Έγραφα την περασμένη εβδομάδα για τα δεινά τα οποία τραβούν οι ηθοποιοί, οι

νέοι κυρίως, σήμερα. Που δεν είναι μόνο το φάσμα της ανεργίας που

αντιμετωπίζουν, δεν είναι οι οικονομικές «εκπτώσεις» στις οποίες εκβιαστικά

τους εξαναγκάζουν οι «έχοντες» και οι «κατέχοντες» των θεατρικών μας

πραγμάτων, ακόμα και οι επιχορηγούμενοι από το κράτος – με τρώει η γλώσσα μου

και το χέρι μου να γράψω αυτά που ακούω αλλά πώς να το κάνω χωρίς αποδείξεις;

… -, αλλά είναι και τα όσα τραβούν από τους σκηνοθέτες που έφτασαν ως το

σημείο να τους γκρεμοτσακίζουν από σκάλες ως εύρημα σκηνοθετικό. Ξέχασα τις

«ακροάσεις» όμως… Τις περίφημες «οντισιόν». Όπου ο ηθοποιός καλείται σε δέκα

(είναι δέκα ή λιγότερα;) λεπτά να αποδείξει τις ικανότητές του. Για να πάρει

συνήθως – αν πάρει… – ένα δεύτερο ή τρίτο ρόλο ενώ ο πρώτος ρόλος για τον

οποίο προσέρχεται στην «οντισιόν» καταλήγει τις περισσότερες φορές – διότι

σαφώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις – να δοθεί σε ηθοποιό για τον οποίο ο

σκηνοθέτης είναι «μιλημένος». E, λοιπόν, το τι αντιμετωπίζουν τα παιδιά δεν

περιγράφεται…

…που να χλιμιντρίζουν

«Για το τι αντιμετωπίζουν οι σκηνοθέτες δεν θα γράψεις;», μπορεί να μου

αντιτείνει κάποιος απ’ αυτούς. «Με τα ψώνια που προσέρχονται;». Την ξέρω κι

αυτή την παράμετρο, αλλά όχι, δεν θα γράψω. Διότι ο σκηνοθέτης είναι, έτσι ή

αλλιώς, εκείνος που έχει το πάνω χέρι στην περίπτωση αυτή. Κι οι νέοι ηθοποιοί

– «ψώνια», ξεψώνια – εκείνοι που έχουν την αγωνία. Και τι προσβολές δέχονται,

τι περιφρόνηση αντιμετωπίζουν, τι σκηνοθετικά «καλάμια» βλέπουν να υψώνονται

μπροστά τους, τι την αλαζονεία της «εξουσίας» αντικρύζουν ολοζώντανη… Και τι

να ξεβρακωθούν τους ζητούν, τι στα κινέζικα να δώσουν το βιογραφικό τους, τι

«κολυμπώντας» να παίξουν το κομμάτι που τους έχει ζητηθεί, τι χλιμιντρίζοντας,

μέσα από την οπτική του αλόγου, να δώσουν τη σκηνή που έχουν ετοιμάσει… Το

τι έχω ακούσει δεν λέγεται. Καταλαβαίνω, βέβαια, τους νέους δρόμους που έχει

πάρει η υποκριτική, καταλαβαίνω τις αυτοσχεδιαστικές απαιτήσεις που

αναπτύσσονται αλλά εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί δεν βλέπω σκηνοθέτες

σε παραστάσεις, νέων κυρίως ομάδων… Ώστε να «εντοπίζουν» ικανούς νέους

ηθοποιούς πριν τους βάλουν να κάνουν σε «οντισιόν» όλα αυτά τα ενίοτε

ταπεινωτικά. «Οντισιόν» με τις οποίες, επιτρέψτε μου να διατηρήσω τις

αμφιβολίες μου αν καταφέρνουν εύκολα να διακρίνουν τις ικανότητες του

ηθοποιού…