Στην παγίδα του παρασκηνίου

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. «Συμπυκνωμένη ελληνική σοφία», η οποία μέσα

στις έξι λέξεις της περιλαμβάνει όλα όσα συμβαίνουν στο ποδόσφαιρό μας

δεκαετίες τώρα. Όσα συμβαίνουν και το έχουν καταδικάσει στη μιζέρια, την

αφάνεια, το παρασκήνιο, τις δολοπλοκίες, με έντονη τη δυσοσμία σε όλες τις

βαθμίδες του.

Από το 1979, όταν το ποδόσφαιρό μας συγκροτήθηκε σε (δήθεν) επαγγελματικά

στάνταρ, η εικόνα που το ακολουθεί είναι μία: Υπάρχει ο εκάστοτε ισχυρός

άνδρας, ο οποίος συσπειρώνει γύρω του όλα τα πρόσωπα και τους μηχανισμούς που

καταφέρνουν να ελέγχουν το οικοδόμημα του ποδοσφαίρου. Όσοι κινούνται γύρω από

τον ισχυρό, τον αντιμετωπίζουν περίπου σαν «αναγκαίο κακό». Προσπαθούν να τα

έχουν καλά μαζί του ώστε να μπορούν να απομυζούν ό,τι είναι δυνατόν. Στόχος

ορισμένων να του μοιάσουν, ή και να τον ξεπεράσουν. Οι υπόλοιποι; Είναι

πρόθυμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όποιον προσφέρει περισσότερα.

Πρόκειται για σχέσεις αλληλεξάρτησης, για ένα σφιχταγκάλιασμα τόσο δυνατό, που

μοιραία οδηγεί σε ασφυξία το ελληνικό ποδόσφαιρο.

ΟΙ ΙΣΧΥΡΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ

Ο Σταύρος Νταϊφάς, ήταν ο επονομαζόμενος πρόεδρος των τίτλων για τον

Ολυμπιακό. Έχοντας ισχυρό αντίπαλο τον (φίλο του) Γιώργο Βαρδινογιάννη,

κατάφερε, όπως ανέφεραν τότε οι φήμες, να έχει τον πλήρη έλεγχο του

παρασκηνίου και φυσικά αυτό να λειτουργεί για λογαριασμό των «ερυθρολεύκων».

Επί των ημερών του ο Ολυμπιακός πήρε πέντε πρωταθλήματα (τα τέσσερα σερί, από

το 1979 έως το 1983 και το τελευταίο την περίοδο 1986-87).

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, νεόκοπος παράγοντας, εξαντλούσε την δύναμή του σε

μεταγραφές αμφιβόλου αξίας. Όταν ο Νταϊφάς αποχώρησε «δίνοντας» τον Ολυμπιακό

στον Γιώργο Κοσκωτά, οι άνθρωποι που κινούνται στο παρασκήνιο κατάλαβαν

έγκαιρα πως η νέα δύναμη ήταν ο Γιώργος Βαρδινογιάννης. Και τι δεν είχε

ειπωθεί. ‘Οτι ο πρόεδρος του ΠΑΟ ήλεγχε την διαιτησία; (Ποιος αλήθεια μπορεί

να ξεχάσει τον Σπανέα, όταν έδωσε, ανύπαρκτο, κατά την πλειοψηφία του Τύπου,

πέναλτι υπέρ του ΠΑΟ (στο ματς με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη). Οι «πράσινοι»

νίκησαν και πήραν το πρωτάθλημα, ενώ ο Σπανέας εξαφανίσθηκε). Ότι ήταν δικοί

του άνθρωποι στην ΕΠΟ και την ΕΠΑΕ; ‘Η για την αθλητική δικαιοσύνη.

Στα τέλη της περασμένης 10ετίας και στις αρχές του ’90, ο Γ. Βαρδινογιάννης

είχε μειώσει το ενδιαφέρον του για το ποδόσφαιρο. Ο Ολυμπιακός σπαρασσόταν από

διοικητικά προβλήματα και ήταν η σειρά της ΑΕΚ, με τον Στράτο Γιδόπουλο στην

αρχή και τους Μελισσανίδη – Καρρά στη συνέχεια, να πάρουν την σκυτάλη. Να

θυμηθούμε τον Στέλιο Μανωλά, όταν το 1993 (Φεβρουάριος) είχε παραδεχθεί

δημόσια πως είχε ξεγελάσει τον διαιτητή Μπάζα, σε αγώνα με την Λάρισα, κέρδισε

πέναλτι και η ομάδα του τη νίκη.

