Μόνο στην Πόλη υπάρχουν περί τα 230 καφέ της μοίρας και υπολογίζεται ότι οι

πελάτες ξεπερνούν τους 20.000 τον χρόνο.

Χωρίς χρέωση. Γι’ αυτά τα μαγαζιά δεν χρειάζεται ειδική άδεια για

καφεμαντεία, δεδομένου ότι η υπηρεσία προσφέρεται χωρίς χρέωση και ο πελάτης

πληρώνει μόνο τον καφέ του. «Είναι προσφορά του μαγαζιού», εξηγεί ο Μετίν

Μπέης και παραδέχεται πως οι καφετζούδες δεν έχουν επαγγελματική άδεια. Ωστόσο

οι κρατικές αρχές δεν δημιουργούν κανένα πρόβλημα, επειδή ακριβώς η υπηρεσία

προσφέρεται δωρεάν για το κέφι των πελατών.

Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια του Μελεκλέρ, του Σεμπόλ, του Μιστίκ στο Αϊχάν Ισίκ

Σοκάκ, αναζήτησα τις μάγισσες της Πόλης. Ήταν συνέχεια απασχολημένες από το

ένα τραπεζάκι στο άλλο. Παράγγειλα τούρκικο καφέ. Αφού τον ήπια τοποθέτησα το

πιατάκι πάνω στο φλιτζανάκι και το αναποδογύρισα με μια γρήγορη κίνηση προς τα

μέσα, για να μην βγει ανάποδα η τύχη, όπως μου εξήγησαν. Το φλιτζανάκι κρύωσε

αλλά ακόμη περίμενα τη σειρά μου. Ύστερα από περίπου μια ώρα ήρθε και η

μάγισσα στο τραπέζι: Μέρχαμπα, νάσιλσινιζ; (Γεια σας, τι κάνετε;). Οι μαύροι

κύκλοι γύρω από τα μάτια της, το έντονο βλέμμα της, η βραχνή φωνή, η μεγάλη

μύτη και τα κατσαρά μαύρα μαλλιά της προκαλούσαν ένα ρίγος. Μιλούσε με τόση

βεβαιότητα που σ’ έκανε να τρομάζεις. Λες να είναι αληθινή μάγισσα;

Διαίσθηση. Πήρε το φλιτζάνι στα χέρια της άρχισε να το κοιτάει πρώτα

εκείνο και ύστερα εμένα. «Χμμ, εσύ μένεις εδώ, αλλά η οικογένειά σου είναι

μακριά… κάπου εκεί κοντά στην Αττάλεια…». Ναι, πράγματι, η Κύπρος είναι

κοντά στην Αττάλεια… Μας, πώς το ξέρει; «Μερικές έχουν εξαιρετικό ταλέντο,

έχουν μια δύναμη μέσα τους και ανεπτυγμένη διαίσθηση…», εξηγεί ο Μετίν,

ωστόσο επιμένει ότι το μέλλον δεν μπορεί να προβλεφθεί εκατό τα εκατό αλλά

κάπου εβδομήντα με ογδόντα τα εκατό… «Οι πελάτες δεν πρέπει να παίρνουν στα

σοβαρά αυτά που τους λένε οι φαλτζούδες, γιατί αλλιώς υπάρχει μεγάλος

κίνδυνος», λέει ο Μετίν και εξηγεί πως δεν διστάζει να διώξει τους πελάτες οι

οποίοι επιμένουν να τους δώσει γκαραντί (εγγύηση) πως ό,τι τους πούνε θα βγει.

«Ο καφές κοστίζει μόνο έξι λίρες»

Ο Τζενγκίν Μπέης, ιδιοκτήτης του «Σεμπόλ Καφεσί» («Καφέ σύμβολο») θυμάται την

περίπτωση μιας κυρίας που έμαθε για την εγκυμοσύνη της από τη φαλτζού.

Φεύγοντας από εκεί έκανε τεστ εγκυμοσύνης και όντως ήταν έγκυος όπως ακριβώς

της το είπε η φαλτζού. Και ο Τζενγκίν Μπέης όμως επιμένει πως οι πελάτες θα

πρέπει να πηγαίνουν μόνο για το κέφι τους, να μην τα παίρνουν όλα τοις

μετρητοίς. Άλλωστε πιστεύει ότι η καφεμαντεία έχει να κάνει πιο πολύ με την

ψυχολογία, λειτουργεί πολλές φορές και σαν ψυχοθεραπεία.

Ψυχοθεραπεία. «Ξέρετε, σήμερα στην Τουρκία, για να πάει κανείς στον

ψυχολόγο, θα πρέπει να δώσει τουλάχιστον 100 τουρκικές λίρες, για να πας στη

φαλτζού στοιχίζει μόνο 6 τουρκικές λίρες», λέει ο Τζεγκίν Μπέης κάνοντας

χιούμορ.

Στα σοκάκια του Μπέγιογλου όπου η καφεμαντεία έχει μετατραπεί σε εμπόριο

κινούνται άνθρωποι όλων των τάξεων. Πελάτες των «φαλ καφέ» μπορεί να είναι

τραπεζίτες, δάσκαλοι, τεχνίτες, μαθητές, ακόμη και μαντιλοφορούσες. Παρ’ όλο

που η καφεμαντεία είναι αμαρτία για στους ισλαμιστές, οι μαντιλοφορούσες δεν

μπορούν να αντισταθούν στην πρόκληση.