Ο Μπους αδιαφορεί!

Παρ’ όλη τη διεθνή διαμαρτυρία, ο πρόεδρος Μπους επιμένει στη μη αναγνώριση

του πρωτοκόλλου του Κιότο (για τους κινδύνους που ενεδρεύουν για την

ανθρωπότητα με την υπερθέρμανση του πλανήτη).

Ο καγκελάριος Σρέντερ, σε επίσημη επίσκεψη στην αμερικανική πρωτεύουσα, γράφει

την ίδια μέρα στους «Τάιμς» του Λος Άντζελες: «Οι ΗΠΑ πρέπει ν’ αποδεχθούν τις

ευθύνες τους σε ό,τι αφορά την κλιματολογική υποτροπή του πλανήτη. Είναι η πιο

ισχυρή οικονομικά δύναμη στον κόσμο και η πρώτη χώρα σε κατανάλωση ενέργειας.

Έχουμε κάθε δικαίωμα λοιπόν να τους πούμε: “Αγαπητοί φίλοι, κάνετε φάουλ

απορρίπτοντας το Κιότο”».

Παρ’ όλες τις πιέσεις των Δυτικών και της Ιαπωνίας, η απάντηση του εκπροσώπου

του Λευκού Οίκου διά στόματος Άρι Φλάισερ ήταν καταλυτική: «Η θέση του

προέδρου Μπους είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν αναγνωρίζει το πρωτόκολλο του

Κιότο».

Προσθέτοντας, με τον ίδιο κυνισμό που χαρακτήριζε τον πάλαι ποτέ εκπρόσωπο του

ΝΑΤΟ, τον ανεκδιήγητο εκείνον Τζέιμς Σέα, ότι δεν υπάρχει καμία νομική

δέσμευση από την πλευρά τους, αφού το πρωτόκολλο αυτό δεν έχει, ως μη

υπογεγραμμένο, καμίαν ισχύ.

Βεβαίως και δεν έχει, αφού είναι πρωτόκολλο. Αλλιώς θα λεγόταν συνθήκη.

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσένεϊ ­ της ίδιας οικογένειας των «βενζινάδων»

του Τέξας, όπως και ο πρόεδρός του ­ πήγε ακόμα πιο μακριά ανακαλώντας στην

τάξη την υπεύθυνη για την προστασία του περιβάλλοντος κυρία Χριστίνα Ουίτμαν

που είχε δηλώσει στις 6 του Μάρτη που μας πέρασε ότι «η υπερθέρμανση του

πλανήτη είναι πρόβλημα σοβαρό και υπαρκτό που προκαλεί (στην αντιμετώπισή του)

την αξιοπιστία των ΗΠΑ».

Αποτέλεσμα. Η κυρία Ουίτμαν ­ που δυστυχώς φέρει το όνομα του μεγαλύτερου

Αμερικανού ποιητή και πρώτου οικολόγου Ουάλτ Ουίτμαν ­ ανέκρουσε πρύμναν. Ενώ

αντίθετα ο Μέγας Δασάρχης των ΗΠΑ είχε το θάρρος να υποβάλει την παραίτησή του

διαφωνώντας καθέτως με τη νέα κυβέρνηση.

Όλα αυτά μας οδηγούν σε σκέψεις του τύπου «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος», «τι

Λωζάνη, τι Κοζάνη». Λέγαμε πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στους Δημοκρατικούς

και στους Ρεπουμπλικάνους. Ανάμεσα σε Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Ανάμεσα στον

νεοφιλελευθερισμό και στον σοσιαλισμό όπως εξελίχθηκε.

Και όμως υπάρχει. Απόδειξη η χωρίς φιλανθρωπικό μανδύα επιστροφή στους

σκληρούς κανόνες του κεφαλαιοκρατικού παιγνιδιού. «Δεν με αφορούν οι

επιπτώσεις. Μόνο το κέρδος και το δικαίωμα στην κατανάλωση».

Ωραία. Όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια. Μόνο που τα χτένια συναντούν

κόμπους και οι κόμποι δεν λύνονται παρά μόνο με τον τρόπο του Μεγαλέξαντρου

που, δυστυχώς για τους κρατούντες, ακόμα ζει και βασιλεύει.

Όλοι το λεν’ (οι ειδικοί θέλω να πω που δεν αποτελούν εξαρτήματα πολυεθνικών).

Η μόνη λύση είναι η μηδενική ανάπτυξη. Όπως η μόνη λύση για τη λειψυδρία είναι

η λιγότερη κατανάλωση του νερού. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος εξόδου από το

αδιέξοδο. Και η πυρηνική ενέργεια που δεν μολύνει, όπως ισχυρίζονται οι

οικολόγοι, έχει κι αυτή τα προβλήματά της. Τι γίνονται τα πυρηνικά απόβλητα.

Το είδαμε πρόσφατα με το τρένο που τα μετέφερε στη Γερμανία. Οικολόγοι εκτός

εξουσίας εναντίον των «πράσινων» εντός. Άρα ούτε η πυρηνική ενέργεια αποτελεί

λύση. Η μόνη λύση, το ξαναλέμε, είναι η μη περαιτέρω ανάπτυξη. Μα ποια

κυβέρνηση θα μπορούσε ποτέ να σταθεί με ένα τέτοιο σύνθημα;

Οπότε μένει να τα βρούμε στη δοσολογία του θανάτου. Θάνατος με δόσεις καλά

υπολογισμένες ώστε να μη βαραίνουν όλες την ίδια γενιά. Θάνατος σε φέτες,

σαλαμοποιημένος.

Και είναι παρήγορο το γεγονός ότι επιτέλους έχουμε απέναντί μας κάποιον που

μιλά ειλικρινά. Η κυρία Ολμπράιτ ήθελε τους Ουτσεκάδες. Τηλεφωνούσε στον

αρχηγό τους πριν από τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία. Ο κ. Μπους θέλει τώρα το

πετρέλαιο. Με γεια του και χαρά του. Μ’ αυτό μεγάλωσε, μ’ αυτό ανατράφηκε.

Μπορείς ν’ απαγορεύσεις σ’ έναν Κρητικό να μην αγαπά το λάδι; (Άσχετα αν το

λάδι επουλώνει τις πληγές, ενώ το πετρέλαιο τις αφορμίζει).

Η λαϊκή αγανάκτηση φουντώνει σε όλο τον πλανήτη στο ίδιο ποσοστό με τη μόλυνση

της ατμόσφαιρας και του μυαλού.