Ο Σωκράτης Κόκκαλης μπήκε στο ποδόσφαιρο εδώ και μία 6ετία. Για δύο- τρία

χρόνια κρατήθηκε μακριά. Μετά όμως αποφάσισε να κάνει ισχυρή την παρουσία του.

Και ύστερα από τα δύο πρωταθλήματα του Παναθηναϊκού (1994-95 και 1995-96) πήρε

τον Μπάγιεβιτς, τρεις τίτλους (το πέναλτι εις βάρος του Παναθηναϊκού, έξω από

την περιοχή των «πρασίνων», από τον Παπουτσέλη την περίοδο 1996-97 στο ντέρμπι

των αιωνίων στο Καραϊσκάκη έχει μείνει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη των φιλάθλων)

και «οδηγεί» την ομάδα του στον τέταρτο. Άμεσος συνεργάτης των «ερυθρολεύκων»

ο Θωμάς Μητρόπουλος, όπως τουλάχιστον έχει αναφερθεί, ο οποίος μάλιστα για ένα

διάστημα ήταν και μέλος του Δ.Σ. της ΠΑΕ Ολυμπιακός και αναγκάσθηκε σε

παραίτηση μετά τα επεισόδια με τον Ανδρέα Φούρα.

ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ

Είκοσι χρόνια τώρα, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ίδια ιστορία, με διαφορετικούς

πρωταγωνιστές. Ίδιο και το αποτέλεσμα. Το ποδόσφαιρο στο απόσπασμα.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι από το 1979 μέχρι και σήμερα, οι τρεις μεγάλοι

του κέντρου μονοπωλούν τους τίτλους: οκτώ ο Ολυμπιακός (πέντε επί Νταϊφά), έξι

ο Παναθηναϊκός, τέσσερις η ΑΕΚ και από έναν η Λάρισα και ο ΠΑΟΚ.

Και οι δύο τελευταίες; Για την Λάρισα πρέπει να θυμηθούμε τα ούρα του Τσίγκοφ

και την Ελλάδα κομμένη στα δύο λόγω των καταλήψεων στην εθνική οδό.

Έστω κι αν υπήρχε ένας λάθος κανονισμός (άλλαξε σε μία νύχτα), έστω και αν

εκείνη την χρονιά ( 1987-88) η ομάδα του κάμπου ήταν η κορυφαία στον ελληνικό

χώρο. Και για τον ΠΑΟΚ;

Τότε όλοι έλεγαν πως ο τίτλος (1984-85) πήγε στην Θεσσαλονίκη στα πλαίσια των

εορτασμών για τα 2.300 χρόνια της πόλης. Από τότε ο «δικέφαλος» του Βορρά

βρίσκεται στην αφάνεια κι εφέτος σκέφθηκε τον Γιδόπουλο για να τον βγάλει στην επιφάνεια.

Ο Γιδόπουλος έχει αναδειχθεί σε επαγγελματία παράγοντα και μάλιστα… ειδικών

αποστολών, αφού πριν από λίγα χρόνια είχε βρεθεί στον Πανιώνιο με στόχο να τον

γλιτώσει από τον υποβιβασμό. Κάτι που όμως δεν το πέτυχε. Αυτή είναι η πικρή

αλήθεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η «ΣΥΜΜΑΧΙΑ»

Τον Απρίλιο του περασμένου χρόνου, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και

μαζί τους άλλες οκτώ ομάδες της Α’ εθνικής, βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι των

συζητήσεων προκειμένου να αφήσουν στην… μπάντα αυτά που τους χώριζαν και να

λάβουν σημαντικές αποφάσεις για αυτά που τους ένωναν. Και όπως έλεγαν, αυτό

που τους ένωνε ήταν το καλό του ποδοσφαίρου.

Πολλοί ήταν εκείνοι που τότε στάθηκαν στο πλευρό της κίνησης των «12». Έτσι

είχε ονομασθεί. Αφού για πρώτη φορά οι πρόεδροι των μεγάλων ομάδων του

ποδοσφαίρου μας έδιναν υπόσχεση για τήρηση των ίσων όρων διεξαγωγής του

πρωταθλήματος.

