Όταν γέλασαν μαζί μου, πείσμωσα

_*Με ενδιαφέρει έπειτα από 10 χρόνια να με θυμούνται ως ένα καλό

παιδί που ποτέ του δεν προκάλεσε_*

ΣΤΑ 28 του χρόνια και με εννέα χρόνια επαγγελματικής καριέρας στην πλάτη του,

ο Νίκος Μπουντούρης δεν προβληματίζεται για την αθλητική υστεροφημία του.

Εκείνο που τον απασχολεί είναι οι θύμησες που θα δημιουργεί το όνομα του

ύστερα από 10-20 χρόνια, όταν αποτραβηγμένος από τη δράση (ίσως όχι και από το

άθλημα) θα ακούει στο πικ απ του κάτι από ΖΖ-ΤΟΡ ή Τζο Κόκερ την ώρα που θα

ξεφυλλίζει τα αγαπημένα του περιοδικά με τα αυτοκίνητα αντίκες.

«Η υστεροφημία με προβληματίζει αλλά όχι στο να με αναγνωρίζουν στον δρόμο.

Τώρα ή σε καμιά 10αριά χρόνια. Θέλω να με θυμούνται ως ένα καλό παιδί, που δεν

έχει προκαλέσει ποτέ. Ακούγεται ολίγον μελό, αλλά αυτό αισθάνομαι», εξηγεί ο

Νίκος Μπουντούρης. Ο αγαπημένος των περισσότερων Ελλήνων δημοσιογράφων του

μπάσκετ. Όχι γιατί είναι καλό «αυτί» στα αποδυτήρια, αλλά γιατί όταν σου

μιλάει έχει κάτι να σου πει. Να επιχειρηματολογήσει, να εξηγήσει και να

εκφραστεί σωστά. Φοιτητής της Νομικής Θεσσαλονίκης, άλλωστε, είναι καλός

χειριστής της γλώσσας. Όπως και της μπάλας, με την οποία θα μπορούσε κάλλιστα

να πει ότι «μπλέχτηκε» τυχαία. Αλλά δεν πιστεύει στην τύχη και μάλλον το…

ρίχνει στο πείσμα.

Ο άσος του Παναθηναϊκού ακολούθησε τον δρόμο του μπάσκετ αν και ήταν ο

μοναδικός στον οποίο δεν ξεκίνησε επιτυχημένα. Στο σχολείο ήταν άριστος

μαθητής. Ήθελε να περάσει στη Νομική, τα κατάφερε. Έπαιξε ποδόσφαιρο στα τσικό

του Ολυμπιακού Βόλου και είχε καλές επιδόσεις σε πολλές θέσεις. Κι όμως έγινε

επαγγελματίας μπασκετμπολίστας, αν και η πρώτη του επαφή με το άθλημα ήταν

τραυματική. «Η πρώτη μου επιτυχία», λέει ο Μπουντούρης.

«Σε ηλικία 12 χρόνων, εγκατέλειψα το ποδόσφαιρο και δοκίμασα τις δυνάμεις μου

στο μπάσκετ. Είχα ψηλώσει απότομα και εγκατέλειψα τα παιχνίδια μου ­

αυτοκινητάκια και άλλα τέτοια ­ επειδή με κορόιδευαν λόγω ύψους. Δεν ταίριαζε

σε ένα αγόρι ύψους 1μ 82 να παίζει με αυτοκινητάκια, αν και ήταν μόλις 12

ετών. Με παρεξηγούσαν», θυμάται ο Μπουντούρης, που άκουσε τις παραινέσεις ενός

φίλου του που γνώριζε ότι ο Ολυμπιακός Βόλου αναζητούσε ψηλά παιδιά.

Ο νυν πλέι μέικερ του Παναθηναϊκού και της Εθνικής ξεκίνησε την καριέρα του ως σέντερ.

Χρωστάω πολλά στον προπονητή μου

«Για να συνεχίσω έπαιξαν σημαντικό ρόλο πολλά πράγματα. Το κυριότερο ότι με

άφηναν ευχαριστημένο οι πρώτες μου προπονήσεις. Είχα πολύ καλό προπονητή, που

με έκανε να αγαπήσω το άθλημα. Στον Θωμά Κουκουλέτσο χρωστάω πολλά», λέει ο

Μπουντούρης, που αποδεικνύει μαθηματικά ότι δεν μπορεί να του χρεωθεί ο τίτλος

«του παιδιού του Ευρωμπάσκετ ’87».

Επιστροφή όμως στην τραυματική εμπειρία, που τον γέμισε πείσμα. «Επειδή ήμουν

ψηλός για την ηλικία μου, με έβαζαν να παίξω κοντά στο καλάθι. Ε, στο πρώτο

φιλικό δεν μπορούσα να παίξω και σε μια φάση σωριάστηκα κάτω… Γελούσε όλο το

γήπεδο και έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου. Σε τρεις μήνες δεν μπορούσαν να

πιστέψουν ότι ήμουν εκείνος με τον οποίο δάκρυσαν από τα γέλια», εξιστορεί ο

Βολιώτης παίκτης και εξηγεί ότι στη ζωή του οι αποτυχίες τον βοήθησαν

περισσότερο για να προχωρήσει μπροστά.

