Η γυναίκα που παίζει έναν ειδεχθή δολοφόνο

Στη μικρή υπόγεια αίθουσα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου έχει στηθεί ένα σκοτεινό

μεσαιωνικό δικαστήριο. Ο νεαρός αριστοκράτης Ζιλ Ντε Ρε, που πολέμησε στο

πλευρό της Ιωάννας της Λωραίνης, δικάζεται για τα ειδεχθή εγκλήματά του. Αυτός

ο εκφυλισμένος στρατάρχης που έχει σοδομίσει κι έχει κατασφάξει δεκάδες

αγοράκια, στην απολογία του δικάζει την ηθική. Η ομολογία του ανοίγει την

πόρτα της Κόλασης. Τον ήρωα του Ούγκο Κλάους τον Ζιλ, τον «πιο ειδεχθή

εγκληματία όλων των εποχών», ερμηνεύει η Δήμητρα Χατούπη. Κι ενώ φαινομενικά

αυτή η διανομή θα μπορούσε να εκληφθεί ως τρικ εντυπωσιασμού – μία γυναίκα να

παίζει έναν νεαρό άνδρα, σαδιστή, βδελυρό, βιαστή, δολοφόνο, ένα «τέρας» –

όσοι παρακολουθούν την παράσταση και τη «γεμάτη» ερμηνεία της καλής ηθοποιού,

καταλαβαίνουν την ουσία ενός καλλιτεχνικού θεάτρου. Μέσα από δρόμους δύσβατους

φανερώνονται οι οδυνηρές ρωγμές του ανθρώπου. Το φύλο περνάει σε δεύτερη

μοίρα. Το τρικ δεν υφίσταται. Το αναλυτικό «κέντημα» αυτής της αξιόλογης

ερμηνείας δεν αφήνει περιθώρια παρεξήγησης για μόδες και κόλπα με τα οποία

προσελκύεται το κορεσμένο από το θέαμα σύγχρονο κοινό. Η Δήμητρα Χατούπη

ταξιδεύει στο σκοτάδι του Ζιλ, όπως ο Βασίλης Παπαβασιλείου στην αιώνια Ελένη.

Όταν ηθοποιοί αυτής της ποιότητας και σοβαρότητας σέβονται τον εαυτό τους, τη

δουλειά τους και τιμούν τον ποιητικό λόγο, τότε και η τραγικότητα υπερβαίνει

τα φύλα των ηρώων και αξιοποιεί την ουσία της τέχνης τους. Και τότε δεν

μπορούμε να μιλάμε για μόδες και τρικ εντυπωσιασμού.