Αυτά όμως δεν κράτησαν παρά λίγο καιρό. Αφού ο καθένας θέλει τους ίσους όρους,

αλλά αυτός να είναι πιο ίσος από τους ίσους. Έτσι όμως δεν μπορούν να

προχωρήσουν τα πράγματα και δεν άργησε η ημέρα που οι «12» έγιναν «10» και στη

συνέχεια ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του, αφήνοντας τον Βίκτωρα Μητρόπουλο να

ροκανίζει την καρέκλα τού (έτσι κι αλλιώς λίγου) Κώστα Αλαμάνου, ο οποίος με

τις ευλογίες των μεγάλων είχε αναδειχθεί πρόεδρος της διοργανώτριας.

ΣΗΜΕΡΑ

Κι έτσι φθάσαμε στα προχθεσινά. Με τον Βίκτωρα Μητρόπουλο να είναι ο ισχυρός

ανήρ, ο πρόεδρος της απόλυτης αποδοχής. Τον Πέτρο Στάθη να είναι το δεξί του

χέρι. Άλλωστε παραιτήθηκε από την (τυπική λόγω Μητρόπουλου) θέση του

αντιπροέδρου της ΕΠΑΕ κι όχι του μέλους του Δ.Σ. της ΕΠΑΕ.

Όσον αφορά την πολιτεία, κρατά αποστάσεις από τα τεκταινόμενα.

Η ουσία είναι, πως αν οι (εκάστοτε) ισχυροί του ποδοσφαίρου μας δεν βοηθήσουν,

αν η πολιτεία και οι αθλητικοί φορείς δεν βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο, τότε η

κατάσταση θα διαιωνίζεται.

Και, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης «πέφτει» στις

πλάτες των ίδιων των παραγόντων. Τα κατά καιρούς κηρύγματά τους περί ίσων όρων

στη διεξαγωγή του πρωταθλήματος δεν είναι παρά μία τεράστια υποκρισία, αφού

άλλα λένε μπροστά στις κάμερες και στις επίσημες συζητήσεις και άλλα πράττουν

όταν κλεισθούν στο γραφείο τους.

Αν όμως δεν καταλάβουν εγκαίρως, ότι η κατάσταση έχει φθάσει στο απροχώρητο,

τότε δεν είναι πολύ μακριά η ημέρα που το πρωτάθλημα θα διεξάγεται μπροστά σε

άδειες εξέδρες.

ΘΩΜΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο βασιλιάς της αθέατης πλευράς

Ο Θωμάς Μητρόπουλος, εδώ και αρκετά χρόνια θεωρείται, αν όλα όσα λέγονται

είναι αληθινά, ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα στο χώρο του παρασκηνίου του

ποδοσφαίρου μας. Κατά καιρούς έχει… αναγορευθεί σε βασιλιά της αθέατης

πλευράς, χωρίς την παρέμβαση του οποίου δεν μπορεί να γίνει το παραμικρό.

Τον είχαμε… χάσει από το ποδόσφαιρο, σε τέτοιο βαθμό τουλάχιστον, από την

εποχή του Αιγάλεω. Ενέσκηψε με την παντοκρατορία του Ολυμπιακού. Υπήρξε μέλος

του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΑΕ μέχρι την κόντρα με τον Ανδρέα Φούρα. Τον

Δεκέμβριο του ’97, ο υφυπουργός ανακοίνωσε πως βάσει του νόμου δεν μπορούσε να

είναι μέλος Δ.Σ. ΠΑΕ, αφού εις βάρος του υπήρχαν αρκετές καταδικαστικές

αποφάσεις (πλαστογραφία μετά χρήσεως κ.λπ.).

Ο Θωμάς Μητρόπουλος απομακρύνθηκε, όμως το ερώτημα που πλέον τίθεται εύλογα

είναι αν χρησιμοποίησε τις «πλάτες» Ολυμπιακού και Κόκκαλη προκειμένου να

αποκτήσει τη δύναμη που του «χρεώνουν» και στη συνέχεια να κάνει το παιχνίδι

για το ατομικό συμφέρον του.

Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα – πέραν των κατά καιρούς δημοσιευμάτων που του

προσάπτουν τον έλεγχο στο χώρο της διαιτησίας – ήταν η εμπλοκή του στις

εκλογές της ΕΠΟ στην Αλεξανδρούπολη. Η «παράγκα του Θωμά» θα μείνει στην

ιστορία (πολλοί μίλησαν για παράνομες συναλλαγές προκειμένου να εκλεγεί η

παράταξη Αλημίση και ειδικότερα ορισμένοι σύμβουλοι).