«Αισθάνομαι ότι έγινα πολύ δυνατός μέσα από τις δυσκολίες. Και στην καριέρα

μου έζησα πολλές. Εκεί γίνεσαι δυνατός. Εκεί μένεις μόνος. Εκεί μόνος σου

πρέπει να παλέψεις για να συνεχίσεις. Γίνεσαι πιο έμπειρος…», υποστηρίζει

και δίνει τη δική του διάσταση για την αντιμετώπιση της στενοχώριας.

Σπεύδει όμως πρώτα να εξηγήσει ότι την έχει υιοθετήσει από συγγραφέα που την

είχε γράψει σε βιβλίο που διάβασε. Από τότε την ακολουθεί και την διακηρύσσει.

«Καταρχήν μένω με τους δικούς μου ανθρώπους και συζητώ. Δεν κλείνομαι στον

εαυτό μου. Αποτυχία σημαίνει λάθος και τα λάθη είναι ανθρώπινα. Για να το

ξεπεράσεις, τα βήματα είναι τέσσερα. Πρώτον, πρέπει να το αναγνωρίσεις.

Δεύτερον, να το αναλύσεις. Τρίτον, να εξηγήσεις τους λόγους που σε οδήγησαν να

το κάνεις.

Συνδύασα Νομική και μπάσκετ

Και τέταρτον, να το ξεχάσεις…». Ο Μπουντούρης όμως δεν θα ξεχάσει ποτέ τι

του πρόσφερε το μπάσκετ. «Μέχρι την Γ’ Λυκείου είχα στο μυαλό μου μόνο τη

Νομική. Έπαιζα στην Εθνική Εφήβων, αλλά με ενδιέφεραν οι σπουδές. Όμως το

μπάσκετ, καθώς κατακτήσαμε με την ομάδα του σχολείου μου το πανελλήνιο

πρωτάθλημα, μου έδωσε το δικαίωμα να εισαχθώ δίχως εξετάσεις. Να εξασφαλίσω

τις σπουδές μου. Τότε μπήκε το δίλημμα: μπάσκετ ή σπουδές. Αφού είχα

ικανοποιήσει το «ελληνικό κατεστημένο» και την αγωνία των γονιών για εισαγωγή

σε ανώτατο ίδρυμα, είχα την ευχέρεια να επιλέξω εκ του ασφαλούς. Ακολούθησα το

μπάσκετ, με στόχο να το συνδυάσω με τη Νομική».

Η δικηγορία του άρεσε άλλωστε από παιδί: «Μου άρεσαν τα μαθήματα του κλάδου,

αλλά κυρίως η τέχνη του λόγου. Στην οικογένειά μου υπήρχε η τάση να συζητάμε

μαζί όλα τα θέματα και έτσι έχω μάθει…».

Πώς όμως ταιριάζει η «αρχή της συζήτησης» με το μπάσκετ που κυριαρχεί ­ όπως

σε όλα τα ομαδικά αθλήματα ­ η δικτατορία του προπονητή; «Είναι αλήθεια αυτό.

Οι πεποιθήσεις μου είναι δημοκρατικές, αλλά στην ομάδα επικρατεί η άποψη του

προπονητή. Όμως αυτό δεν με αποτρέπει να εκφράζω και τη δική μου.

Αν έχω διαφορετική γνώμη επιδιώκω να τη συζητήσω με τον προπονητή, αλλά ξέρω

πως αυτός θα έχει την τελική άποψη. Δεν φοβάμαι αν θα μπω στο μάτι του

εκάστοτε προπονητή, γιατί πιστεύω ότι σημασία έχει να διαθέτεις επιχειρήματα

και να υποστηρίζεις μια ιδέα που αξίζει να παλέψεις γι’ αυτήν. Ξέρω όμως ότι

στον πόλεμο “περνάει” του στρατηγού και όχι του στρατιώτη, έστω και αν ο

τελευταίος δεν συμφωνεί».

Βίντεο των αγώνων του δεν βλέπει. Δημοσιεύματα δεν κρατάει. Το κάνουν για

αυτόν ο Κωνσταντίνος και η Κάκια, οι γονείς που καμαρώνουν το παιδί τους. «Δεν

έχω δει ποτέ παιχνίδι μου σε βίντεο. Μόνον όταν μας δείχνουν οι προπονητές τα

ματς για να μας κάνουν παρατηρήσεις. Δεν θέλω να βλέπω τον εαυτό μου σε

βίντεο. Τα πάντα είναι στο μυαλό μου. Όλα μου τα ματς», εξηγεί ο διεθνής πλέι

μέικερ που ξέρει ότι ο γονείς του φροντίζουν ώστε να έχει ένα καλό αρχείο να

δείχνει στα παιδιά του.

