Το «Αλάτσι» του Σταύρου Θεοδωράκη είναι το κερασάκι στη «χανιώτικη!» τούρτα,

το πιο πρόσφατο παράδειγμα μιας τάσης που εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο έχει

καταλάβει την Αθήνα. Μιλάω για την κρητική επανάσταση στην αθηναϊκή εστίαση. Ο

πρωτοπόρος ήταν η «Κρήσσα Γη» στο Μαρούσι. Ακολούθησε ο «Κατσούρμπος» στο

Παγκράτι.

Το «Αλάτσι» διαφέρει απ’ αυτά όμως για διάφορους λόγους. Πρώτα απ’ όλα, επειδή

ο ιδιοκτήτης είναι τόσο γνωστός θα μπορούσε εύκολα να είχε πάρει τον δρόμο

ενός «δήθεν» εστιατορίου. Αντιθέτως, είναι προσγειωμένο και απλό. Όλα όσα

δοκιμάσαμε έδεναν μεταξύ τους σαν ένα καλοκουρδισμένο όργανο, ήταν εξαιρετικά

στην εκτέλεσή τους. Ο σεφ Δημήτρης Σκαρμούτσος έχει καλή παιδεία στη μαγειρική

τέχνη και ενώ με ευχέρεια δημιουργεί πολύ ωραία και μοντέρνα πιάτα (τα έχω

δοκιμάσει πολλές φορές). Τις πρώτες ύλες, αρχίζοντας από τις μικρές ελιές και

το σμαραγδένιο ελαιόλαδο μέχρι τα τρία διαφορετικά λουκάνικα που δεν άντεχα να

μη δοκιμάσω, σπανίως τις βλέπει κανείς έξω από κάποιο αγρόκτημα των Χανίων.

Νομίζω ότι εδώ το μενού μιλάει από μόνο του και εκφράζει αρκετά καλά το τι

ακριβώς ήθελε ο κ. Θεοδωράκης να καταφέρει. H στάκα, οι χοχλιοί, το γαμοπίλαφο

(σε δύο εκδοχές παρακαλώ), η χανιώτικη τούρτα, τα καλτσούνια και άλλα πολλά

είναι τα must εδώ.

Αρχίσαμε με διάφορα μεζεδάκια: οι ντολμάδες γιαλαντζί με γιαούρτι (εξαιρετικό

γιαούρτι) είναι μεγάλοι και πεντανόστιμοι, με μια ιδέα από ντομάτα μέσα και

μπόλικα μυρωδικά. H πατάτα οφτή με γιαούρτι και φρέσκο κρεμμυδάκι θα μπει σε

ένα μενού δικό μου κάπου κάποτε, κλεμμένο χωρίς να έχω καμία ενοχή! Ήταν

εξαιρετική αυτή η πατάτα. H μαραθόπιτα διαφέρει απ’ όλες όσες έχω δοκιμάσει

αλλού στην Αθήνα. Τα χόρτα ήταν σωστά μαγειρεμένα, ελαφρώς και ευχάριστα

πικρό, ζουμερό και γενικώς πεντανόστιμο. Εάν δεν είχαμε επιλέξει τόσα πιάτα θα

είχα πάρει δεύτερη μερίδα. H χορτόπιτα με τυρί στον φούρνο και λίγο σουσάμι

από πάνω είναι επίσης νόστιμη, χωρίς όμως την ίδια φινέτσα με τη μαραθόπιτα.

Από τα κυρίως: το πιάτο που άρεσε στον χορτοφάγο της παρέας ήταν η σφυρίδα,

τέλεια ψημένη, σερβιρισμένη πάνω σε χόρτα και γαρνιρισμένη με τουρσί φύκια.

Δίπλα του μια ψαρόσουπα απλή αλλά νοστιμότατη, ένας ζωμός με έντονη τη γεύση

του αλατιού της Γαύδου. Το άγριο κουνέλι (μια ερώτηση: σε τι διαφέρει ένα

άγριο κουνέλι από έναν λαγό;) με ελιές και θυμάρι είχε τραγανή υφή. Σερβίρεται

πάνω σε ένα ζουμερό μείγμα από ελιές μαζί με σπιτικές τηγανητές πατάτες. Το

κατσικάκι όμως, όπως επίσης τα λουκάνικα, κυρίως αυτά τα λίγο πιο μαλακά,

έκλεψαν την παράσταση, τουλάχιστον στο δικό μας τραπέζι. Εξαιρετικό το

κατσικάκι.

Τα γλυκά της Κρήτης ποτέ δεν ήταν από τα πολύ αγαπημένα μου, ίσως επειδή

προσπαθώ να αποφεύγω το τηγάνι. Έτσι επέλεξα το εξαιρετικό γιαούρτι, που τούτη

τη φορά ήρθε μαζί με κυδώνι και σταφύλι γλυκό του κουταλιού. Οι λουκουμάδες –

ίσως οι μεγαλύτεροι που έχω δει ποτέ – ήταν πολύ καλοί.

«Αλάτσι». Βρασίδα 13, Αθήνα. Τηλ. 210-7210.501