Στα… επιτεύγματα του Θωμά Μητρόπουλου χρεώνεται και η κατάκτηση του κυπέλλου

Ελλάδος, την περίοδο 1997-98 από τον Πανιώνιο (1-0 τον Παναθηναϊκό στον

τελικό), με τους παράγοντες και τους ποδοσφαιριστές του οποίου πανηγύρισε τα

επινίκια – ως είθισται – σε νυχτερινό κέντρο.

ΒΙΚΤΩΡ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο πρόεδρος όλων των καταστάσεων

Πρόεδρος απόλυτης αποδοχής, μάλλον δεν έχει υπάρξει άλλος στο επαγγελματικό

ποδόσφαιρο. Και ποιος είναι αυτός; Ο Βίκτωρας Μητρόπουλος. Ο άνθρωπος που πριν

από ενάμιση χρόνο ήταν στο μάτι του κυκλώνα.

Κατάφερε να ξεπεράσει δεκάδες σκοπέλους, να αναμετρηθεί με τους ισχυρούς του

ποδοσφαίρου, την ίδια την κυβέρνηση, πριν φθάσει να δρέψει τους καρπούς της

μοναδικής ικανότητάς του να επιβιώνει.

Κατά καιρούς, τον έχουν εντάξει σε διάφορα μπλοκ. Του Παναθηναϊκού, λόγω των

σχέσεών με τον Βαρδινογιάννη, του Κόκκαλη. Για να μείνει στην ΕΠΑΕ, όταν το

Αιγάλεω (ήταν πρόεδρός του για αρκετά χρόνια) κατρακύλησε στην Δ’ Εθνική,

βρήκε ενθουσιώδεις υποστηριχτές στην Αναγέννηση Καρδίτσας και μετέπειτα στον

Ιωνικό. Και στις δύο ΠΑΕ διετέλεσε μέλος των Διοικητικών τους Συμβουλίων και

εκπρόσωπός τους στην ΕΠΑΕ.

Τα τελευταία χρόνια, δύο ήταν τα μεγάλα γεγονότα που χαρακτήρισαν την πορεία

του παράγοντα Βίκτωρα Μητρόπουλου:

*** Η κόντρα με τον υφυπουργό Αθλητισμού Ανδρέα Φούρα. Άρχισε τον Δεκέμβριο

του 1997, όταν ο υφυπουργός ανακοίνωσε πως ο Β. Μητρόπουλος δεν μπορούσε να

είναι μέλος του Δ.Σ. της ΕΠΑΕ αλλά και οποιασδήποτε ΠΑΕ, αφού το ποινικό

μητρώο του δεν ήταν καθαρό (είχε καταδικασθεί τελεσίδικα για συκοφαντική

δυσφήμηση μέσω του Τύπου). Ο Μητρόπουλος, έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη

της ΕΠΑΕ, αφού «κοίμισε» τους πάντες πέτυχε μετά μερικούς μήνες την αναίρεση

της απόφασης τιμωρίας του και την εξαφάνιση της ποινής.

*** Ο «πόλεμος» με τους «12». Ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ και

αρκετές ακόμη ομάδες κινήθηκαν κατά της διοίκησης της ΕΠΑΕ. Και ειδικότερα

κατά του Μητρόπουλου προκειμένου να πετύχουν την απομάκρυνσή του από το

ποδόσφαιρο. Λίγους μήνες αργότερα όμως, οι «12» διαλύθηκαν, ενώ ο Β.

Μητρόπουλος συσπείρωσε όλες τις ΠΑΕ της Α’ Εθνικής και αναδείχθηκε πρόεδρος

της ΕΠΑΕ.

Χωρίς αμφιβολία, ο Β. Μητρόπουλος άντλησε μεγάλο μέρος της δύναμής του από τον

ρόλο που διαδραμάτισε στα τηλεοπτικά. Είναι ο άνθρωπος που από το 1996 και

μετά χειρίζεται το θέμα αποκλειστικά και κατά καιρούς είχε γίνει αρκετός λόγος

για τις σχέσεις του με το συνδρομητικό κανάλι. Να σημειωθεί, ότι η σύμβαση με

το Filmnet ήταν από τα βασικά σημεία που επικαλούνται οι «12» όταν ζητούσαν

την παραίτησή του από την ΕΠΑΕ.