Εκείνος μαζεύει τις φανέλες με τις οποίες αγωνίστηκε και εφέτος ελπίζει να

προσθέσει ακόμη μία. Την πράσινη του Παναθηναϊκού που θα γράφει «πρωταθλητής

Ελλάδας 1999».

Την κλοπή της φανέλας του ΠΑΟΚ, με την οποία κατέκτησε το 1991 στη Γενεύη το

Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, ακόμη δεν έχει ξεπεράσει. Και για όσους δεν

μπορούν να το πιστέψουν, αρκεί να μάθουν ότι το πρώτο πράγμα που θα έσωζε από

το σπίτι του σε περίπτωση κινδύνου, «… θα ήταν οι φανέλες μου», όπως

τονίζει. «Όταν μπήκαν ληστές στο σπίτι μου, στη Θεσσαλονίκη, μου πήραν και τη

φανέλα της Γενεύης. Τρελάθηκα… Μου πήραν και άλλα πράγματα, όμως όλα

αντικαταστάθηκαν. Οι φανέλες μου είναι όμως σαν τις φωτογραφίες. Δεν μπορείς

να τις αντικαταστήσεις. Ακόμη και τώρα δεν μπορώ να καταλάβω τι την ήθελαν τη

φανέλα. Τι αξία είχε για αυτούς;», λέει με παράπονο ο Νίκος, ο οποίος

εξωαθλητικά επιδίδεται και σε άλλες συλλογές.

Συλλέγει… αντίκες

Όλες πιστοποιούν ότι είναι λάτρης του κλασικού. Συλλέγει περιοδικά με

αυτοκίνητα αντίκες. Δίσκους με συγκροτήματα που του αρέσουν να ακούει και

επιθυμεί, σιγά σιγά, να κάνει συλλογή με αυτοκίνητα-αντίκες.

«Έχω μια αντίκα του ’67. Είναι μια Fiat-spider. Θέλω αργότερα να πάρω και

άλλα, όμως προς το παρόν τις βλέπω στα περιοδικά. Μαζεύω μερικά από εκείνα που

έχουν αντικείμενο τα παλιά αυτοκίνητα», αποκαλύπτει. Κλασικός και στη μουσική.

Όχι στο είδος, αλλά στον τρόπο. «Προτιμώ το βινύλιο. Ασχολούμαι, αναζητώ

δίσκους, αλλά δεν τρέχω να προλάβω την τεχνολογία. Ούτε CD ούτε mini-disc ή

DVD. Ας είναι και γραμμόφωνο. Αρκεί να παίζει τη μουσική που μου αρέσει».

Άνθρωπος που παρακολουθεί τις εξελίξεις και τα σημεία των καιρών, ο Νίκος

Μπουντούρης έχει άποψη και για το δίδυμο θεμάτων που απασχολεί τον τελευταίο

καιρό την ελληνική κοινή γνώμη.

Θαυμαστής του μέτρου ­ «είμαι άνθρωπος του μέτρου» ­ ο 28χρονος

μπασκετμπολίστας φοβάται και τα δύο. Τη φρενίτιδα για το Χρηματιστήριο και τα

όσα κρύβονται πίσω από τον βομβαρδισμό στο Κοσσυφοπέδιο.

«Με τα όσα γίνονται στη Γιουγκοσλαβία, επαληθεύεται ότι πάμε για σχέδιο

παγκοσμιοποίησης. Είναι κάτι που ειλικρινά με φοβίζει. Είναι πλέον πασιφανές

ότι όποιος αντιδράσει σε αυτό απειλείται με σκληρές συνέπειες. Πρέπει να

πληρώσει και όπως φαίνεται με τους Γιουγκοσλάβους πληρώνουν. Ο Μιλόσεβιτς έχει

κάνει λάθη, αλλά δεν μπορεί να τιμωρείται με τρόπο που αποτελεί το μεγαλύτερο

λάθος!», υποστηρίζει ο Μπουντούρης για τον πόλεμο στο Κόσοβο που απασχολεί

ολόκληρη την υφήλιο.

Στην Ελλάδα, η διάσταση του θέματος έχει διπλή πτυχή. Πίσω από το

ανθρωπιστικό, υπάρχουν και οι δείκτες του Χρηματιστηρίου, όπου καθημερινά

γίνονται συναλλαγές 200 και πλέον δισ. δραχμών. Η μόδα που λέγεται

«Σοφοκλέους» κτύπησε και τον Μπουντούρη, όμως γρήγορα την εγκατέλειψε

«Στην αρχή έψαξα λίγο να δω τι συμβαίνει. Ασχολήθηκα, αλλά διαπίστωσα ότι

ήμουν σε ένταση. Μου δημιουργούσε έξαρση και καθ’ ότι χρειάζεται πολύ χρόνο

για να ασχοληθείς, αποτραβήχτηκα. Είμαι έξω από αυτά, μου μοιάζουν πολύ ξένα.

Αυτή τη στιγμή μου δίνει την εικόνα ότι πρόκειται για τζόγο, ενώ εγώ ψάχνω

μορφές επένδυσης».