|
|
ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΣ
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στον Πειραιά, στις 11/6/1958.
ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ: Από τη Χίο και τη Σέριφο.
ΓΕΛΑΕΙ: Με το προεκλογικό κλίμα που κρατάει έναν μήνα ανά 4ετία.
ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Αθλητικές εφημερίδες.
ΑΚΟΥΕΙ: Κελαηδίσματα και τον καιρό.
ΕΞΟΡΓΙΖΕΤΑΙ: Με τις ειδήσεις στην τηλεόραση.
ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Ντέμη Νικολαΐδη.
ΑΓΑΠΑΕΙ: Το σερφιώτικο κρασί.
ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Την ενισχυμένη αναλογική.
Ταξιδεύει από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Από τον Πειραιά στη Χίο και
τη Σέριφο και πίσω στην Αθήνα. Ξεκίνησε ως «Λαθρεπιβάτης», πέρασε με
εισιτήριο τη μουσική του από το «Κάστρο το παλιό», επιβιβάστηκε σε «Καράβια
χιώτικα» και θυμήθηκε «Σμυρναίικα τραγούδια». Κέρδισε εμπειρίες και έναν
ανεκτίμητο θησαυρό: την κόρη του, Φαίδρα.
ΕΡ.: «Θαλασσινός» όνομα και πράγμα;
ΑΠ.: Θαλασσινός και ψαράς ερασιτέχνης.
ΕΡ.: Ταξίδια της καρδιάς, του μυαλού ή και τα δύο;
ΑΠ.: Ναι σε όλα τα ταξίδια. Κυρίως στα αληθινά, των πέντε αισθήσεων.
ΕΡ.: Η ζωή στη Χίο;
ΑΠ.: Ένα ταξίδι και αυτή. Της όρασης, της οσμής, της γεύσης, της ακοής
και της αφής.
ΕΡ.: Η επιστροφή στην Αθήνα;
ΑΠ.: Ο εξολοθρευτής Νο2, η επιστροφή.
ΕΡ.: Η είσοδος στη σόλο καριέρα;
ΑΠ.: Η απόλυτη ελευθερία στο να κάνεις και βλακείες.
ΕΡ.: Συνθέτης ή τραγουδιστής;
ΑΠ.: Λίγο απ’ όλα.
ΕΡ.: Δεν ξεχνάς;
ΑΠ.: Τον πατέρα μου.
ΕΡ.: Καλύτερη στιγμή στην καριέρα σου;
ΑΠ.: Ο πρώτος δίσκος των «Λαθρεπιβατών».
ΕΡ.: Η επαφή με το κοινό;
ΑΠ.: Το δυσκολότερο πράγμα.
ΕΡ.: Παιδί, έφηβος ή ενήλικος;
ΑΠ.: Ενιότε και τα τρία.
ΕΡ.: Λαθρεπιβάτης ή… με εισιτήριο;
ΑΠ.: Με εισιτήριο και μάλιστα ακριβό.
ΕΡ.: Φταίμε εμείς που μεγαλώνουμε;
ΑΠ.: Όχι, οι μόνοι που δεν φταίμε.
ΕΡ.: Κιθάρα ή ούτι;
ΑΠ.: Μάλλον κιθάρα.
ΕΡ.: Τα νησιά είναι η άλλη Ελλάδα;
ΑΠ.: Ίσως η Ελλάδα είναι τα άλλα νησιά.
ΕΡ.: Με δύο λέξεις το έντεχνο ελληνικό τραγούδι σήμερα;
ΑΠ.: Σπάνιο είδος.
ΕΡ.: Με μία λέξη το σύγχρονο λαϊκό τραγούδι;
ΑΠ.: «Χλίδα» (ο όρος «λαϊκό» δεν του πάει).
ΕΡ.: Από την Τήλο έως τη Θράκη. Ήταν μακρύ το ταξίδι;
ΑΠ.: Τριών μηνών.
ΕΡ.: Το τραγούδι που θα ήθελες να είχες γράψει;
ΑΠ.: «Αυτή η νύχτα μένει» του Σταμάτη Κραουνάκη.
ΕΡ.: Για της αγάπης τους τρελούς… Είναι τρελοί όσοι αγαπούν σήμερα;
ΑΠ.: Όχι βέβαια. Μάλλον γνώρισμα του φυσιολογικού ανθρώπου.
ΕΡ.: Τι λείπει από τις σχέσεις μας;
ΑΠ.: Η επικοινωνία.
ΕΡ.: Τι θαυμάζεις στους ανθρώπους;
ΑΠ.: Τους ρόζους στα χέρια τους.
ΕΡ.: Τι φοβάσαι;
ΑΠ.: Την Εθνική Οδό.
ΕΡ.: Ιδανική γυναίκα;
ΑΠ.: Η καλή σύζυγος και μητέρα.
ΕΡ.: Μια ευχή για τη Φαίδρα;
ΑΠ.: Να μη μεγαλώσει γρήγορα.
ΕΡ.: Η ΑΕΚ;
ΑΠ.: Ευχαριστώ για την ερώτηση. Προχωρήστε στην επόμενη.
ΕΡ.: Ηλίας Κατσούλης…
ΑΠ.: Στα ορεινά του κτήματα μαζεύει τα ποίηματα, μετά αδειάζει το κρασί
σ’ ένα παλιό βαρέλι, κι όταν ακούσει βήματα, στην πόρτα τα χτυπήματα, βάζει
στα κύπελλα κρασί, στην τάβλα στρώνει μέλι.
ΕΡ.: Η χαμένη σου Ατλαντίδα;
ΑΠ.: Ένα φανταστικό μέρος που βλέπω συχνά στ’ όνειρό μου.
ΕΡ.: Αν δεν έγραφες μουσική τι θα έκανες;
ΑΠ.: Οτιδήποτε άλλο τίμιο.
ΕΡ.: Σχέδια για το μέλλον;
ΑΠ.: Να κάνω έναν καλύτερο δίσκο.
